معلوم بود که می‌خواد تنها باشه و به طراحیش ادامه بده، برای همین از اتاق خارج شدم و در پاگرد ایستادم.

با نزدیکترشدن به آنچه در نظر طرح زمینی در دوردست بود، متوجه شدم که آنها گوسفند هستند، گوسفندانی مهربان. مخصوصا چهار گوسفندی که در کنار هم بودند بسیار مهربانتر بودند.

برخلاف خیابان کنار فروشگاه، ماشین‌ها از هر دو سمت خیابان حرکت می‌کردند، اما به طرز عجیبی هیچ‌گاه به هم برخورد نمی‌کردند. بالاخره در انتهای جاده آبشار پدیدار شد.

حتما نشانه‌هایی بود، اما من دقت نکرده بودم. حالا باید انتخاب می‌کردم. با توجه به لحن کلام مادر و صحبت دقیق جوزی، سرجای خودم نشستم.

مادر من را با آشپزخونه صدا کرد و از من پرسید که از بودن با آنها خوشحال هستم یا نه؟ گفتم بله حتما. مادر گفت از وقتی اومدی اینجا جوزی خیلی شادتره، داری خیلی خوب عمل می‌کنی.

درست قبل از ناهار بلند شد، با اینکه خسته بود جعبه‌ای از زیر تخت بیرون آورد و عکس‌های دوران کودکی را نشانم داد.

جوزی حالش کمی بد شد و من به مادر خبر دادم. دکتر بعد از معاینه جوزی گفت چیزی نیست، مادر با جوزی قول و قراری گذاشت.

انسان‌ها اغلب احساس نیاز می‌کردند تا جنبه‌ای از خودشون را برای رهگذران به نمایش بگذارند و بعد از اینکه زمان نمایش می‌گذشت دیگه خیلی مهم نبود.

جوزی من را به مهمانان حاضر در پلان آزاد معرفی کرد، دختر دست دراز جلو اومد و به من سلام کرد، من ساکت موندم، در انتظار صحبتی از جوزی بودم تا بفهمم چگونه باید پاسخ بدهم.

هنگام شام صحبت‌های لطیف و دلنشینی بین مادر و جوزی رد و بدل شد.« مادر اگر نمره‌های امسالم خوب باشه بازهم باید به حضور در این دورهمی‌ها ادامه بدم؟» مادر گفت: «بله، تنها باهوش بودن کافی نیست. باید بتونی با بقیه هم کنار بیای»