وقتی جمعیت رهگذرها کم شد، جلوی ویترین خانم پیری 60 تا 67 ساله را دیدم که پشت به ما ایستاده بود. اسمش را خانم فنجانی گذاشتم چون با اون پالتوی ضخیم پشمی شبیه فنجان‌های قهوه شده بود که به پشت روی قفسه گذاشته بودند.

یکی از کارهایی که هر روز انجام میدادیم این بود که به دنبال ای‌اف هایی میگشتیم که بیرون از پنجره در حال حرکت بودند، دوست داشتیم از آنها بپرسیم که آیا از خانه و بچه‌اشون راضی هستند؟

وقتی من و رزا تازه وارد بودیم، در گوشه ای روی میز مجلات وسط فروشگاه جای داشتیم و تقریبا نیمی از پنجره در دیدرسمان بود؛ بنابراین می توانستیم بیرون را تماشا کنیم: کارمندانی را که با عجله از آنجا می گذشتند، تاکسی ها، دونده ها، گردشگران، مرد گدا و سگش و ...