Back to the streetssss - siemanko! :)

Dziś trochę bardziej pozytywnie, dziś porozmawiamy sobie o tym jak to jest wychodząc że szpitala psychiatrycznego, po leczeniu.

Od dziś odcinki pojawiają się co środę i co piątek ♥

wracając -

od dziś każdy najbliższy podcast (planowany, bo będą się pojawiać też pośrednie, dostaną odpowiednie oznaczenia)

będzie nawiązywał do drogi ku zdrowieniu i budowaniu lepszej wersji siebie oraz kreowaniu dobrej mentalności przy niesprzyjających do tego warunkach - czy w rodzinie czy w środowisku szkolnym. 

DZISIEJSZY ODCINEK - DROGA

,,...Bo jednak w moim życiu znalazł się ktoś kto potrafił pokazać mi co znaczy obtoczyć opieką samą siebie, kogoś i swoją przyszłość. Niezależnie od niepowodzenia planu A".

Uściski! 

Nat!

Kiedy zamkniesz się na stare - masz możliwość zaczęcia życia na nowo. Często jako ludzie dajemy sobie przyzwolenie - wycinania jego części i wrzucanie jej do folderu ,,Kosz”. Jednak robiąc to - nie zauważamy pewnego gruntowego aspektu, pozwalającego budować  tą naszą nową przyszłość zdrowo i wedle swoich założeń.

Zapominamy o relacji - najczęściej z samym sobą.

Początek.

A więc wyrzuciło nas w miejsce, od którego stroniłam niemożliwie długą ilość czasu.

Dzień dobry Wam!

:)

Dziś opowiem trochę o swoim dzieciństwie, problemach oraz zdarzeniach które miały miejsce przed leczeniem szpitalnym oraz co właściwie skłoniło mnie do podjęcia się trwania w chorobie przez kolejne lata.

Będzie mi niezmiernie miło że każde udostępnienie,

Serwus! ♥

Nat

INSTA: https://www.instagram.com/krupniczeq/

Hejka! :) ♥

Tu Natalia, już z profilu na instagramie https://www.instagram.com/odbicie_podcast/

Dziś chcę do Was zagadać o moim doświadczeniu z leczeniem klinicznym na oddziale zamkniętym.

Na oddział po raz pierwszy trafiłam w wieku 10 lat. 

Zadziało się to przez moment w moim życiu kiedy moja waga nie pozwalała mi już normalnie funkcjonować a ja zemdlałam pod sklepem i o mało nie zostałam potrącona przez jadący obok Nas samochód.

Przyjechał ambulans.

Przyjęcie na oddziale i przymusowe leczenie. Przydzielono mnie na oddział młodzieżowy, gdzie jako introwertyk i jedyna osoba z zaburzeniami odżywiania na cały szpital nie było mi łatwo znaleźć swojego miejsca. W szpitalu codziennością były ataki schizofreniczne, bunt i obojętność lekarzy. W głównej mierze rozmowa toczyła się między nami. Między pacjentami. Dziećmi, szukającymi właściwej drogi na tym świecie.

Nie było mi łatwo. Byłam jedną z tych dziewczyn które powiedziały jasno, wchodząc zza drzwi oddziału : ,,Wolę umrzeć, niżeli jeść".

Co pozwoliło mi podjąć mi krok do przodu?

Zapraszam do wysłuchania?

Buziak!

Nat ♥

Cześć!

Po długiej przerwie i spraw które musiałam rozgarnąć we własnej głowie - wracam.

Październik.

jest on dla mnie miesiącem bardzo szczególnym. 

Historię października możesz przeczytać na wpisie na moim blogu - https://plantifulway.com/2019/07/08/doklejona-lata

Od momentu w którym trafiłam na leczenie szpitalne i przymusowe leczenie z powodu zaburzeń odżywiania mija 10 lat.

Za każdym razem, przypominając sobie drzwi izby przyjęć - wracają i wspomnienia. Wielka gula w gardle, wielki żal i mnóstwo myśli, że przecież mogło dziać się inaczej. Że przecież mogłam wyzdrowieć inaczej, że to wydarzenie wywróciło całe moje życie do góry nogami.

Dziś.

Chcę Wam powiedzieć że to ja kieruję swoim życiem. To ja podejmuję decyzje, dźwigam ich ciężar i biorę za nie odpowiedzialność. Dziś jestem człowiekiem świadomym czynów oraz swoich decyzji. I niezależnie od momentu w którym jesteś i czytasz moje słowa - obiecuję Ci że jest droga i jest z niej wyjście. Istnieje wolność od choroby, od zaburzeń. Musisz wyłącznie chcieć zmiany. Potrzebujesz zrozumieć proces jakim jest zdrowienie, które NIGDY nie będzie usłane różami. 

Natomiast.

Pragnę Ci zagwarantować - warto wskoczyć w to pewnym krokiem.

pozdrowienia

Nat :)

nie każdy w życiu musi Ciebie lubić.

Pewnego dnia, kiedy już byłyśmy totalnie ścięte - usiadłyśmy z Weroniką na schodach na posadzce przed domem i oparłyśmy się sobie o ramiona. Byłam już w stanie lekko że tak powiem ,,jak najebana to do domu" kiedy nagle zaczęłam się żalić o całym swoim beznadziejnym okresie w życiu[... ]

Jak zwykle zaczęłam słowami lub nawet już nie słowem a nawiązaniem do czegoś co było - do przeszłości. Sprowadziła mnie na ziemię, obracając moją głowę i lekko szarpiąc za rozczapierzone włosy, swoją ręką zlepioną piwem z sokiem malinowym, która kleiła się niemiłosiernie wszędzie gdzie popadnie. 

- W moim życiu totalnie nic mi się nie udało.

- Wiesz, nie obchodzi mnie to[...]

,, Na ulicy Pięknej w Warszawie tuż przy głównym budynku szpitala jak zwykle panował niewielki ruch. Kilka samochodów i miejscowych rowerzystów którzy jechali głównym pasem raz na jakiś czas w ciągu przedpołudnia można było zliczyć na palcach jednej ręki. Z górnego piętra w szpitalu pracownicy mieli widok na całą uliczkę, w tym na sklep florystyczny pani Łucji. To właśnie u niej każdy ciekawski miał okazję porozmawiać o gorących plotkach czy chociażby doradzić się jakie kwiaty najlepiej przynieść dziewczynie na przeprosiny. Zaraz obok usytuowana była najlepsza miastowa piekarnia.

Wiatr hulał tego dnia niespokojnie, zabierając w taniec z asfaltu pożółkłe liście, drobne kamyczki oraz papierki po cukierkach. Słońce muskało po twarzach i ciałach przechodniów, w tym porządnie oświeciło niezdarnego rowerzystę, który na pasach zaliczył małą wywrotkę wpadając jak strzała w lampę na chodniku. Z uśmiechem na ustach na całą tę sytuację z okna spoglądała Dagmara, pochłonięta w swoich codziennych obowiązkach. Po porannym dyżurze oraz terapii w klinice, w tym w szczególności zdaniu protokołu dla Chomentowskiego była dosyć roztargniona i co moment wstawała od biurka rozprostować nogi. Ciągle najdrobniejszy szelest papierów u kolegi z przeciwnego biurka czy siorbanie herbaty ją rozpraszało i sprawiało że myślała o niebieskich migdałach (...)

- Słuchaj, często właściwie się zastanawiałem nad tym czy nie chciałabyś awansować. - Obróciła się jak przebudzona z głębokiego snu od biurka i przerwała pracę przy komputerze. Zaskoczył ją Artur, który miewał w zwyczaju wciskać nosa wszędzie gdzie nie trzeba oraz komentować wszystko co popadnie. Jednak Dagmara była poniekąd przyzwyczajona już z grubsza do wszelkich jego uszczypliwości i docinek. W klinice męczyła się z tym skubańcem już piątą wiosnę.  Po takim czasie człowiek zaczyna traktować kumpli z pracy jak rodzinę, chociaż Dagmara mogłaby stwierdzić że raczej Artur był tym starszym i lubiącym dogryzać młodszej siostrze bratem, który nie stronił nigdy od jadu kiedy miał okazję. Wybił ją z rytmu pracy. Żeby jednak podkreślić swoją obecność i mieć pewność że go słucha a nie tylko wywraca oczami, zdjął jej słuchawki z uszu, czochrając przy tym loki.

- Psychiatra na stanowisku sekretarki nie jest taki zły, nie marudzę. - Ten spojrzał się na nią jednak z niedowierzaniem marszcząc swoje krzaczaste brwi...."

Zapraszam do odsłuchania 1 działu mojej książki, 

Wysyłam Uściski,

Nat

- Mamo, czuję że coś jest nie tak. - Powiedziałam, chcąc zamienić kilka słów.

- Przestań wymyślać. - Burknęła mama.

- Przecież wyglądasz normalnie. - Potwierdził tato. 

Częste dialogi jakie odbywałam ze swoimi rodzicami. W sumie - moi rodzice zawsze tak reagowali kiedy chciałam zamienić kilka słów dotyczących chociażby tego że źle się ze sobą  czuję. Czasem mam wrażenie że łatwiej było im oddać mnie na leczenie do kliniki niż zrozumieć że jestem po prostu chora i pragnę od nich jedynie wsparcia.

Przez lata uczyłam się wypierać chorobę, bo przecież jest, była i będzie wymysłem mojej wyobraźni.

Często przez ludzi nazywani będziemy egoistami, bo przecież podczas choroby myślimy wyłącznie o sobie, swoich racjach i przekonaniach. Lata milczenia nauczyły mnie wiele pokory względem siebie samej oraz choroby, jednak nauczyły też czegoś co przez długi okres mojego życia dla moich bliskich było po prostu ,,wymysłem". 

Życie jednak daje nam zawsze możliwości wielokrotnego szukania,

W końcu i trafiłam w tym życiu na ludzi o otwartych sercach.

Bardzo cenię sobie rozmowę, zwłaszcza jeśli wywołuje u mnie tak pozytywne wibracje, nakierowuje na myśli dzięki którym to ja w swoim życiu potrafię określać swoje priorytety. W sumie ostatnio w moim życiu brakowało mi czegoś takiego, a raczej kogoś takiego kto potrafiłby zmyć z szyby którą sobie postawiłam przed nosem te smugi, malowane przez ścianę łez. Nie zrobił tego jednak poprzez krzyk, nie zrobił poprzez suche podanie rady. Po prostu powiedział rzecz, która totalnie odmieniła moje postrzeganie świata, odsunęła problem w bok.

Posiadanie w miłości? Jakkolwiek można było by nazwać to rzeczą. Aczkolwiek - całkiem realne stwierdzenie. Posiadając w około siebie drugiego człowieka, w końcu czujemy że mamy w około siebie wszystko, cały swój Boży świat.

Co jednak dzieje się z nami, z naszym celem czy wartościami kiedy dana osoba znika z naszego życia? Jak wiele potrafimy tracić oraz jak wiele potrafimy poświęcać, tylko po to aby żyć w wyimaginowanych schematach?

Zapraszam do odsłuchania podcastu,

Uściski! :)

Nat