"หลักการของจิตคือ จิตโดยตัวมันเอง ถ้าเราไม่บังคับมัน ไม่ไปยุ่ง ไม่ไปวุ่นวายกับมัน จิตมีธรรมชาติอันหนึ่ง คือมันประภัสสรอยู่แล้ว มันดีอยู่แล้ว มันจะไม่ดีก็เมื่อเวลาเราไปยุ่งกับมัน เวลาที่เราไปบังคับมัน ไปแทรกแซงมัน ไปดัดแปลงมัน ใจที่ประภัสสร สว่าง สบายๆ ก็เริ่มจะมืดๆมัวๆ อึดอัด คับข้อง เริ่มเครียด จำหลักไว้ให้ดีว่า โดยธรรมชาติ จิตมันดีอยู่แล้ว จิตจะเปลี่ยนจากประภัสสรเป็นไม่ประภัสสร เป็นจิตที่ไม่ดี ตอนที่เราเจตนาที่จะทำกรรมฐาน ก็คือการไปเพ่งมัน ไปบังคับมัน ไปแทรกแซงมัน" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจ พื้นฐานสู่ความรู้แจ้ง นครสวรรค์ วันที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"แต่ละคน ล้วนแต่จมอยู่ในทะเลทุกข์ และก็ไม่สมบูรณ์ มีความทุกข์ทั้งสิ้น เป็นเพื่อนร่วมทุกข์กับเรา ใจนะ เป็นมิตร ไม่เป็นปฏิปักษ์กับคนรอบข้าง ไม่เป็นปฏิปักษ์กับสิ่งแวดล้อม ใจจะสบาย ใจจะผ่อนคลาย พอใจเป็นมิตรกับสิ่งแวดล้อม ใจเราผ่อนคลาย ใจเราร่มเย็น ความร่มเย็นของใจ จะทำให้เราภาวนาง่าย" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สรู้กายรู้ใจ พื้นฐานสู่ความรู้แจ้ง นครสวรรค์ วันที่ ๑๘ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"เวลาเรียนธรรมะ เวลาปฏิบัติ ต้องการมีความเจริญก้าวหน้า ในธรรมวินัยของพระศาสนา มันไม่ใช่เรียนแค่ว่า มีสติ เดินปัญญา ไปอย่างเดียว คุณงามความดีทั้งหมด ต้องพัฒนาขึ้นมา อกุศลอะไรที่มีอยู่ในใจ ความอวดดี อวดเก่ง ความหยาบกระด้างที่อยู่ในใจ ต้องมีสติคอยรู้ทัน คอยชำระล้างสะสางมัน อย่าให้อกุศลเหล่านั้นครอบงำใจ กุศลอะไรที่มันมีอยู่แล้ว บางคนมีศรัทธา มีความขยัน มีทาน มีศีล มีหน้าที่รักษา พัฒนามันขึ้นไป สูงๆ ยิ่งๆ ขึ้นไปอีก อย่างนี้ถึงจะเจริญรุ่งเรืองในพระศาสนานี้ได้ เสร็จแล้วก็มีหน้าที่พัฒนาจิตใจตนเอง ให้ขาวขึ้น สะอาดขึ้น สว่างขึ้น ผ่องแผ้วขึ้น ด้วยสมาธิบ้าง ด้วยสมถะกรรมฐานบ้าง ด้วยการเดินปัญญาบ้าง อกุศลทั้งปวงก็ต้องละ กุศลทั้งปวงก็ทำให้เจริญขึ้น" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ ธรรมสถานว่องวานิช วันที่ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"ในโลกไม่มีอะไรหรอก การกระทบอารมณ์ทางตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ ก็นำมาซึ่งเวทนา คือ สุขบ้าง ทุกข์บ้าง เฉยๆ บ้าง เท่านั้นเอง ซึ่ง ทั้งสุข ทั้งทุกข์ ทั้งเฉยๆ ก็เกิดดับ เคลื่อนไหวเปลี่ยนแปลง สั่งไม่ได้จริง พวกเราเคยมีความสุขในชีวิตที่สุขที่สุด สุขแค่ไหน วันนี้นั่งอยู่ตรงนี้ ความสุขเหล่านั้นหายไปหมดแล้ว หรือเคยทุกข์ในชีวิต ทุกข์มากแค่ไหน ความทุกข์เหล่านั้นก็ดับไปหมดแล้ว ที่เราเคยยึดถือจริงจัง ต่างๆ นานา โลกมีเท่านี้เอง" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ ธรรมสถานว่องวานิช วันที่ ๑๒ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"เส้นทางนี้มีมา สองพันห้าร้อยกว่าปีแล้ว พระพุทธเจ้าท่านสอนไว้ แต่เราเองถูกเปลือก ถูกรูปแบบ ปิดบังตาเอาไว้ โดยที่เราเองไม่รู้ว่าหลักคืออะไร แก่นที่แท้จริงคืออะไร เราไปติดแค่เปลือก ถ้าเราอยากได้แก่น อยากได้สาระของการภาวนาจริงๆ เราลองเปิดใจกว้างๆ ดู และลองภาวนาดูในสิ่งที่คอร์สแนะนำ ว่ามันจะทำให้ขีวิตเราดีขึ้นมั้ย" --หมอม่อน ธรรมสถานว่องวานิช วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"สติจะเกิดได้ เมื่อมีการจำสภาวะได้แม่นยำ จะจำได้แม่นยำ ต้องเห็นบ่อย เพราะฉะนั้นคนที่ฝึกภาวนาได้ดี คือ เป็นคนที่มั่นสังเกต มั่นสังเกตความรู้สึกตัวเอง ความรู้สึกทางใจ ความรู้สึกทางกาย อารมณ์อะไรเกิดขึ้น อย่างตอนนี้ นั่งฟังไป บางทีไม่เข้าใจ สงสัยขึ้นมา รู้ว่า สงสัย นี่คือ ฝึกสังเกต" --คุณวรรณพ คอร์สจิตหนึ่ง วันที่ ๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"ทุกคนมีกรรมเป็นของของตน แต่เราต้องทำกรรมดีขึ้นไป ทำกรรมดี ทำยังไง รักษาศีล ทำทานได้เท่าที่ทำ ทานบางอย่างไม่ต้องเสียตังค์นะ เช่น อภัยทาน" --หมอม่อน คอร์สจิตหนึ่ง วันที่ ๔ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"ทำอย่างไรเราจะมีความสุขได้ พระพุทธเจ้าสอนไว้แล้ว เรื่อง อริยสัจ 4 ทุกข์ สมุทัย นิโรธ มรรค ท่านสอนมองมาที่ปัญหาคือ เรื่องความทุกข์ เหตุแห่งความทุกข์คือสมุทัย สมุทัยคือตันหาความทะยานอยาก เราสังเกตดูเรามีความอยากก็ทุกข์ตามมาเรื่อยๆ อยากได้เงินก็ทุกข์ อยากได้บ้านก็ทุกข์ อยากจะไปกินอาหารอร่อยๆก็ทุกข์ ถ้าเรามีความอยาก เราก็มีความทุกข์ พระพุทธเจ้าก็สอนอีกว่า หนทางการสิ้นทุกข์เรียกว่านิโรธ นิโรธคือสภาวะที่เข้าถึงพระนิพพาน คือการดับกิเลส เป็นสภาวะที่มีความสุข มีความสงบ มีความเบิกบาน ไม่มีกิเลสอีกแล้ว" --พระอาจารย์อ๊า ร.พ. มหาวิทยาลัยบูรพา ชลบุรี วันที่ ๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๐

"หลักของจิตตั้งมั่นคือ รู้ทันจิต ไม่ใช่รู้อารมณ์กรรมฐาน ทันทีที่เรารู้ลงขณะนั้น นั่นหมายความว่าถ้าท่านนั่งสมาธิ ท่านเดินจงกรมมุ่งสู่ที่จะเห็นร่างกาย มุ่งสู่ที่จะเอาสงบ ท่านก็จะไม่เห็นจิตใจที่มันเปลี่ยนแปลงไป ไม่เห็นจิตใจที่มันเคลื่อนไป เพราะฉะนั้นจิตจะไม่เคยตั้งมั่นได้เลย เพราะทุกครั้งที่ท่านมุ่งสู่สิ่งเหล่านี้ ท่านต้องบังคับไว้ทั้งหมดเลย" --คุณมาลี ปาละวงศ์ คอร์สการเจริญสติในภาคปฏิบัติ 1 กลุ่มธรรมปฏิบัติ ภูเก็ต วันที่ ๒๓ กันยายน ๒๕๖๐

"การหลงไปทาง ตา หู จมูก ลิ้น กาย ใจ คือความผิดข้อแรกที่นักภาวนาไม่ควรทำ แต่ว่า คนทั้งโลกเป็นอย่างนี้ เป็นปกติ เพราะว่าคนทั้งโลกไม่ได้บรรลุธรรม คือการดำเนินชีวิตด้วยความหลงแบบนี้ ความสุดโต่งอีกด้านที่นักภาวนาไม่ควรทำ คือการบังคับตัวเอง บังคับร่างกาย บังคับจิตใจ ดัดแปลงร่างกาย ดัดแปลงจิตใจตัวเอง ให้ร่างกาย ให้จิตใจผิดธรรมชาติ ผิดธรรมดา อย่างเราจะเดิน ก็เดินไม่เหมือนคนอื่น เอาจิตไปเพ่งอยู่ที่เท้า เวลาจะกิน กว่าจะยก กว่าจะเคี้ยว กว่าจะกลืน ท่าทางก็ไม่เหมือนคนอื่น จิตใจก็ไม่เหมือนคนอื่น นี่เรียกว่าเป็นความสุดโต่งอีกด้าน ก็คือการบังคับตัวเอง" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ ธรรมสถานว่องวานิช วันที่ ๑๑ พฤศจิกายน ๒๕๖๐