"ทำกรรมฐานให้ก้าวหน้ารวดเร็ว ต้องฝากเป็นฝากตาย กับกรรมฐานใดกรรมฐานหนึ่ง อยู่กับกรรมฐานด้วยความมุ่งมั่น อยู่ไปแล้วบางช่วงจะดี บางช่วงจะไม่ดี ไม่เลิกไม่เปลี่ยน ฝากเป็นฝากตายกับกรรมฐานนั้น จนในที่สุดมันขึ้นหรือมันลง ใจก็เป็นกลาง จนในที่สุดเข้าใจจริงๆ ว่า จะดีหรือไม่ดีไม่ได้อยู่ใต้การบังคับ ถ้าเมื่อไหร่ไม่ดีเราเปลี่ยน ใจจะมุ่งแสวงหาว่าเครื่องมืออันไหนใช่ จะไม่มีวันเจออันที่ใช่ เพราะทุกกรรมฐานทำแล้วเจริญและแล้วเสื่อมทั้งสิ้น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สเรียนรู้ตัวเองฯ บ้านสติขอนแก่น ๗ พฤษภาคม ๒๕๖๒

"พวกเราจะรู้สึกว่าการทำกรรมฐานต้องไหว้พระ สวดมนต์ นั่งสมาธิ เดินจงกรม หรือบริกรรมอะไรอย่างนี้ นี่คือเปลือกทั้งสิ้น พวกเราจำนวนมากติดเปลือก คิดว่าต้องทำอย่างนั้น ต้องอย่างนี้ ห้ามอย่างนั้น ห้ามอย่างนี้ ควรอย่างนี้ ควรอย่างนั้น ไม่ใช่อย่างนี้ภาวนาไม่ได้ ที่จริงแค่มีสติเห็นรูปนามกายใจตามความเป็นจริงด้วยจิตที่ตั้งมั่นและเป็นกลาง เปลือกอะไรก็ใช้ได้ทั้งสิ้น แต่เราจะมีเปลือกที่เราชอบเท่านั้นเอง เปลือกที่เราชอบถูกจริต เราก็สดชื่นภาวนาง่าย ในชีวิตเราไม่ได้เจอสภาวะที่ชอบตลอดเวลา ทุกครั้งที่ปฏิเสธสถานการณ์ที่เป็นอยู่ ก็ทุกข์ ถ้าฉลาด ฝึกตัวเองดีแล้ว อยู่ในที่ไหน อยู่ในสถานการณ์อย่างไร เจอคนแบบไหนก็อยู่ได้ด้วยใจที่ร่มเย็น อย่างนี้ถึงจะเรียกว่าภาวนาเป็น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สเรียนรู้ตัวเองฯ บ้านสติขอนแก่น ๗ พฤษภาคม ๒๕๖๒

"ปฏิบัติ คือรู้อยู่เฉพาะหน้า คือเราไม่ได้ลงไปทำอะไร เรามีหน้าที่เห็นว่าเดี๋ยวมันก็หนัก เดี๋ยวมันก็คลายออก เดี๋ยวมันถล่ำลงไปดู เดี๋ยวมันขึ้นมาก เดี๋ยวมันหลงไปคิด เราก็เห็นทุกสภาวะทำงานเปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ไม่ใช่เรา มันทำงานเอง" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สเรียนรู้ตัวเองฯ บ้านสติขอนแก่น ๗ พฤษภาคม ๒๕๖๒

"เราฝึกไปจนกว่าจะเห็น ว่าจิตเห็นสภาวะทำงานเอง เราไม่ได้ไปทำ ปกติเวลาหัดใหม่ๆ จะมีความโลภอยากภาวนา อยากนั่งสมาธิ อยากเดินจงกรม อยากเจริญสติ ฯลฯ แต่พอฝึกไปช่วงหนึ่งที่ครูบาอาจารย์เรียกว่าสติเป็นอัตโนมัติ คือเห็นสภาวะทำงานเอง สติรู้ทันเอง อย่างนี้ถึงจะดี คือจิตเริ่มไม่ให้ค่า เราต้องภาวนาไปจนเวลาจิตมันดี ก็เห็นว่าเป็นแค่สภาวะอันหนึ่ง เวลามันเสื่อมก็ไม่ได้ให้ค่า มันก็เป็นแค่สภาวะอันหนึ่ง เพราะว่าธรรมดาของจิตเจริญแล้วก็เสื่อม มันไม่มีหรอกว่าภาวนาแล้วจะดีขึ้นไปเรื่อยๆ แล้วจะหลุดพ้น ถ้ามันทำอย่างนี้ได้มันก็เป็นอัตตาไม่ใช่อนัตตา เพราะมันบังคับได้ หน้าที่เราก็แค่รู้ทันเอา เจริญแล้วก็รู้ทัน เสื่อมก็รู้ทัน เราฝึกไปจนวันหนึ่งใจเราเป็นกลาง ถึงจะเป็นประตูสู่มรรคผลนิพพานเอง" --พระอาจารย์สมชาย คอร์สเรียนรู้ตัวเองในภาคปฎิบัติ บ้านสติขอนแก่น ๘ พฤษภาคม ๒๕๖๒

"กรรมฐานคืองานของใจ ไม่มีว่าง ตราบใดเท่าที่ยังมีความทุกข์ ยังมีกิเลส ยังมีโอกาสลงอบาย ไม่มีสิทธิ์ทิ้งกรรมฐาน" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สเรียนรู้ตัวเองฯ บ้านสติขอนแก่น ๖ พ.ค. ๒๕๖๒

"ถ้าไม่มีวิหารธรรมเราจะหลงยาว เช่น ถ้าเรามีพุทโธเป็นวิหารธรรม หลงไปแล้วรู้ ก็กลับมาพุทโธ แล้วก็หลงใหม่ก็กลับมาที่พุทโธใหม่ การหลงจะสั้นลง วิหารธรรมเป็นเครื่องอยู่ให้เรารู้ว่าหลงไป พอรู้หลงปุ๊บจิตที่หลงก็ดับ ความรู้สึกตัวก็จะเกิด เราฝึกรู้สึกตัวบ่อยๆ จิตโดยธรรมชาติคุ้นกับตรงนี้ จิตก็จะกลับมาหาสิ่งเหล่านี้เอง เราฝึกจิตให้รู้สึกตัวได้บ่อยๆ สติก็จะเกิดได้ถี่ขึ้น" --คุณมาลี ปาละวงศ์ คอร์สการเจริญสติในภาคปฎิบัติ ภูเก็ต ๒๔ มีนาคม ๒๕๖๒

"หลักของการที่จะเป็นวิหารธรรม เราไม่ได้ใช้วิหารธรรม โดยที่บังคับให้จิตอยู่กับวิหารธรรม เช่น ใช้พุทโธ เป็นวิหารธรรม อันนี้คือ ใช้จิต เป็นวิหารธรรม ถ้ากาย บางท่านใช้ร่างกายหายใจเข้า ใช้ร่างกายหายใจออก แล้วแต่จิตเราชอบตัวไหนที่ทำแล้วมีความสุข แต่ต้องทำให้ถูกหลัก เราทำไม่ถูกหลัก จิตไม่มีความสุข จิตอึดอัด เพราะเราไม่เข้าใจหลักของวิหารธรรม เราเลยเข้าใจว่า การมีวิหารธรรม จิตต้องไม่เผลอ จิตต้องไม่ฟุ้งซ่าน จิตต้องอยู่กับคำวิหารธรรม เช่น เราใช้พุทโธ จิตต้องอยู่กับคำว่าพุทโธ ไม่ใช่ อันนี้ผิด" --คุณมาลี ปาละวงศ์ คอร์สการเจริญสติในภาคปฎิบัติ ภูเก็ต ๒๔ มีนาคม ๒๕๖๒

"หลวงพ่อฯสอนไว้ให้ไม่คล้อยตามไม่ต่อต้าน ไม่คล้อยตามกิเลสแต่ไม่ต่อต้านกิเลส รู้อย่างที่เขาเป็น เช่น จิตอยากสงบเราไม่คล้อยตาม เรารู้ทันว่าจิตอยากสงบ แล้วเราก็ไม่ต่อต้านว่าเวลาเขาอยากสงบแล้วเราต้องไม่สงบ สงบแล้วเรารู้ จบแล้ว" --คุณมาลี ปาละวงศ์ คอร์สการเจริญสติในภาคปฎิบัติ ภูเก็ต ๒๔ มีนาคม ๒๕๖๒

"เวลาทำกรรมฐาน เราไม่มีหน้าที่พยายามทำจุดที่ถูก อย่าพยายามทำให้พอดี อย่าพยายามไม่เพ่ง เพราะมันทำไม่ได้จริง เมื่อใดก็ตามที่เราพยายามทำจุดที่พอดีขึ้นมา นั่นไม่พอดีแล้ว ขณะนั้นปรุงแต่ง ไม่ได้รู้ทันความปรุงแต่ง เราไปปรุงแต่งเสียเอง หน้าที่ของนักภาวนาคือ คอยรู้ทันความปรุงแต่งแบบนี้ รู้ทันว่าใจมันทำอะไร" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สเรียนรู้ตัวเองในภาคปฎิบัติ บ้านสติขอนแก่น ๖ พฤษภาคม ๒๕๖๒

"เรารู้ทันความรู้สึกเราเข้ามา เวลานั่งไม่ขาดสติ เรานั่งสมาธิไม่ลืมตัว จิตเคลื่อนไปไหน จิตไหลไปไหน เรารู้ทัน ไหลไปคิดก็รู้ บางคนมีบริกรรม ไหลไปกับคำบริกรรม โดยเฉพาะส่วนใหญ่คือไหลไปอยู่กับความนิ่ง เรารู้ทันความนิ่งนั้น แล้วก็เห็นจิตมันไหลไปอยู่กับความนิ่ง ไม่ได้ห้ามนิ่ง" --คุณมาลี ปาละวงศ์ คอร์สการเจริญสติในภาคปฎิบัติ ภูเก็ต ๒๔ มีนาคม ๒๕๖๒