nie każdy w życiu musi Ciebie lubić.

Pięknie wyglądasz, ostatnio schudłaś! Chyba coś ci się jednak gdzieś tam na boczku tłuszczyku zebrało!

Wiecie dlaczego tak poważnie (i nie używam tego słowa bezsensownie) nienawidzę komentowania cudzego wyglądu? Po pierwsze i ostatnie to co powierzchowne może pod sobą ukrywać milion powodów.

Na pewno w swoim środowisku znajdzie się osoba, chociażby koleżanka, która ma kilka kilogramów więcej na wadze i od zawsze kiedy ją znaliście - miała. Pewnego okresu, po dość długiej przerwie od waszego ostatniego spotkania, owa koleżanka Asia - schudła aż 18 kilogramów. Jednak nie macie pojęcia, że owej Asi zmarł tata. I ta sama Asia od pół roku je codziennie ledwo tylko jedną kanapkę.

Komplement który dajemy Karolinie ,,Ale szczypior z Ciebie” wzbudza w niej jeszcze większe kompleksy. Ponieważ po wyjściu ze szpitala i hospitalizacji nie może ciągle przytyć do właściwej wagi. Ciągle kłóci się z rodzicami o jedzenie, ciągle liczy kalorie i obsesyjnie spala je, robiąc codziennie 1000 brzuszków przed snem. I mam wrażenie że wiele z nas się tutaj utożsamia z tym schematem/

W sumie jak i z powyższym.

Jak widzicie - jestem ogromną przeciwniczką tego ,,jesteś szczupła, chuda, otyła” jestem również przeciwniczką chwalenia tylko aparycji, bez zajrzenia do tego co skrywasz głębiej. Bo w końcu jak to? Jak ja mogę komuś powiedzieć że wykonał kawał świetnej pracy, jest dobrze zorganizowany, wiarygodny, poczciwy, przyjacielski, kochany. Łatwiej jest przecież (i sądzimy, zaznaczam - ta świadomość ciągle się zmienia) skomplementować otoczkę.

Właśnie takie - jesteś piękna. Albo - pięknemu we wszystkim pięknie. Odwrócę monetę - brzydkiemu we wszystkim brzydko? Brzydka jesteś, wyglądasz obleśnie - mówimy odrobinę rzadziej.

I tutaj nasuwa mi się też myśl, chociaż podejrzewam że poprzez moje dzieciństwo - czy kiedykolwiek widzieliście swoje mamy mówiące w swoją stronę że są brzydkie, że włosy nie takie, że brzuch ochydnie odstaje. Szczerze - w takich momentach chciałam wyłącznie przytulić moją i powiedzieć jej że jest po prostu maksymalnie wartościową osobą, że jest extra, że jest po prostu sobą i najlepszą jej wersją jaką może być. Że jej ciało przeżyło wiele i nadal jej służy, po to aby nadal mogła sprawnie funkcjonować. Że powinna być wdzięczna za swój dom, swój azyl dla duszy.

Szczerze - możesz mieć w dupie i wcale nie wyglądać ani nie wpasowywać się w kanony które wytłaczają ci inni. Możesz być po prostu taka jaka jesteś. I moim wielkim marzeniem jest to abyśmy traktowali siebie tak jakbyśmy sami chcieli być traktowani.

Dlatego zanim ocenisz kogoś przez pryzmat wyglądu, a niekoniecznie musisz komentować - zostaw tę opinię dla siebie. Zapytaj lepiej kogoś jak dziś mu mija dzień :)

Rozmowa

Nie ufam temu co stanie się z moim słowem. W młodości, bardzo ufałam rodzicom. Decydowali za mnie i obierali wzrok na każdą moją decyzję. O wielu problemach przestałam mówić, na wiele problemów zaczęłam kierować uwagę w odrębną stronę. I nauczyłam się nie ufać ludziom, w tym specjalistom. Moi rodzice są osobami, do których skierowana prośba, staje się atakiem. Nie mówię o swoich problemach, bo zostałam nauczona że ich nie ma. Że inni mają większe. Że jak ja mogę i że nie wypada dziecku, które ma przecież ,,normalne’ środowisko rozwoju. Mój problem nie jest do przegadania. Widzisz ,,twój problem po przytycie zniknął i jesteś wolna” usłyszałam od psychiatry po hospitalizacji.

Moje słowo zawsze było nie ważne. Zawsze nad moją decyzją stał ktoś, kto miał zdanie ostateczne. Z kolei - mój problem decyzji, właściwie jej podejmowania, wiąże się kolejno z powodem, że zawsze ta decyzja była podejmowana beze mnie. Względem tego - co ktoś uważa za słuszne. Jednak ostatnio zaczęłam wprowadzać w życie zasadę, że nie każdy musi być aktywnym uczestnikiem moich decyzji. Czym to poskutkowało? Szczerze - nie ma dnia bez obawy...

#birthdaythoughts

♥

Czyli czy introwertyzm zawsze jest dobry dla introwertyka oraz o tym czy żałuję tego jaka jestem, oraz co chciałabym w sobie zmienić, a co doceniam?