Wyobraź sobie, że wracasz do czasów liceum hormony szaleją bardziej niż ceny w restauracjach na Walentynki, a każdy dzień to walka nie tylko o oceny, lecz także o społeczne przetrwanie. „Wredne dziewczyny” z 2004 roku to absolutny hit, który udowadnia, że królowa pszczół wciąż rządzi, różowe środy mają się dobrze, a pasywna agresja jest bardziej popularna od tabliczki mnożenia. My Wam powiemy co trzeba wiedzieć o najbardziej kultowej bitwie na miny ostatnich dwóch dekad.

Powiedzmy to wprost! Te dziewczyny nie są złe, one są po prostu... wredne. Do dziś są podręcznikowym przewodnikiem po szkolnych hierarchiach i źródłem cytatów na wieczność 😉

Dżinsowe zakazy, różowe środy i legendarny Burn Book, czyli zeszyt pełen oszczerczych wpisów na temat wszystkich i wszystkiego. To taki Facebook w czasach kredy i film udowadnia, że bohaterki wyprzedziły epokę. A dziewczyńska przyjaźń? W tej szkole to sport ekstremalny tu nawet makijaż może być bronią masowego rażenia! Z pewnym wstydem i zażenowaniem wspominamy, że też uległyśmy tym trendom.

Dziewczyny, tak, czasem jesteśmy wredne. Chłopaki, wy też. Ale "Wredne dziewczyny" pokazują, że z każdej bitwy można wyjść z tarczą. Morał z tej bajki? Jeśli wejdziesz między wredne, musisz śmiać się razem z nimi i mieć oczy dookoła głowy. Spokojnie, z tego się wyrasta. No, przynajmniej niektórzy...

Bliźniaczki rozdzielone po kłótni, jak chipsy na imprezie, a mama z tatą lecą w kulki przez dekadę. Gdyby psychologowie i lekarze oglądali „Nie wierzcie bliźniaczkom”, założyliby kartotekę całej rodzinie. Bliźniaczki nie tylko wykiwały rodziców, ale i opiekę społeczną, a Disney przez przypadek nakręcił jeden wielki poradnik “Jak NIE wychowywać dzieci w luksusie”. Ten film z 1998 roku zrobił z Lindsay Lohan dziecięcą gwiazdę przez duże G. Niestety bycie na szczycie w wieku 11 lat ma swoje blaski i cienie. Została stałą bywalczynią Bravo i największą nastoletnią skandalistką, na szczęście wyszła na prostą.

Zabieramy Was w sentymentalną podróż do przeszłości, do obozowych szaleństw, powspominamy wakacyjne pranki i krawędziowe zielone noce. Choć polskie realia były nieco skromniejsze w latach 90-tych, to kto nie przekuwał sobie uszu na obozie, niech pierwszy napisze w komentarzu! 😉😉 😉

Choć rodzice to mistrzowie nieodpowiedzialności, którzy podzieli swoje córki, jak zastawę stołową, mama chodzi nawalona jak szpak, to jednak film wciąż chwyta za serce i wraca do łask przy każdej domówce z nostalgią za końcówką lat 90-tych. I jak śpiewa Taco Hemingway „wtedy lato trwało całe lata”……

Magiczna lampa, goła klata i dywan szybszy niż PKP. Disneyowski „Aladyn” wciąż pokazuje, że bajki z lat 90-tych były równie kolorowe, co naciągane. W dzisiejszym odcinku sprawdzamy, czy można wyrwać księżniczkę, mając zero na koncie i parę przekrętów na sumieniu? Powspominamy Jasminę, pierwszą księżniczkę w spodniach, za to z talią cieńszą niż kabel do ładowarki. Tak, te wyśrubowane kanony „piękna” były nam serwowane od najmłodszych lat. Jasmine to typowa nastolatka, która rzuca się na pierwszego przystojniaka, co nie jest starym dziadem. Setting Agrabah, ale klimat bardziej „Love is Blind: Dubaj”. Aladyn kradnie, marzy o pałacu, a serducho Jasmine zdobywa tekstem "Ufasz mi?" I nieważne, że śmierdzi od lat chodząc w niepranej kamizelce. Dżafar to wezyr z ambicjami, hipnotyzer amator i potencjalnie jedyny człowiek, który faktycznie cokolwiek ogarniał w tym królestwie. Dżin 10000 lat doświadczenia i ciągle daje się zrobić w bambuko przez chłopa od melona.

UWAGA ujawniamy red flagi: kłamstwa, bezrobocie, goła klata jako główny majątek. Ale przecież „liczy się serce” … i dobry dywan na wypady za miasto. Bajka uczy, że można kłamać, kraść i nadal zasłużyć na królewskie życie. Wystarczy mieć ładną buzię, szybki dywan i trochę szczęścia… no i snuje się jeszcze poor boy propaganda.

Oglądaliśmy „Nianię” jeszcze raz, przy niektórych żartach dzieciaki by dziś wyłączyły TV. Życiowy bałagan, wanna żartów i szczypta tandety. „Niania” wjechała na salony z praskim akcentem ucząc nas, że nawet kicz noszony z dumą może zostać uznany za styl. Czy naprawdę wystarczy krzykliwy sweterek i zawołanie „You go, girl!”, żeby posklejać dysfunkcyjną rodzinę z bogatej willi?

Agnieszka Dygant jako Frania Maj to ikona, moc, wdzięk, i trochę chaotycznej magii. Brawa należą się całej obsadzie, nawet jeśli dzieciaki czasem grały na poziomie „konkursu piosenki w przedszkolu”. Pan Skalski -w tej roli Tomasz Kot…każda do niego wzdychała.

Rodzina z wyższych sfer, dzieciaki jak z instrukcji obsługi traumy, tatusiek wiecznie zamyślony w gazecie i ona, Frania Maj, energetyczny huragan praskiej mądrości ludowej oraz szminki w kolorze maliny. Skalskiemu życie się wali, Frania go ratuje. Klasyk. Czyli po staremu. Bogaty wdowiec i baba do klejenia rodzinnych szkód. Prawie jak w “Kopciuszku”, tylko pantofelki zamieniono na tramwaj numer cztery.

Mówią, że każdy ma swój moment, gdy rusza w tany, ale nasze pokolenie naprawdę nie miało wyjścia. Wszystko zaczęło się w 2006 roku, gdy na ekrany wszedł film „Step Up – Taniec zmysłów”. Wtedy nawet najbardziej oporni zaczęli podrygiwać, a szkoły tańca pączkowały szybciej niż grzyby po deszczu. Szerokie spodnie, bling-bling, kaszkiety i… Channing Tatum. To była prawdziwa rewolucja, po której już nic nie było takie samo…. nawet szkolne dyskoteki.

„Step Up” z Channingiem Tatumem, film w tym roku kończy (sic!!!) 20 lat wywołał prawdziwą taneczną rewolucję. Polacy masowo ruszyli do szkół tańca, a potem przed telewizory, by kibicować uczestnikom „You Can Dance”.

Każdy nastolatek chciał tańczyć hip pop. Dlaczego tak łatwo wierzyliśmy, że złamane serce uleczy parkiet? Dlaczego ufaliśmy, że po „You Can Dance” każdy może zostać królem parkietu? Miliony nastolatków zasiadały w środowe wieczory przed telewizorami i wzdychały do swoich faworytów. Telewizyjne tanet show wgniatały w ziemię i gnoiły uczestników w imię szlifowania charakteru. Pogadamy o telewizyjnych realiach 2007.

Kobiety zasługują na miłość tylko wtedy, gdy są ładne. I umalowane. I ubrane w drogie ciuchy. Sorry dziewczyny, przestańcie z tym walczyć. Dzisiaj na tapecie BrzydUla. Ludzie, jakie to jest rozczarowanie po latach. Jak my mogłyśmy kochać Mareczka?! O tym w Księżniczkach i carycach.

W tym tygodniu roastujemy polską odpowiedź na Love Actually - czyli Listy do M. Czy święta bez Karolaka w ogóle mogą się odbyć? Za co kochamy Dygant i Adamczyka? I co poszło nie tak po pierwszej części? O tym w specjalnych, świątecznych Księżniczkach i carycach.

Tym razem bierzemy pod lupę jedną z najbardziej przemielonych przez popkulturę bajek w historii. Kopciuszek – historia, którą znamy wszyscy… i to w tysiącu odsłon, bo filmowcy kochają opowiadać ją bez końca. Wracamy więc do disnejowskiego klasyka z 1950 roku i do dwóch absolutnych hitów naszej gimbazowej młodości: “Historii Kopciuszka” (2004) z Hilary Duff, Chadem Michaelem Murrayem i kultową Jennifer Coolidge, oraz “Kopciuszka. Roztańczonej historii” (2008) z Seleną Gomez.

Świat według Ludwiczka, Pokemony czy H2O wystarczy kropla - bez tych bajek na pewno nie dożylibyśmy trzydziestki. Szczególne miejsce w naszych serduszkach ma Ludwiczek. Ale nie oceniamy tych, którzy wolą Pokemony (no może trochę). W każdym razie, Fox Kids, Jetix, Cartoon Network dla milenialsów to nie tylko kanały telewizyjne, ale prawdziwe wehikuły czasu, które przenoszą do dzieciństwa pełnego śmiechu, wzruszeń i nie zawsze zrozumiałych żartów. Przypominamy najważniejsze bajki, seriale i motywy, które na stałe zapisały się w pamięci dzisiejszych trzydziestolatków. Tylko czy na pewno powinny? O tym dzisiaj! Gościem specjalnym - Ola Forma.

Wyobraź sobie, że cała rosyjska monarchia ginie w rewolucji, ale Disney stwierdza: hej, zróbmy z tego musical dla dzieci! Bo przecież dzieci uwielbiają polityczne przewroty i czarną magię w jednym pakiecie. A jeszcze jeśli amnezję ma uleczyć wielka miłość - zaczyna to brzmieć jak pakiet idealny. Tak, dzisiaj na tapecie Anastazja. Gość specjalny - Agata Świderska!