https://open.spotify.com/track/0QThHo99PYfIuOibuKFh5d?si=9c644401e715413f به روز چهارم ز پیش سپاهبشد بیژن گیو تا قلبگاهبه پیش پدر شد همه جامه چاکهمی بآسمان بر پراگند خاکبدو گفت کای باب کارآزمایچه داری چنین خیره ما را بپایبه پنجم فراز آمد این روزگارشب و روز آسایش آموزگارنه خورشید شمشیر گردان بدیدنه گردی به روی هوا بردمیدسواران به خفتان و خود اندرونیکی را به رگ بر نجنبید خونبه ایران پس از رستم نامدارنبودی چو گودرز دیگر سوارچینن تا بیامد ز جنگ پشناز آن کشتن و رزمگاه گشنبه لاون که چندان پسر کشته دیدسر بخت ایرانیان گشته دیدجگر خسته گشته است و گم کرده‌ راهنخواهد که بیند همی رزمگاهبه پیرانش بر چشم باید فگندنهادست سر سوی کوه بلندسپهدار کو ناشمرده سپاهستاره شمارد همی گرد ماهتو بشناس کاندر تنش نیست خونشد از جنگ جنگاوران او زبونشگفت از جهاندیده گودرز نیستکه او را روان خود بر این مرز نیستشگفت از تو آید مرا ای پدرکه شیر ژیان از تو جوید هنردو لشکر همی بر تو دارند چشمیکی تیز کن مغز و بفروز خشمکنون چون جهان گرم و روشن هوابگیرد همی رزم لشکر نواچو این روزگار خوشی بگذردچو پولاد روی زمین بفسردچو بر نیزه‌ها گردد افسرده چنگپس پشت تیغ آید و پیش سنگکه آید ز گردان به پیش سپاهکه آورد گیرد بدین رزمگاهور ایدون که ترسد همی از کمینز جنگ سواران و مردان کینبه من داد باید سواری هزارگزین من اندرخور کارزاربرآریم گرد از کمینگاهشانسرافشان کنیم از بر ماهشانز گفتار بیژن بخندید گیوبسی آفرین کرد بر پور نیوبه دادار گفت از تو دارم سپاستو دادی مرا پور نیکی‌شناسهمش هوش دادی و هم زور کینشناسای هر کار و جویای دینبه من بازگشت این دلاور جوانچنان چون بود بچهٔ پهلوانچنین گفت مر جفت را نره شیرکه فرزند ما گر نباشد دلیرببریم از او مهر و پیوند پاکپدرش آب دریا بود مام خاکولیکن تو ای پور چیره سخنزبان بر نیا بر گشاده مکنکه او کاردیدست و داناترستبر این لشکر نامور مهترستکسی کو بود سودهٔ کارزارنباید به هر کارش آموزگارسواران ما گر به بار اندرندنه ترکان به رنگ و نگار اندرندهمه شوربختند و برگشته سرهمه دیده پرخون و خسته جگرهمی خواهد این باب کارآزمایکه ترکان به جنگ اندر آرند پایپس پشتشان دور ماند ز کوهبرد لشکر کینه‌ور همگروهببینی تو گوپال گودرز راکه چون برنوردد همی مرز راو دیگر کجا ز اختر نیک و بدهمی گردش چرخ را بشمردچو پیش آید آن روزگار بهیکند روی گیتی ز ترکان تهیچنین گفت بیژن به پیش پدرکه ای پهلوان جهان سر به سرخجسته نیا را گر اینست رایسزد گر نداریم رومی قبایشوم جوشن و خود بیرون کنمبه می روی پژمرده گلگلون کنمچو آیم جهان پهلوان را به کاربیایم کمربستهٔ کارزار

جهان چون به زاری برآید همیبد و نیک روزی سرآید همیچو بستی کمر بر در راه آزشود کار گیتیت یکسر درازبه یک روی جستن بلندی سزاستاگر در میان دم اژدهاستو دیگر که گیتی ندارد درنگسرای سپنجی چه پهن و چه تنگپرستنده ي آز و جویای کینبه گیتی ز کس نشنود آفرینچو سرو سهی گوژ گردد به باغبدو بر شود تیره روشن چراغکند برگ پژمرده و بیخ سستسرش سوی پستی گراید نخستبروید ز خاک و شود باز خاکهمه جای ترسست و تیمار و باکسر مایهٔ مرد سنگ و خردز گیتی بی‌آزاری اندر خورددر دانش و آنگهی راستیگرین دو نیابی روان کاستیاگر خود بمانی به گیتی درازز رنج تن آید به رفتن نیازیکی ژرف دریاست بن ناپدیددر گنج رازش ندارد کلیداگر چند یابی فزون بایدتهمان خورده یک روز بگزایدتسه چیزت بباید کز آن چاره نیستوزو بر سرت نیز پیغاره نیستخوری گر بپوشی و گر گستریسزد گر به دیگر سخن ننگریچو زین سه گذشتی همه رنج و آزچه در آز پیچی چه اندر نیازچو دانی که بر تو نماند جهانچه پیچی تو زان جای نوشین روانبخور آنچه داری و بیشی مجویکه از آز کاهد همی آبروی

به بیژن بفرمود کاین خواستهببر سوی ترک روان‌کاستهبرنجش مفرسا و سردش مگوینگر تا چه آوردی او را برویتو با او جهان را بشادی گذارنگه کن بدین گردش روزگاریکی را برآرد بچرخ بلندز تیمار و دردش کند بی‌گزندوزانجاش گردان برد سوی خاکهمه جای بیمست و تیمار و باکهم آن را که پرورده باشد بنازبیفگند خیره بچاه نیازیکی را ز چاه آورد سوی گاهنهد بر سرش بر ز گوهر کلاهجهان را ز کردار بد شرم نیستکسی را برش آب و آزرم نیستهمیشه بهر نیک و بد دسترسولیکن نجوید خود آزرم کسچنینست کار سرای سپنجگهی ناز و نوش و گهی درد و رنجز بهر درم تا نباشی بدردبی‌آزار بهتر دل رادمردبدین کار بیژن سخن ساختمبپیران و گودرز پرداختم

بدو گفت بیژن ز تاریک چاهکه چون بود بر پهلوان رنج راهمرا چون خروش تو آمد بگوشهمه زهر گیتی مرا گشت نوشبدین سان که بینی مرا خان و مانز آهن زمین و ز سنگ آسمانبکنده دلم زین سرای سپنجز بس درد و سختی و اندوه و رنجبدو گفت رستم که بر جان توببخشود روشن جهانبان توکنون ای خردمند آزاده خویمرا هست با تو یکی آرزویبمن بخش گرگین میلاد راز دل دور کن کین و بیداد رابدو گفت بیژن که ای یار منندانی که چون بود پیکار منندانی تو ای مهتر شیرمردکه گرگین میلاد با من چه کردگرافتد بروبر جهانبین منبرو رستخیز آید از کین منبدو گفت رستم که گر بدخویبیاری و گفتار من نشنویبمانم ترا بسته در چاه پایبرخش اندر آرم شوم باز جایچو گفتار رستم رسیدش بگوشازان تنگ زندان برآمد خروشچنین داد پاسخ که بد بخت منز گردان وز دوده و انجمنز گرگین بدان بد که بر من رسیدچنین روز نیزم بباید کشیدکشیدیم و گشتیم خشنود ازویز کینه دل من بیاسود ازویفروهشت رستم بزندان کمندبرآوردش از چاه با پای‌بندبرهنه تن و موی و ناخن درازگدازیده از رنج و درد و نیازهمه تن پر از خون و رخساره زردازان بند زنجیر زنگار خوردخروشید رستم چو او را بدیدهمه تن در آهن شده ناپدیدبزد دست و بگسست زنجیر و بندرها کرد ازو حلقهٔ پای بندسوی خانه رفتند زان چاهساربیک دست بیژن بدیگر زوارتهمتن بفرمود شستن سرشیکی جامه پوشید نو بر برشازان پس چو گرگین بنزدیک اوی

نگونش بچاه اندر انداختندسر چاه را بند بر ساختندوز آنجا بایوان آن دخترشبیاورد گرسیوز آن لشکرشهمه گنج و گوهر بتاراج دادازین بدره بستد بدان تاج دادمنیژه برهنه بیک چادرابرهنه دو پای و گشاده سراکشیدش دوان تا بدان چاهساردو دیده پر از خون و رخ جویباربدو گفت اینک ترا خان و مانزواری برین بسته تا جاودانغریوان همی گشت بر گرد دشتچو یک روز و یک شب برو بر گذشتخروشان بیامد بنزدیک چاهیکی دست را اندرو کرد راهچو از کوه خورشید سر برزدیمنیژه ز هر در همی نان چدیهمی گرد کردی بروز درازبسوراخ چاه آوریدی فرازببیژن سپردی و بگریستیبران شوربختی همی زیستی

افرینش در شاهنامه فردوسی در گفتگو با یزدان رحیمی۲

https://ganjoor.net/ferdousi/shahname/bizhan/sh1شبی چون شبه روی شسته بقیرنه بهرام پیدا نه کیوان نه تیردگرگونه آرایشی کرد ماهبسیچ گذر کرد بر پیشگاهشده تیره اندر سرای درنگمیان کرده باریک و دل کرده تنگز تاجش سه بهره شده لاژوردسپرده هوا را بزنگار و گردسپاه شب تیره بر دشت و راغیکی فرش گسترده از پرّ زاغنموده ز هر سو بچشم اهرمنچو مار سیه باز کرده دهنچو پولاد زنگار خورده سپهرتو گفتی بقیر اندر اندود چهرهرآنگه که برزد یکی باد سردچو زنگی برانگیخت ز انگشت گردچنان گشت باغ و لب جویبارکجا موج خیزد ز دریای قارفرو ماند گردون گردان بجایشده سست خورشید را دست و پایسپهر اند آن چادر قیرگونتو گفتی شدستی بخواب اندرونجهان از دل خویشتن پر هراسجرس برکشیده نگهبان پاسنه آوای مرغ و نه هُرّای ددزمانه زبان بسته از نیک و بدنبد هیچ پیدا نشیب از فرازدلم تنگ شد زان شب دیریازبدان تنگی اندر بجستم ز جاییکی مهربان بودم اندر سرایخروشیدم و خواستم زو چراغبرفت آن بت مهربانم ز باغمرا گفت شمعت چه‌ باید همیشب تیره خوبت بباید همیبدو گفتم ای بت نیم مرد خوابیکی شمع پیش آر چون آفتاببنه پیشم و بزم را ساز کنبچنگ ار چنگ و می آغاز کنبیاورد شمع و بیامد بباغبرافروخت رخشنده شمع و چراغمی آورد و نار و ترنج و بهیزدوده یکی جام شاهنشهیمرا گفت برخیز و دل شاددارروان را ز درد و غم آزاد دارنگر تا که دل را نداری تباهز اندیشه و داد فریاد خواهجهان چون گذاری همی بگذردخردمند مردم چرا غم خوردگهی می گسارید و گه چنگ ساختتو گفتی که هاروت نیرنگ ساختدلم بر همه کام پیروز کردکه بر من شب تیره نوروز کردبدان سرو بن گفتم ای ماهروییکی داستان امشبم بازگویکه دل گیرد از مهر او فر و مهربدو اندرون خیره ماند سپهرمرا مهربان یار بشنو چه‌ گفتازان پس که با کام گشتیم جفتبپیمای می تا یکی داستانبگویَمْت از گفتهٔ باستانپر از چاره و مهر و نیرنگ و جنگهمان از در مرد فرهنگ و سنگبگفتم بیار ای بت خوب چهربخوان داستان و بیفزای مهرز نیک و بد چرخ ناسازگارکه آرد بمردم ز هرگونه کارنگر تا نداری دل خویش تنگبتابی ازو چند جویی درنگنداند کسی راه و سامان اوینه پیدا بود درد و درمان اویپس آنگه بگفت ار ز من بشنویبشعر آری از دفتر پهلویهمت گویم و هم پذیرم سپاسکنون بشنو ای جفت نیکی‌شناس

نشست ۵۱ -کیخسرو ۱۹- پایان نبرد رستم و پولاد وند .آغاز نبرد رستم و اکوان دیوشاهنامه خوانی با گزارش ابیات روان و هیجان انگیزاز استاد سیروس ملکی. برنامه ما درروزهای سه شنبه وآدینه ساعت ۹ بامداد به گاه ایران برگزار می گردد

یزدان رحیمی مدرس سابق فلسفه شاعر و نویسنده و مترجم آثار: یادداشتهای شبانه, سلسله مقالات

شاهنامه خوانی با گزارش ابیات روان و هیجان انگیزاز استاد سیروس ملکی. برنامه ما درروزهای سه شنبه وآدینه ساعت ۹ بامداد به گاه ایران برگزار می گردد آهنگ اول برنامه از البوم رویال ایران از مینووش .https://open.spotify.com/track/2tSD3em8pfP0sySdyW10vs?si=accf841baf294d8eآخر برنامه ضرب زورخانه از مرشد مرادی