Bazen bir şeyi gerçekten isteyip istemediğimizi anlamak zor olur. Harekete geçememek tembellik mi, yoksa içimizde çözülememiş bir düğüm mü? Bu bölümde, ‘rağmenlere rağmen’ neden bazı şeyleri yapamadığımızı konuşuyorum. Belki de çözüm, dışarıda değil içimizdedir.

Yıllarca “boş iş” diye gördüğümüz kıraathaneler, altın günleri ve dernekler… Ya aslında yalnızlığın üstünü örten sosyal alanlarsa? Bu bölümde yargıların ardındaki gerçek ihtiyaçlara bakıyoruz.

Bu bölümde, hayatın içindeki farklı rollerin bizi nasıl böldüğünü, her bir parçamızdan kusursuzluk bekleyen insanların yükünü ve içimizde yaşadığımız rol çatışmalarını konuşuyoruz.
Belki de hepimiz, yalnızca bir yönümüzle tanındığımız bir dünyada, kendimizi tam anlamıyla tanımaya çalışıyoruz.
Sen de kaç parçadan oluştuğunu merak ediyorsan, bu sohbet sana iyi gelebilir.

.

Youtube: kendinekosanbiri-youtube

Blog sayfamdan yazılarıma ulaşabilirsin: ⁠Bağlantı⁠

Hayatımızda kırıldığımız, ihanetle sarsıldığımız, sınırlarımızın hiçe sayıldığı anlar oldu… Peki, tüm bunlarda bizim payımız neydi? Bu bölümde, kurban olmaktan sorumluluk almaya geçişin içsel yolculuğunu konuşuyoruz. Cellatları dışarda değil, içerde arıyoruz. Ve en sonunda şunu söylüyoruz: Beni kurtaracak kimse yoksa, ben varım. Çünkü bu hayat benim evim ve artık o eve bir kapı taktım.
🎙️ Kendinle yüzleşmeye hazırsan, bu akış senin için.

.

Youtube: ⁠kendinekosanbiri-youtube⁠

Blog sayfamdan yazılarıma ulaşabilirsin: ⁠⁠Bağlantı⁠⁠

Bir eylemi gerçekleştirmekten utanmadığımız halde neden onu gizleme ihtiyacı hissederiz? Gerçek benliğimizle, sosyal maskemiz arasında gidip gelirken kendimize ne kadar dürüstüz? Bu bölümde; bir kadının sigarasını saklama refleksinden yola çıkarak, toplumun dayattığı rollerle bireysel isteklerimiz arasındaki çatışmayı, kendimizden sakladıklarımızın üzerimizdeki etkisini ve “kendin gibi yaşamanın” neden bu kadar cesaret gerektirdiğini konuşuyorum.
Kendimizi gizlemeden yaşayabilir miyiz? Gizlemek suçluluk yaratır mı? Dürüstlük her şeyi açık etmek mi demek? Gel, birlikte düşünelim.

Bu bölümde, “annelik” kavramının altında ezilen kadınları, fedakârlığın nasıl bir suçluluk mirasına dönüştüğünü ve çocukların annelerinden aslında ne beklediğini konuşuyorum.

“Beni seviyorsan önce kendini sev anne.”

Bir kare bazen sadece geçmişi değil, yaşanamamış anıları da hatırlatır. Bu bölümde içimdeki çocukla konuşuyorum; eksik sandığım anılara, sahip olduğum güzelliklere yeniden bakıyorum. Ve hatırlatıyorum: Herkesin bir yeri eksik, ama hepimiz birinin şanslısıyız.

Bazen bir şeyi çok istememize rağmen bir türlü başlayamayız. Ya zaman değildir, ya koşullar, ya da içimizde tanımlayamadığımız bir eksiklik.
Bu bölümde “yazmak” eylemi üzerinden, hedeflere ulaşma çabası ile hazır hissedememenin içsel çatışması anlatılıyor.

“Yazmak istiyorum. Ama hayat henüz buna izin vermiyor. Peki ya ben kendime izin veriyor muyum?”

Başlamaktan korkan, erteleyen, kendini sürekli hazırlamaya çalışan herkese...

Bu bölümde, duygusal ilişkilerde kendimizden nasıl uzaklaştığımızı konuşuyoruz. Sevilmek uğruna sınırlarımızı nasıl ihlal ettiğimizi, küçüldüğümüzü ve bazen kendimizi nasıl unuttuğumuzu… Kendine dönmenin zamanı geldi diyorsan, bu bölüm senin için.

Koşullu sevgiyle büyüyen bir çocuğun iç sesi: Sevilmek için değil, olduğun için yeterli olduğunu hatırlatan bir bölüm.

.

.

.

Instagram : kendinekosanbiri

Youtube : kendinekosanbiri