สำรวมศีล ใจต้องอยู่ศูนย์กลางกายที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ นั่นแหละที่ตั้งของศีล ที่เกิดของศีลนั้น  จะต้องอยู่ส่วนกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์  ดวงธรรมนั้นอยู่กลางกายมนุษย์

ดวงธรรมนั้นอยู่กลางกายมนุษย์  ใช้เป็นกระจกคันฉ่องส่องเงาหน้า  เท่าฟองไข่แดงของไก่ อยู่กลางกายมนุษย์  สะดือทะลุหลัง ขวาทะลุซ้าย สะดือทะลุหลังถึงได้กลุ่มตึง  ควายทะลุซ้ายถึงได้กลุ่มตึง  ตรงกลางเส้นด้ายกลุ่มนั้นจดกัน กลางกั๊กที่ตัดกันนั้นเรียกว่า กลางกั๊ก

ตรงดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์  ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของไก่  เอาใจไปอยู่ตรงนั้น  เอาใจหยุดตรงนั้น

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สังวรคาถา"

ศรัทธา ความเชื่อ เมื่อประพฤติถูกเช่นนี้เชื่อแน่ก็ได้รับความสุขแท้ๆ ไม่ต้องไปสงสัย เชื่อมั่นลงไปทีเดียว เชื่อมั่นลงไปเช่นนั้นละก็การประพฤติปฏิบัติในพระธรรมวินัยของพระศาสดาแล้ว

เชื่อมั่นทีเดียว เชื่อว่าพระเจ้ามีจริงอยู่ พระธรรมมีจริงอยู่ พระสงฆ์มีจริงอยู่ เราเข้ายังไม่ถึง หรือเราเข้าถึงแล้วจักรักษาให้มั่น อย่าให้ฟั่นเฟือนต่อไป อย่าให้มัวหมอง ให้ผ่องใสหนักขึ้นให้เข้าถึงจุดหมายปลายทางที่พระพุทธเจ้าไปแค่ไหนก็ไปให้ถึงแค่นั้น

เมื่อรู้ชัดดังนั้นก็ทำแต่สิ่งที่ดี ชอบดีก็ทำแต่สิ่งที่ดี สิ่งที่ชั่วก็ไม่ทำต่อไป อย่างนี้ได้ชื่อว่า ผู้ประกอบด้วยศรัทธาความเชื่อ

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สังวรคาถา"

จมอยู่ด้วยอาการอันบัณฑิตพึงเกลียด กุสีตํ เขาแปลว่าคนเกียจคร้าน คนไม่ศรัทธา มาอยู่วัดก็นอนอืด อยู่บ้านก็นอนอืด ไม่มีศรัทธา ไม่เชื่อมั่นเข้าไปในพระรัตนตรัย เป็นคนปราศจากความศรัทธา เป็นคนเกียจคร้าน เช่นนี้แล้วล่ะก็ บัณฑิตเกลียดนัก

ท่านถึงได้แปลว่า กุสีตํ ผู้จมอยู่ด้วยอาการอันบัณฑิตพึงเกลียด คนมีปัญญาเกลียดนักคนเกียจคร้าน แต่ชอบสรรเสริญนิยมคนขยัน คนหมั่นขยัน คนเพียร คนมีศรัทธาเลื่อมใส นั่นเป็นที่ชอบของนักปราชญ์ราชบัณฑิตทั้งหลาย คนเกียจคร้านเป็นไม่ชอบ

หีนวีริยํ มีความเพียรเลว มีความเพียรเลว ทำแต่ชั่วด้วยกาย ชั่วด้วยวาจา ชั่วด้วยใจต่างๆ ความเพียรใช้ไม่ได้ ถึงจะเพียรทำไปสักเอาใด ก็ให้โทษแก่ตัว ไม่ได้ประโยชน์แก่ตัว

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สังวรคาถา"

ไม่รู้จักโภชนาหาร ไม่รู้จักบริโภคโภชนาหาร ถึงกับเป็นหนี้เป็นข้าเป็นบ่าวเขาเชียวหนา

ไม่รู้จักบริโภคในโภชนาหารนะ คือไม่รู้จักประมาณใช้สอย หาเงินเท่าไหร่ก็ใช้ไม่พอ หาเงินเท่าไหร่ก็หมด ใช้ไม่รู้จักประมาณ บริโภคก็ไม่รู้จักประมาณ ไม่รู้จักประมาณในวันนี้ พรุ่งนี้ต่อไปไม่รู้จักประมาณ ต้องกู้หนี้ยืมสินเขาบริโภคใช้สอยไป

นี่เพราะไม่รู้จักประมาณในการใช้สอย ในการบริโภค นี่ก็ร้ายกาจนัก

หรือบริโภคเข้าไปแล้วไฟธาตุย่อยอาหารไม่สำเร็จ เกิดโรคภัยไข้เจ็บขึ้นเป็นอันตรายแก่ชีวิตทีเดียว

นี่ต้องคอยระแวงระวัง โภชนาหารต้องระวังมากทีเดียว

ถ้าระวังไม่มากก็ให้โทษแก่ตัวไม่ใช่น้อย

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สังวรคาถา"

อยากจะได้สัทธรรม จะเอาใจไปจรดรถตรงไหนเล่า จุดศูนย์กลางของกายมนุษย์ใสบริสุทธิ์เท่าฟองไข่แดงของไก่ นิ่งอยู่กลางนั่นแหละ  ให้เห็นดวงให้ได้  ถ้าไม่เห็นก็จะจรดอยู่กลางดวงนั่นแหละ  อย่าไปจรดที่อื่น จะตัดหัวคั่วแห้งก็ไม่จรดรถที่อื่น  จะตัดหัวคั่วแห้ง เขาบอกว่าโน้แน่ะ เจ็บไข้เต็มทีจะตายแล้ว หมอที่โน้นแน่ะดีนะ ยิ้มเฉย ใจปักอยู่ที่ธรรมนั่น ปวดแข้งปวดขาใจปักเข้าไป ยิ้มเฉย ยิ้มแฉ่ง เอาใจปักอยู่ที่ธรรมนั่นแหละ เมื่อถูกทางเช่นนี้แล้วก็มั่นเชียว เคารพมั่นทีเดียว ไม่ง่อนแง่น ไม่คลอนแคลน ไม่ท้อถอยละ จะเป็นจะตายก็ช่างเถอะ มันอยู่กับธรรมรัตนะกลางกายมนุษย์นั่นแหละ

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สัจจกิริยาคาถา"

ตัวของตัวเองรักความบริสุทธิ์ ก็ทำความบริสุทธิ์ของตัวเองได้

ตัวเองรักความบริสุทธิ์ แต่ไม่ทำบริสุทธิ์ใสตัว ก็บริสุทธิ์ไม่ได้

ไม่ทำบริสุทธิ์ใส่ตัว ก็ชื่อว่าไม่รักตัว ลงโทษตัวเองอย่างขนาดหนัก

เมื่อทำความบริสุทธิ์ให้แก่ตัวแล้ว ช่วยตัวเองอย่างขนาดหนัก ทำความไม่บริสุทธิ์ใส่ตัว เหมือนเรามีผ้าที่สะอาด เอาของโสโครกมาประพรมเสีย ผ้านั้นเป็นอย่างไรบ้าง ผ้าที่สะอาดนั้นก็ดูไม่ได้ กลายเป็นของเลวเกวไป

คนที่สะอาด คนที่ดีๆ แท้ๆ คนที่บริสุทธิ์แท้ๆ ไปประพฤติชั่วเข้าเป็นอย่างไร ก็เหมือนผ้าเปื้อนสกปรกนั่นแหละ ใช้ไม่ได้ดุจเดียวกัน ต้องรักษาความสะอาดนั้นไว้

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "สัจจกิริยาคาถา"

จะเคารพพุทธรัตนะนั้น ต้องให้ถูกหลักดังนี้ เริ่มต้นทีเดียวยังไม่ถูกพุทธรัตนะ  จะถูกพุทธรัตนะไม่ได้ ต้องเลย ๘ กายขึ้นไปก่อนจึงจะถูกพุทธรัตนะ เริ่มต้นทีเดียวต้องเข้าไปดังนี้

ทำใจหยุด นิ่ง นอน เดิน ยืน ขี้ เยี่ยว ให้หยุดบังคับให้หยุด ขี้ก็ช่าง เยี่ยวก็ช่าง นั่งก็ช่าง นอนก็ช่าง เวลาตื่นแล้วก็ตั้งก้นเป๋ง เชียวละ ถ้าไม่หยุดไม่ยอมกัน นี่อย่างนี้ อย่างนี้เรียกว่า ปฏิบัติศาสนาจริงกันละ ไม่ท้อแท้ไม่ป้อแป้กันละ แข็งแกร่งทีเดียว

นี่แหละ ตั้งไปหยุดไป จนกระทั่งถึง ๘ กาย แบบเดียวกันหมด ไม่ได้มีทางอื่น เคี้ยวคดไปอย่างหนึ่งอย่างใดเลย

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "ปกิณกะ"

ที่ตั้ง ที่หมาย หรือกลางดวงธรรมที่ทำให้เป็นกายมนุษย์ สะดือทะลุหลังขวาทะลุซ้าย กลางกั๊กนั่นใจหยุดตรงนั้น เมื่อทำใจหยุดตรงนั้น ไม่เผลอสติทีเดียว ระวังใจหยุดนั้นไว้ นั่งก็ระวังใจอยู่ นอนก็ระวังจะหยุด  เดินก็ระวังจะหยุด ไม่เผลอเลย นี่แหละตัวสติสัมโพชฌงค์แท้แท้ จะตรัสรู้ต่างๆได้เพราะมีสติสัมโพชฌงค์อยู่แล้ว

พระพุทธศาสนาท่านอุปมาเหมือนต้นไม้ใหญ่ สมบูรณ์ด้วยใบแก่  อ่อน ดอก ผล ที่นกประชุมชนต้องการได้ทั้งนั้น

ถ้าว่าคนไม่มีปัญญาเข้ามาในพระธรรมวินัยของพระศาสดา ก็มัวรับประทานใบไม้น่ะอ่อนแก่ตามประสงค์ของตัว มีคนมีปัญญาน้อย คนไม่มีปัญญา

ถ้าคนมีปัญญาแล้วก็ อ้อ.. เป็นตามธรรมดาพระพุทธศาสนาสมบูรณ์บริบูรณ์ด้วยลาภสักการต่างๆ  เต็มอยู่ในพุทธศาสนานี้  ใครมาอยู่ในพระพุทธศาสนานี้  ไม่ต้องทำนาทำเรือกทำสวน  ค้าขายแต่อย่างหนึ่งอย่างใดในพุทธศาสนามีบริบูรณ์ด้วยข้าวปลาธัญญาหารทั้งนั้น  ไม่ขาดตกบกพร่องอย่างไร

ถ้ามัวเพลินแต่กินแต่นอนเสียเช่นนี้  มรรคผลก็ไม่ได้  เสียเวลาไปนี่ทำให้มี ให้เป็นธรรมกายขึ้นนั่นน่ะเป็นแก่น  เป็นสาระของต้นไม้นั้น  ในพุทธศาสนาเรียกว่าเป็นแก่นแน่นหนาทีเดียว ได้ชื่อว่ายึดไว้ได้ซึ่งแก่นสารของตนทีเดียว

จากพระธรรมเทศนาเรื่อง "กรณียเมตตาสูตร"

นักปราชญ์ทั้งหลายกล่าวว่า  กริยาของจิตเช่นนั่นแหละ  ชื่อว่าเป็นพรหมวิหารในพุทธศาสนาทีเดียว

ตรงนี้ต้องจำ  มารดาผู้ถนอมบุตรของตนผู้เกิดในตนผู้เดียว  ด้วยยอมพร่าชีวิตของตนได้  ผู้ประกอบด้วยจิตเมตตาผึ้งรักษาจิตดวงนั้นไว้  บัณฑิตทั้งหลายกล่าวว่ากิริยาของจิตเช่นนั้นแหละ  เป็นพรหมวิหารในพุทธศาสนานี้

จิตดวงนั้นให้รักษาไว้  รักษาอย่างไร  จิตที่รักรูปก เสียง  อิ่มเอิบซาบซึ้งในใจนั่นแหละ อย่าใช้จำเพาะลูกของตัว เมื่อใช้ในรูปของตัวจิตสงบทีแล้ว ใช้จิตที่ซาบซ่านอย่างชนิดนั้นให้ทั่วไป แก่คนอื่นไม่จำเพาะลูก ให้ทั่วไปแก่คนอื่น