Esaretin Bedeli bölümümüzde bir zindandan bahsetmiştik. Bu hafta bambaşka bir zindan üzerine konuşacağız. Toplum denen dibi yanmış kek kalıbı bizim özgürce düşünmemize ve özgürce hissetmemize müsade etmez. Böyle yaşayanları bir tümör olarak görür ve onu kesip atmak ister. Zaten düşüncesine katlanamadığı kişilerin eylemlerine de saygı göstermez. Bu durum da bambaşka bir zindan içine sıkışmış kişiye işkenceye dönüşür. Bu hafta o zindanın ne olduğu hakkında konuştuk. Dilim döndüğünce sana o zindanın duvarlarını göstermeye çalıştım. Parmaklıkların hemen ardında bekliyorum, elin uzanır yardım et bana diye...

Temel bir soru ile başladık bu hafta. Tarih tekerrürden ibaret midir? Değişim kanuna göre sen geçmişinden ders almadığın sürece tarih kendini tekrar edecek. Bu hafta beraberimizde getirdiğimiz öğretileri yıkarak kendimizi geliştirmek ve bu döngüleri parçalamak üzerine konuştuk. Yani tarih, biz ona müsade ettiğimiz sürece tekerrür edecek. Bunu kırmak bizim elimizde. 

Tüm güçlü insanların arkasında, onlara başka bir seçenek bırakmayan bir hikâye vardır. Bu hayat, hayatın karşımıza çıkardığı bazı insanlar, toplumun bazı bireyleri ve hatta bizzat kendin. Bu hikâyelerin baş kahramanı olabilir. Gelip sırtına bir bıçak saplar. Bu hafta bu bıçaklar için ne yapabileceğimiz hakkında konuştuk. Onları çıkarmanın bir yolu gerçekten var...

"Bir kişinin  bir odağı olabilir. Odağında aynı anda iki şey olan bunların ikisini de başaramaz." Bu sözler bizi yalnızca odaklanma konusunda uyarmıyor. O odağın ne olması gerektiği konusunda da somut kararlar almamızı bize öğütlüyor. Toplum denen dibi yanmış kek kalıbı sizin odaklarınızı değiştirip kendi uygun gördüğüne doğru sizi yönlendirmeye çalışıyor. Bu hafta odaklarımız hakkında konuştuk. Hayalimizdeki hedeflerimizi odağımıza aldığımızda bu eylem bizi toplum yolundan ayıracak ve bizi kendi yolumuza yönlendirecek. İşte bana en fazla sorulan sorulardan bir tanesinin yanıtı da burada. Kendi yoluna giden adamın yolu nereye varıyor? Hayalini yaşayabilen insanların diyarına...

Geçmiş, bugün ve gelecek aslında birbirlerine bağlı. Gerçi bağlı demek yerine ilintili demek daha doğru olacak sanırım. Bugün yaşadıklarımız ve yarın yaşayacaklarımız aslında geçmişteki kararlarımız ile şekilleniyor. Bu bağın önemi üzerine konuştuk bu hafta. Geçmişe takılı kalmak değil oradan bazı dersler çıkarmak dedik önemli olan...

Daha önce de konuştuğumuz üzere adına "karamsar bulutlar" dediğimiz toplum fertleri en ufak hatalarında dahi etrafındakileri suçlamaya başlarlar. Onlara göre tüm sorunlar karşılarındakilerdedir. Hiçbir eylemlerinin sorumluluğunu almak istemezler. Bu yüzden de hayat yolunda düştüklerinde ya da düşürüldüklerinde ne yapacaklarını bilemezler ve öyle kalırlar. Biz kendi yolunda olanlar olarak eylemlerimizin sorumluluğunu almayı biliyoruz. Suçlunun çoğu durumda kendimiz olduğunun da bilincindeyiz. Bu yüzden düşürülsek dahi kalkıp mücadele edebiliyoruz. Bu hafta başımıza gelenler için etrafımızı suçlamamamız gerektiğini konuştuk ve toplumdan başka bir bilinç seviyesi keşfetmeye çalıştık. 

Sen değişirsen hayatın da değişir... Topluma uyum sağlayanlar bir çamur havuzunun içinde debelenip duruyorlar. Ben veya benim gibi düşünenler çıktık o çamur havuzunun içinden. Biz çamurdan çıktık yani kendimizi değiştirdik. E artık çamur içinde olmadığımıza göre yıkandık ve temizlendik. Yani kendimizi değiştirdik ve böylelikle hayatımız da değişti. Geleceğimiz ile ilgili çeşitli tohumlar attık toprağa ve bu tohumlar toplumun yapmamızı istediklerinden çok daha farklı. Çünkü bizim. Hayatının değişmesini isteyenler hakkında konuştuk bu hafta. Bu değişikliği istiyorsan önce sen değişmelisin...

Toplum denen yapının zehrini almış kişiler inatçı keçilere dönüşürler. İçinde bulunduğu durumdan rahatsızlardır ancak bunu değiştirmeyi de göze alamazlar. Değişim ancak kabullenmeyle başlar. Bir insan bu hayatta ya inatçı bir keçidir kendine saygısı olmayan ya da şapkasını önüne alıp düşünebilen bir bilgedir.Bir insanın kendi kusurlarını görmesi bir şey değil bunları kendine itiraf edebilmesi bir bilgeliktir. Çünkü kabullenme itiraftan değişim de bu kabullenme başlayan süreçten gelir. Bu hafta kendi yolunda insanlar olarak kendimize saygımızı konuştuk. Biz değişimden korkmuyoruz. Bir başına olmaktan da korkmuyoruz. Toplumun aksine kendimizde eksik gördüğümüz noktaları değiştirebiliyoruz. 

Bu hayatta tesadüf diye bir şey yoktur. Son derece kısa ve öz bir ders üzerine konuştuk bu hafta. Elde ettiğimiz her şey bizim kendi emeğimizin bir sonucudur. Ancak her daim bu emeklerin karşılığını alamıyoruz hayattan. Belki de tesadüfün böylesi dediğimiz sadece hak ettiğimizi beklememizdir. Bunu henüz ben de bilmiyorum. Beraber yapacağımız bir keşif olacak bu husus...

Kendi yoluna giden adam olarak toplumun aksi yönde ilerliyor oluşumun başka bir işareti de dilinden şükrü düşürmeyip bu şükrün zerre emaresini göstermeyen toplumdan farklı olarak elimdekinin kadrini kıymetini biliyor oluşumdur. Bu hafta değer bilme üzerine konuştuk. Evrene ne verirsen onu alırsın ve bu felsefeye benzer diğer inanışların da söylediği gibi sürekli mızmızlanan, sürekli şikayet eden, değer bilmeyen insanlardan olmamak bizim hedefimiz. Bizdeki bir başka atasözüne hiç katılmıyorum. İyilik yapınca denizdeki balık değerini bilir. Asıl bu değeri bilmeyen bizim toplumumuzdur. Böyle insanların da sonunun ne olduğunu gördüğümden sizlere neden farklı olmamız gerektiğini anlatmaya çalıştım bu bölümde.