پس از مدتی کاغذ را پاره و محکم مچاله اش کرد. روی مبل دکمه‌ای نشستم و آماده بودم که هرموقع خواست با من صحبت کنه. دیدم که مدادش را دوباره برداشت و شروع به نقاشی کرد. بعد نقاشی را تا کرد و داخل پاکت گذاشت.

جوزی گفت:«ببین مشکلی ندارم که به حرف‌های خصوصی ما گوش بدی، اما تو نمی‌تونی جای ریک را برای من پر کنی.»

ریک داخلش نوشته بود:«ای کاش می‌تونستم برم بیرون و راه برم و بدوم و اسکیت بازی کنم و توی دریاچه شنا کنم. ولی نمی‌تونم چون مامانم شجاعت داره. بنابراین باید بمونم تپی تخت و مریض باشم. خیلی از این بابت خوشحالم. واقعا خوشحالم.»

تصویر میسی و دختر دست دراز بود. اگر بخاطر ابر بالاش نبود، اصلا به نظر نمیرسید که اون تصویر یک فرد هست. ریک بالاش نوشته بود ...

ریک گفت:«چیزی که اذیت طرز ذل زدنشون به دختره هست. مطمئن نیستم چی باید بنویسم، یک ابر بزرگ هم برای دختره کشیدی. چشم‌هاشون واقعا زننده‌است»

روزهایی رسید که دیگه ابربازی خنده به همراه نداشت، ریک برای پر کردن ایرهای داخل نقاشی‌ها زمان بیشتری نیاز داشت و گاهی یا تفکر مدت‌ها به آنها نگاه می‌کرد

کم کم نقاشیها از حالت خاطره بازی تبدیل به موضوعات پیچیده‌تری شد و ریسک دیگه به سرعت برای ابرها کلماتی نم‌نوشت و برای نوشتن هرکدوم از کلمات بسیار فکر می‌کرد و در سکوت فرو می‌رفت.

جوزی گفت:«فکر می‌کنم تو به اون پرتره‌ای که اون مرد توی شهر داره از من می‌کشه حسادت می‌کنی» ریسک گفت:«من چرا باید به یک پرتره حسادت کنم؟» جوزی گفت:« چون اون بخشی از بودن من توی جهان بیرونه و تو نگرانی که مانعی برای نقشه‌امون باشه.»

همچنان منتظر بودم و تعجب کرده بودم که چرا خورشید هنوز کمک مخصوص خودش را برای بهبود جوزی نفرستاده، برای همین به این فکر می‌کردم که شاید باید از طریقی توجه خورشید را به شرایط جوزی جلب کرد

در آن لحظات برام بیشتر واضح می‌شد که انسان‌ها برای فرار از تنهایی دست به چه کارهای پیچیده‌ای میزنند که درکش برام دشوار بود.