غزل شمارهٔ ۳۱۲۹ از (مولانا » دیوان شمس » غزلیات) را با خوانش عندلیب بشنوید.
فایل صوتی متناظر را میتوانید در قالب mp3 از این نشانی (اندازه 3.58 مگابایت) دریافت کنید.
بگردان چو مردان، می راوقی
نه دوزخ بماند، نه در وی شقی
ور از تو گریزیم، تولا حقی
چو ماهت نه غربیست، نی مشرقی
به صد لابه مخمور را می دهی
کی دیدست ساقی بدین مشفقی؟!
که گردد کلوخ از تفش منطقی
چو حق گول جستست و قلب سلیم
ز فکرت دل و جان گر آرام داشت
چرا رفت در سکر و در موسقی؟!
تو تنها چرایی اگر خوش خویی؟!
تو عذرا چرایی اگر وامقی؟!
جعل وش ز گل خویشتن در کشی
همان چرک میکش، بدان لایقی
همه خارکس دان، اگر پادشاست
خمش کن، ببین حق را فتح باب