"ในโลกใบนี้้ มีมืดก็มีสว่าง จิต เดี๋ยวมันก็รู้ตัว เดี๋ยวมันก็ไม่รู้ตัว เพราะฉะนั้นถ้าเรามุ่งสู่ความรู้สึกตัว เดี๋ยวมันก็เผลออีก คราวนี้ถ้าเราเข้าใจกฎของไตรลักษณ์ เราก็จะไม่รักษาอะไรเลย เพราะเรารู้ว่ามันมามันก็ไปๆ" --คุณมาลี ปาละวงศ์ กลุ่มธรรมปฏิบัติ ภูเก็ต วันที่ ๒๓ กันยายน ๒๕๖๐

"ภาวนากันมานานๆ ทำไม ไม่บรรลุมรรคผลนิพพานเสียที หมายถึง ทำไม ยังไม่ได้เป็นพระโสดาบัน ซะที คำตอบที่ได้รับส่วนใหญ่ ก็คือ อินทรีย์เรายังไม่แก่กล้าพอ อินทรีย์ ในที่นี้ก็คือ พละ 5 มันตัวเดียวกัน แต่ถ้าใช้คำว่า อินทรีย์ หมายถึงว่า ความเป็นใหญ่ในองค์ธรรมแต่ละตัว ใช้ พละ 5 คือ กำลัง กำลังที่เราต้องสั่งสมไปเพื่อความตรัสรู้ อินทรีย์ 5 มีอยู่ 5 ตัว ศรัทธา วิริยะ สติ สมาธิ ปัญญา" --พระอาจารย์อ๊า คอร์สเนยยะ วันที่ ๙ ธันวาคม ๒๕๖๐

"ภาวนามันไม่ยากหรอก คือ เราคอยเรียนรู้กาย เรียนรู้ใจตัวเองเรื่อยๆ โดยที่ไม่ได้จ้องไว้ ไม่ต้องรู้ตลอดเวลา ค่อยๆ เรียน ค่อยๆ ศึกษาไป แล้วก็ฟังซีดีหลวงพ่อไปเรื่อย สิ่งที่หลวงพ่อเทศน์จะค่อยๆ นำร่องใจเรา" อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วัดพระธาตุโกฏิแก้ว จ.เชียงราย วันที่ ๓ ธันวาคม ๒๕๖๐

"ชาตินี้เป็นชาติสำคัญนะ เป็นชาติที่ได้ฟังธรรมะที่ตัดตรงสู่การตรัสรู้ และจิตมันก็รับได้ตั้งเยอะแล้วด้วย ชาติไหนๆ ก็ไม่สำคัญเท่าชาตินี้ เป็น นาทีทองของชีวิตในสังสารวัฎ มันเป็นอย่างนั้นจริงๆ เรายังแข็งแรงอยู่ ไม่แก่จนเกินไป ยังมีสติปัญญา มีหูมีตา ไม่บ้าใบ้บอดหนวก ได้ฟังธรรมะที่มัน ไม่มีเปลือกเลย ไม่ได้บอกว่า เราต้องไปจุดธูป หรือต้องไปทำพิธีกรรมอะไรเยอะแยะ เพื่อจะเข้าใจธรรมะ มันง่ายมาก มันธรรมดามาก มันเป็นเนื้อหาธรรมะล้วนๆ ไม่ได้สอนอะไรที่เยิ่นเย้อ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สเจริญสติในภาคปฏิบัติ บ้านสติ - กองบุญอธิจิตฺต โพธิ วันที่ ๒๓ ธันวาคม ๒๕๖๐

"กว่าเราจะพัฒนาขึ้นมา ได้เป็นคน ได้ฟังธรรมที่ถูกต้องด้วย ยากนะ ชีวิตนี้ ครูบาอาจารย์ท่านบอกว่า เป็นนาทีทองของสังสารวัฎแล้ว เรามีหน้าที่คือ เก็บเกี่ยว อดทนเอา ไม่ยากเกินหรอก คนที่เดินตามมาได้เรื่อยๆ มีมากขึ้นเรื่อยๆ ต่อไปก็จะมีมากขึ้นอีก เราอย่าเป็นพวกตกขบวนแล้วกัน 'ตกขบวน' ก็คือ ไม่ได้สร้างคุณงามความดีไป มันก็ตกไปนะ --หมอม่อน วัดพระธาตุโกฏิแก้ว จ.เชียงราย วันที่ ๓ ธันวาคม ๒๕๖๐

"กิเลสในใจเรานี้ เหมือนกับเรือลำหนึ่งที่ทอดสมออยู่ คือเวลามี ราคะ โทสะ โมหะ มีกิเลสอะไรเข้ามาในใจนี้ คือ อย่าไปต้านมัน เรือที่ทอดสมออยู่นี้ มันห้อยตัวได้ มันเคลื่อนที่ได้ แต่ว่าเรามี ศีลเป็นกรอบ มีธรรมะ เป็นที่ยึดเหนี่ยว มีสมอต่อลงไป เรือมันจะไหว เมื่อใดก็ตามที่เราต้าน ความรู้สึกมันจะรุนแรงมาก แต่ถ้าเราไม่บังคับมัน เราแค่รู้สึก แค่เห็น แค่เห็นกิเลสจรมาแล้วก็จรไป กิเลสจรมาแล้วก็จรไป เวลามีกิเลส ใจกระเพื่อมไหว เหมือนเรือถูกกระแสน้ำพัดไปพัดมา กระแสน้ำนี้ไม่แรงมาก แรงยังไง มันยังห้อยตัวได้ เราก็ผ่าน ให้เรือชีวิตของเรานี้ ผ่านกิเลสไปด้วยลักษณะแบบนี้" -- อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ วัดพระธาตุโกฏิแก้ว เชียงราย วันที่ ๓ ธันวาคม ๒๕๖๐

"การปฏิบัติขึ้นอยู่กับว่า ผู้ปฏิบัติหรือผู้ภาวนามีสติหรือไม่ อยู่กับเนื้อกับตัวหรือไม่ กายเคลื่อนไหว รู้สึกหรือไม่ เห็นหรือไม่ จิตใจเคลื่อนไหว เห็นหรือไม่ นี่เรียกว่า ปฏิบัติ เมื่อใดก็ตาม มีสติ เมื่อนั้น ปฏิบัติ ไม่ใช่ว่า นั่งสมาธิอยู่ถึงเรียกว่าปฏิบัติ หรือว่า เดินจงกรมอยู่ ถึงเรียกว่าปฏิบัติ เพราะฉะนั้น นักปฏิบัติที่ถูกต้อง อยู่ในที่ไหน ก็ปฏิบัติได้ ถ้าเห็นกายเห็นใจ มีสติอยู่ ใครก็แล้วแต่ ถ้านั่งเยอะๆ แล้วไม่มีสติ แล้วเพ่ง ถือว่ายังไม่ได้ปฏิบัตื แต่เรียกว่าทำกายให้ลำบาก" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สนทนาธรรมตามกาล 18 ณ M Academy วันที่ ๒๖ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"หลายคนคิดว่า การที่เรามีความเพียรเยอะๆ คือการทำรูปแบบเยอะๆ เป็นการสร้างความเพียร แต่จริงๆ ถ้าเราไปดูความหมายของ สัมมาวายามะ จริงๆ เป็นการขัดเกลากิเลสเท่านั้นเอง ขัดเกลากิเลส หมายถึง สภาวะอะไรเกิดขึ้นคอยรู้ทัน สภาวะอะไรเกิดขึ้นคอยรู้ทัน ไม่ใช่ว่า เราจะต้องนั่งเยอะๆ เดินเยอะๆ มิฉะนั้น เราก็จะกลายเป็นผู้ที่เข้าใจผิดว่า การนั่งเยอะๆ เดินเยอะๆ เป็นการสร้างความเพียร" --หมอม่อน คอร์สรู้กายรู้ใจ พื้นฐานสู่ความรู้แจ้ง นครสวรรค์ วันที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"เราต้องฉลาดนะ ว่าทำเหตุให้ตรงกับผล ต้องเชื่อว่าผลที่ถูกต้องก็ต้องมาจากเหตุที่ถูกต้อง ทำเหตุอะไรก็ได้ผลอันนั้น และแต่ละคนก็มีกรรมเฉพาะตน ในทางธรรม มันก็มีเหตุเหมือนกันที่จะได้มรรคได้ผล ต้องเรียน ศีลสิกขา จิตตสิกขา ปัญญาสิกขา ต้องหนีไม่พ้นหลักของอริยสัจ หนีไม่พ้นด้วยการ รู้ทุกข์ รู้รูปนามกายใจตนเอง รู้ทุกข์ ละสมุหทัย ถึงจะมีโอกาสแจ้งนิโรธ มีหน้าที่เจริญมรรค ถ้าพ้นจากหลักนี้ก็คงไม่ได้มรรคไม่ได้ผล" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจ พื้นฐานสู่ความรู้แจ้ง นครสวรรค์ วันที่ ๑๙ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"ถ้าเราวางใจไม่ถูก เครื่องกังวลใจต่างๆ มันจะขวางการภาวนาของเรา มันเป็นปลิโพธ มันเป็นเครื่องกังวลที่ทำให้ใจมันไม่โปร่งไม่สบาย ปลิโพธ มีหลายอย่าง อย่างเรากังวลเรื่องเพื่อนฝูง จะต้องพาคณะไป ต้องดูแลคณะเหล่านี้ที่เราต้องกะเตงไปด้วยความอุ้ยอ้าย เป็นเครื่องกังวลใจของจิตเราเอง ทำให้เราไม่โปร่งไม่สบาย มีภาระมาก อย่างวัด ครูบาอาจารย์บอกว่า ถ้าอยู่ในวัดที่อยู่ระหว่างการสร้าง แล้วเราต้องช่วยดูแล เราก็มีเครื่องกังวลใจ ถามว่าช่วยงานวัดได้บุญหรือไม่ ....ได้บุญ ถามว่า จะได้ภาวนาในมุมที่ว่า ดูกายดูใจได้หรือไม่ ก็ไม่มาก.... งานจำนวนมาก ทำได้ก็ทำไป แต่ว่าเมื่อไหร่ก็ตามที่เราวางใจผิด แบกสิ่งเหล่านี้ไว้ เราจะเริ่มอึดอัด... มันยังเห็นไม่ชัดหรอก จนกว่า วันที่เราเริ่มวางบางอย่าง แล้วใจมันผ่อนคลายมากขึ้น เราจะเริ่มรู้ว่า สิ่งต่างๆ ที่เราแบกไว้ บางทีมันพะรุงพะรังเกินไป" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจ พื้นฐานสู่ความรู้แจ้ง นครสวรรค์ วันที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๐