"จุดสำคัญของการภาวนาจริงๆ คือ การสังเกต สังเกตจริงๆว่าใจเข้าไปทำงานหรือเปล่า หรือว่าธรรมดา ถ้าเราเริ่มรู้สึกตัวด้วยความเป็นธรรมชาติ สบายๆบ่อยๆ พอใจทำงาน มันจะเห็นชัด เพราะมันเริ่มออกแรง คือถ้าเราไม่ออกแรงบ่อยเป็นประจำ เรารู้ว่าการไม่ออกแรง แล้วมีสติแบบนี้ได้ เวลามันเริ่มออกแรง มันจะสังเกตได้ชัด งั้นเราต้องให้จิตคุ้นเคยกับการมีสติแบบธรรมชาติก่อน ถ้าเราคุ้น มันจะสังเกตได้ง่าย" --คุณวรรณพ จันทร์สว่าง คอร์สเพื่อธรรม วันที่ ๑ กันยายน ๒๕๖๐

"ถ้าเรารู้เอง เราจะสามารถไปได้ด้วยตัวเอง เพราะไม่มีใครที่จะพาเราไปได้ จริงๆ เราต้องไปได้ด้วยตัวเอง เราต้องเข้มแข็งได้ด้วยตัวเอง ถ้าเรามาพึ่งครูบาอาจารย์ ว่าให้นำเดินให้หน่อย เค้าก็ใช้แรงของครูบาอาจารย์ เราไม่ได้เห็นตามความเป็นจริงของเรา ถ้าเราเห็นของเราเอง เราจะแข็งแกร่งด้วยตัวเอง" --หมอม่อน คอร์สเพื่อธรรม วันที่ ๑ กันยายน ๒๕๖๐

"เวลาสวดมนต์ ปากขยับ ร่างกายนั่งอยู่ ปากสวดมนต์ ใจรู้สึกถึงร่างกายที่นั่งอยู่ รู้สึกถึงปากที่ขยับ รู้สึกถึงร่างกาย เดี๋ยวก็ปรากฏเดี๋ยวก็หายไป บางช่วง ใจก็ไปอยู่ที่บทสวดมนต์ บางช่วงขณะที่สวดมนต์อยู่ ใจก็คิดเรื่องอื่น เราก็มีหน้าที่ รู้ทันกายบ้าง รู้ทันจิตบ้าง เดี๋ยวตอนสวด ขณะที่สวด ขณะที่มันหลงไปคิด เราอย่าไปยุ่งกับมัน เราอย่าไปแทรกแซงมัน จิตคิด ก็เรื่องของจิตไม่ใช่เรื่องของเรา... ใครถนัดอะไรก็ดูอันนั้น จะดูจิตก็ได้ ดูกายก็ได้" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สจีน ๗ วันที่ ๑๘ สิงหาคม ๒๕๖๐

"วิธีที่ทำ เราไม่ได้ทำสมถะอย่างเดียว เราเจริญสติ ควบคู่กับ การทำความสงบ เราไม่ได้สนใจ นิมิต หรือ แสงสว่าง เรารู้กาย รู้ใจเรา เป็นหลัก ทำหลักการนี้ ไม่เคยมีใครทำแล้วเสียสติ" --หมอณัฏฐ์ คอร์สจีน ๗ วันที่ ๑๙ สิงหาคม ๒๕๖๐

"วิธีที่หลวงพ่อสอนคนทั่วไป ท่านสอนให้มีสติ มีสติบ่อยๆ แล้วจิตมันจะตั้งมั่นขึ้นมาอัตโนมัติ โดยไม่ต้องผ่านกระบวนการเข้าฌาน พอมีจิตตั้งมั่นแล้ว ก็ใช้จิตตั้งมั่นนี้แหละ ดูให้เห็นไตรลักษณ์ของกายของใจ ซึ่งก็คือการทำวิปัสสนานั่นเอง เพราะฉะนั้นฝึกมีสติ ให้เกิดจิตตั้งมั่น แล้วก็เจริญปัญญา อันนี้เป็นวิธีสำหรับคนที่เข้าฌานไม่ได้ ถ้าคนเข้าฌานได้ ก็เข้าฌานให้เกิดจิตตั้งมั่น แล้วออกจากฌานมาทำวิปัสสนา หรืออีกพวกหนึ่งเข้าฌานมีจิตตั้งมั่นแล้ว ก็ไปทำวิปัสสนาในฌาน แบบหลังนี้มีคนทำได้น้อยมาก ๆ ที่ทำได้เยอะสุดก็คือแบบแรก" --อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา คอร์สจีน ๗ วันที่ ๑๗ สิงหาคม ๒๕๖๐

"ถ้าจะแนะนำใครก็ตาม ให้แนะนำด้วยเมตตา อย่าแนะนำ เพื่อจะส่งเสริมกิเลสของตนเอง ว่าเราเก่ง เรารู้คนอื่นไม่รู้ อะไรไม่รู้ ต้องบอกว่าไม่รู้ ถ้าเราแนะนำผู้อื่นให้ภาวนาผิดๆ แนะนำผิด วันหนึ่งพอเราภาวนาสูงๆขึ้นไป การภาวนาของเราจะยากขึ้นเรื่อยๆ เพราะกรรมนั้นจะให้ผล ก็ยุติธรรม เพราะเราแนะนำทางที่ผิดให้คนอื่น เราก็ได้รับสิ่งที่เราทำ" --อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ คอร์สจีน วันที่ ๑๘ สิงหาคม ๒๕๖๐

"การซ้อมในรูปแบบ เป็นเรื่องจำเป็น ทุกอย่างเลย ตั้งแต่เบื้องต้นไปจนถึงปลายทาง ทุกวัน ต้องทำ แต่ว่าขณะที่เราทำกรรมฐาน จิตใจต้องสบาย ถ้าใจเคร่งเครียด ใจหนัก ใจแน่น ให้ผ่อนคลายออกมา แสดงว่าเราตั้งใจมากไปแล้ว" --คุณแม่ชีอรนุช คอร์สจีน วันที่ ๑๕ สิงหาคม ๒๕๖๐

"การที่เราอยากที่จะได้ธรรมะ ไม่แปลก แต่สำคัญว่าเรารู้ทันมันไหม นี่คือความปรารถนาที่เราตั้งไว้ เดินเส้นนี้เพื่ิอพ้นทุกข์ เพราะงั้นเราไม่ปฏิเสธเค้า แต่เรารู้ทันเค้า พอเรารู้ทันมันจะหลอกเราไม่ได้" --คุณมาลี ปาละวงศ์ โรงพยาบาลกรุงเทพภูเก็ต วันที่ ๒๒ กรกฎาคม ๒๕๖๐

"เราดูร่างกายนี้หายใจเข้า ร่างกายนี้หายใจออก เราซ้อมแบบนี้ 15 นาที ครึ่งชั่วโมง คือการซ้อมสติให้เกิด เพราะว่าซักพักนึงมันไม่อยู่แต่ตรงนี้ ไม่อยู่ที่ร่างกาย มันไหลไปคิด เราเห็นใจที่มันไหลไปคิด จิตจะจำได้ ในชีวิตประจำวัน เดี๋ยวจิตมันก็ไหลไปคิด จิตจำได้ ทันทีที่รู้ว่าไหลไปคิด จิตตั้งมั่น สติเกิดขึ้น เพราะฉะนั้นเราซ้อมอย่างนี้ทุกๆวัน จิตจำได้ ต่อไปจิตเคลื่อนแล้วรู้" --คุณมาลี ปาละวงศ์ บ้านจิตสบาย วันที่ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๐

"ทุกครั้งที่เราทำรูปแบบในแต่ละวัน ใจเรามุ่งไปสู่อะไรไหม เรายังมุ่งสู่ความสงบอยู่ไหม เรายังมุ่งให้จิตนี้ไม่ฟุ้งซ่านไหม เราจะมุ่งให้จิตนี้ดีไหม เราจะไปรู้ไหมวันนี้จะเรียนรู้กายและใจอย่างที่เค้าเป็นไหม นี่คือสิ่งที่ชาวพุทธจำเป็นต้องมี ที่เราเรียกว่าโยนิโมนสิการ ถ้าเรายังขาดตัวนี้นะคะ บอกเลยว่าเรายาก" --คุณมาลี ปาละวงศ์ บ้านจิตสบาย วันที่ ๑๐ มิถุนายน ๒๕๖๐