"การระลึกได้ จะต้องเป็นการระลึกถึงสภาวะที่กำลังเป็นอยู่ ณ ปัจจุบัน ถึงจะเรียกว่า "มีสติ รู้กาย รู้ใจ" รู้ยังไง รู้ตามที่มันเป็น มันโกรธก็รู้ มันโลภก็รู้ มันหลงก็รู้ มันฟุ้งซ่านก็รู้ มันหดหู่ก็รู้ มันสงบก็รู้ มันยังไงก็ตามแต่ มันมีอะไรเกิดขึ้นในจิตเราเราก็รู้ ร่างกายเคลื่อนไหวก็รู้ เป็นอะไรก็รู้ไปเรื่อยๆ ก็รู้ไปตามที่มันเป็นจริง ความเป็นจริงของมันก็คือ สภาวะที่มันไม่เคยเกิด พอมีเหตุปัจจัยเดี๋ยวมันก็เกิดขึ้นมา สภาวะที่มันเกิดขึ้นมาแล้ว พอหมดเหตุปัจจัยเด่วมันก็ดับไป ก็ดูไปอย่างนี้ ดูไปตามที่มันเป็น มันจะเกิดก็รู้ มันจะดับก็รู้ ไม่ต้องไปแทรกแซง ไม่ต้องไปเจตนาที่จะเบี่ยงเบนอะไรทั้งหลาย เราก็จะได้ "การมีสติ รู้กาย รู้ใจ ตามความเป็นจริง" ถ้ารู้อย่างนี้ไปเรื่อยๆ ใจมันจะค่อยๆ ตั้งมั่นและเป็นกลางขึ้นมา" --อ.สุรวัฒน์ เสรีวิวัฒนา สนทนาธรรมตามกาล 7 ณ หอศิลปฯ กรุงเทพ 18 ธันวาคม 2559

"ทุกคนที่ภาวนาก็เพ่งแหละ พอนั่งปุ๊บยังไงก็เพ่งก่อน แต่มันรู้ทันว่าเพ่งไง เพราะงั้นเราก็ไปรู้ทันที่เพ่ง จนกระทั่งวันนึง กำลังสมาธิที่มีเยอะแยะมากมายเนี่ย ปัญญามันพลิกขึ้นมานิดเดียวเลย ที่เพ่งก็ไม่ใช่เรามันเพ่งของมันเอง" --คุณมาลี ปาละวงศ์ บ้านจิตสบาย ๖ พ.ย. ๕๙

"นักภาวนาที่เพ่งทั้งหลาย บังคับทั้งหลาย เพราะจิตมันชอบ เพราะมันจะเอาดี จะเอารู้สึกตัว จะเอาชัดๆ จะเอาเยอะๆ เพราะงั้นเนี่ยรู้ทันความโลภของเราแค่นั้นแหละ" --คุณมาลี ปาละวงศ์ ธรรมสถานว่องวานิช จ.สมุทรปราการ ๒๖ ธันวาคม ๒๕๕๙

"เส้นนี้ หลวงพ่อสอนเลยว่าเราเรียนรู้สิ่งที่ผิดทั้งหมดเลยนะ เราไม่ได้เอาสิ่งที่ถูกเลยนะคะ เรารู้ทันความผิดนั่นแหละ ไม่เป็นไร จิตจะจำเองว่า อ๋อ เนี่ยบังคับ อันนี้มันปล่อย อันนี้โทสะ อันนี้ฟุ้งซ่าน เรามีหน้าที่พาเค้าเรียนรู้สิ่งต่างๆ ที่มันเกิดขึ้นในกาย ในใจ เราไม่แก้มันเลยนะ ตราบใดถ้าเรายังฟัง CD หลวงพ่ออยู่ ตั้งใจรักษาศีล ทำกรรมฐานขึ้นมากองนึง มันยังอยู่ในทางแน่นอน" --ฆราวาสธรรม คุณมาลี ปาละวงศ์ ณ วัดสวนสันติธรรม วันที่ 20 พฤศจิกายน 2559

"ความสุข เป็นเหตุใกล้ให้เกิดสมาธิ เวลาที่เรารวบไว้ เพ่งไว้ ประคองไว้ ลึกๆ ในใจจะอึดอัด  ใจไม่สบาย พอใจไม่สบาย สมาธิที่แท้จริงมันไม่ค่อยเกิด แต่ทีนี้ ในความเป็นจริง ใจมันไม่ได้คลายออกตลอดเวลาหรอก  เราก็มีหน้าที่รู้ทันไป มันรวบก็รู้  คลายก็รู้  แล้วทำไมมันรวบ แล้วยังภาวนาได้ บอกว่ารวบ แล้วไม่มีสมาธิ เวลารวบ เวลาเพ่ง เรารู้ว่ามันเพ่ง เรารู้ด้วยใจที่เป็นกลาง เห็นว่ามันทำเอง ไม่ยุ่งกับมัน จิตที่รวบมันก็อยู่ต่างหาก  จิตที่ทำหน้าที่รู้สึกมันก็เป็นจิตอีกดวงนึงต่างหากจากกัน มันก็ภาวนได้อยู่  เพราะตัวรู้มันก็ไม่ได้เพ่ง ตัวรู้ไม่ได้เครียด ตัวรู้มันไม่ได้ทุกข์ไปด้วย  แต่ถ้าเวลาเราเพ่ง แล้วเราไม่รู้ เราก็ไม่ได้เห็นจิตที่เพ่ง  มันเป็นเราเพ่ง รู้สึกป่ะ เวลาเราเพ่งแล้วเราไม่รู้ ขันธ์มันก็ไม่ได้แยก จิตผู้รู้มันก็หายไป" อ.ประสาน พุทธกุลสมศิริ สนทนาธรรมตามกาลครั้งที่ 8 ณ M สถาบันการศึกษา  วันที่ 8 มกราคม 2560

"เรารู้ว่า ที่หลวงพ่อสอนน่ะต้องดี เพราะว่าเราเห็นแล้วว่า เราตื่นเป็นแล้ว คือมีสติเป็นแล้ว พอมีสติเป็นเราก็ยิ่งเชื่อมั่น พอยิ่งเชื่อมั่นเราก็ยิ่งรู้สึกว่า ถ้าเราประมาทนะ เราก็หลงกับโลก จมไปกับความทุกข์เหมือนเดิม เราต้องพัฒนาตัวเองให้ได้" -- นายสัตวแพทย์ธนุสรณ์ ภควัมบดี (หมอม่อน) คอร์สเนยยะ ศูนย์ฝึกอบรมบางประกง กฟผ. วันที่ 12 ธันวาคม 2559

"มันต้องฝึกดูก่อนว่าไอ้เผลอคิดหน้าตามันยังไง ถ้ามันไม่ฝึกให้ชำนาญ พอหลับตามันจะเห็นเหรอ มันก็ไม่เห็น เพราะมันไม่เคยฝึก ไม่เคยฝึกเขียน a, b, c มาก่อนเลย แล้วถึงเวลามันจะผสมคำได้ไหมล่ะ - ไม่ได้ มันถึงต้องฝึกบทเรียนเบื้องต้นให้มันรู้ก่อน ว่าสภาวะต่างๆ เป็นยังไง" -- ฆราวาสธรรม ทันตแพทย์ณัฏฐ์ ศรีวชิรวัฒน์ ในคอร์สเนยยะ ณ ศูนย์ฝึกอบรมบางปะกง กฟผ.

สำคัญที่สุดนะก็คือ "ความรู้สึก" ตัวความรู้สึกนี่จะทำให้จิตตั้งมั่น ความรู้สึกมากๆ ก็เป็นความรู้สึกตัว นี่พูดในกรณีคนที่ทำสมถะไม่ได้นะ ความรู้สึกตัวก็จะเกิด อันนี้สำคัญมากเลย ถ้าไม่ได้ "ความรู้สึกตัว" เดินต่อยากมาก ต้องทำให้ได้ความรู้สึกตัว เร่งได้ไหม? เร่งไม่ได้ แต่ขยันได้ ขยันดูไป ขยันหัดรู้สึก หัดรู้สึกไป จนกระทั่งความรู้สึก ที่มันเกิดเอง มันเกิดขึ้นมาจะเป็นความรู้สึกตัว จะรู้ชัดถึงกายถึงใจเป็น ขณะ ขณะ ขึ้นมา -- ทันตแพทย์ณัฎฐ์ ศรีวชิรวัฒน์ คอร์ส "เนยยะ" ศูนย์ฝึกอบรมบางประกง กฟผ. วันที่ 10 ธันวาคม 2559 ช่วงที่ 1

ความสงบ ความนิ่ง ความสงบมันก็ดี มันดี แต่ว่ามันดีไม่สุด แต่ไม่ใช่ไม่ดีนะ มันดี แต่สงบที่ตื่นรู้ จะดีกว่า เพราะว่าจิตจะต้องใช้ความตื่นรู้ ทำงานๆ ไม่ขี้เกียจ ถ้าอยู่กับความสงบ จะขี้เกียจ ขี้เกียจคือ ความสงบเป็นความสุข ทำเป็น มันจะมีความสุข มันจะสว่าง ความสุขมันจะปราณีต เบิกบาน สว่าง แต่ มันจะพอใจตรงนั้น เอาล่ะ แค่นี้พอ แล้วมันก็ไม่ยอมดูร่างกายจิตไจ ที่ดูอยู่ ไม่ได้ดูจิตใจหรอก มันอยู่ในอารมณ์ เป็นสมถะ ทันตแพทย์ณัฎฐ์ ศรีวชิรวัฒน์ คอร์ส "เนยยะ" ศูนย์ฝึกอบรมบางประกง กฟผ. วันที่ 10 ธันวาคม 2559 ช่วงที่ 2

คนส่วนใหญ่ในที่นี้ หลายๆ คน ก็อาจจะไม่มีสมาธิแบบผม คือพอไม่มีสมาธินะ เราต้องรู้ว่า อะไรถูกกับจริตเรา คือการเจริญสติ ใช้ปัญญานำสมาธิ นั่นแหละ พอเรามีปัญญาเรื่อยๆนะ  เดี๋ยวสมาธิก็เกิดขึ้นเอง สมาธิที่ถูก คำว่า ปัญญานำสมาธิ ก็คือ สมาธิที่ถูก    มันจะเกิดขึ้นมา ก็คือ เป็นลักขณูปนิฌาน เป็นสมาธิชั่วขณะ เป็นขณิกสมาธิ ที่เป็นสมาธิที่เห็นรูปนาม ถ้าทำไปเรื่อยๆ ก็จะเกิดสัมมาสมาธิในการเกิดอริยมรรคนั่นแหละ มันจะลงลึกไปถึงขนาดนั้น --หมอม่อน  คอร์สบ้านสติ ขอนแก่น ๒๔ ธันวาคม ๒๕๕๙