Patrycja Plich przywraca pamięć o Centrum Afrykańskim funkcjonującym w Poznaniu  na przełomie lat 90. i 2000 r. „Wędrująca ziemia” („Wanderland”) jest długofalowym cyklem działań (spotkania, warsztaty, pokaz filmu „From  Poland With Love”, wystawa) mapujących przejawy istnienia  transkulturowych społeczności w stolicy Wielkopolski.

Rezydentka CK ZAMEK śledzi wpływ działalności Centrum Afrykańskiego na możliwość  budowania społeczeństwa integrującego – powstającego ponad kulturowo określonymi granicami. Rezydencja Patrycji Plich jest przede wszystkim  okazją do spotkania i włączenia osób związanych przed laty z Centrum, jak i wszystkich zainteresowanych we wspólne badanie pojęcia integracji.

Jak artystka wpadła na trop Centrum Afrykańskiego i czy bliskie jest jej doświadczenie migracji?

Wojciech Makowiecki, wieloletni dyrektor Galerii Miejskiej Arsenał, uczestnik  życia artystycznego Poznania na przestrzeni kilku dekad, w swojej  najnowszej książce „Szczelbaczechowa 2. Lata 90. Tak zmieniali kulturę  w Poznaniu” przenosi nas do lat 90.

„Szczelbaczechowa  2. Lata 90. Tak zmieniali kulturę w Poznaniu” (Wydawnictwo Atena, Tow. J. Piotrowicza) jest zapisem dwunastu rozmów z szefami instytucji  i fundacji oraz animatorami kultury, którzy pełni pasji, entuzjazmu i kreatywności brali udział w wielkim eksperymencie przekształcania kultury po czasach PRL-u (m.in. z Michałem Merczyńskim, Sergiuszem  Sterną Wachowiakiem, Grażyną Kulczyk, Alojzym A. Kucą czy Piotrem Frydryszkiem).

„Wszystkim  się chciało coś robić. Dzięki energii wielu osób powstały inicjatywy, które funkcjonują do dziś” – wspomina Wojciech Makowiecki w rozmowie  z Martyną Nicińską. Jakie napotykali trudności? Jakie były początki  kolekcji Grażyny Kulczyk? I o czym będzie „Szczelbaczechowa 3”?  Posłuchaj całego wywiadu!

Janusz Wawrowski grą na skrzypcach rozsławia rodzinny Konin na całym świecie.  Od maja 2018 roku występuje na jedynym takim instrumencie w Polsce –  skrzypcach zbudowanych w 1685 roku przez włoskiego mistrza lutnictwa  Antonio Stradivariusa.

Drogocenny instrument kupiło dwóch biznesmenów i mecenasów sztuki dla uczczenia  100. rocznicy odzyskania przez Polskę niepodległości – stąd skrzypce noszą imię „Polonia”. Ich brzmienie można usłyszeć na płycie „Hidden violin”, za którą wspólnie z Jose Gallardo Janusz Wawrowski otrzymał  Fryderyka 2019.

Janusz  Wawrowski dziwi się, że fundowanie instrumentów należy w Polsce do rzadkości. „Na całym świecie, w krajach bogatszych i biedniejszych,  inwestuje się w instrumenty – mówi wywiadzie dla kulturaupodstaw.pl – To  jedna z najlepszych lokat”.

Skrzypek odwiedził niedawno Wielkopolskę, by odebrać statuetkę „Złotego Konia”  Miasta Konina w kategorii „Człowiek Roku”. O losach stradivariusów  w naszym kraju, mistycyzmie tych instrumentów i specyfice „Polonii” Janusz Wawrowski opowiedział Martynie Nicińskiej

Dionizy Piątkowski od ponad 20 lat organizuje ogólnopolski cykl koncertów  z udziałem najwybitniejszych gwiazd współczesnego jazzu. Projekt Era  Jazzu wypełnia prawie całego jego życie.

Jak mówi w wywiadzie dla Kultury u Podstaw: „Nie czuję, że pracuję, że się  do czegoś zmuszam. Jazz to moje hobby”. Na początku był przerażony  pierwszymi miesiącami „jazzowej” ciąży, teraz z każdym rokiem to dziecko  bardziej go cieszy. „Dla wielu słuchaczy nieważne są nazwiska, które  się pojawiają na koncertach. Idą po prostu na koncert Ery Jazzu. A ja wybieram dla nich artystów, których sam lubię słuchać”.

Michał Kaleta od 19 lat występuje na deskach Teatru Polskiego w Poznaniu, do  którego trafił zaraz po skończeniu szkoły teatralnej w rodzinnym  Wrocławiu. Zagrał w kilkudziesięciu spektaklach, w wielu z nich główne  role. Od niedawna bierze udział w próbach do „Hamleta” w reżyserii Mai  Kleczewskiej, w którym wcieli się w postać Króla Klaudiusza.

Równocześnie Michała Kaletę można oglądać w serialach („Rojst”, „Ślepnąc od świateł”) i na dużym ekranie („Ułaskawienie” w reżyserii Jana Jakuba  Kolskiego).

„Jak głosi anegdota, rolę w «Ułaskawieniu» dostałem dzięki swojej fotografii  w mundurze, którą reżyser znalazł w internecie” – mówi Michał Kaleta

Agata Witkowska jest fotografką, edukatorką i nauczycielką w Zespole Szkół  Łączności w Poznaniu. Uczy przedmiotów fototechnicznych i swoich uczniów  wciąga także w pozaszkolne projekty. Podczas festiwalu Short Waves  będziemy mogli obejrzeć rezultat kilkumiesięcznej pracy kilkunastu  młodych ludzi pod okiem Agaty na wystawie „Outside the box” (finał  projektu 24.03. o g.16 w Inkubatorze Kultury Pireus).

Motto Agaty Witkowskiej brzmi: „myśląc obrazem, komunikuję się nim z otoczeniem”.

„Moi uczniowie to bardzo zróżnicowane grupa. Niektórzy są zafascynowani  filmem, grafiką czy fotografią. Inni nie mają sprecyzowanych  zainteresowań i to też jest OK. Są jeszcze bardzo młodymi ludźmi. Lubię  obserwować, jak ci, którzy trafili do mojej klasy trochę z przypadku,  zaczynają się wkręcać w pracę np. z camerą obscurą” – mówi Agata  Witkowska.

W rozmowie z Martyną Nicińską Agata Witkowska wyjaśnia między innymi, czy  jej praca to powołanie i dlaczego postanowiła przyłączyć się do strajku  nauczycieli.

Michał Murowaniecki – poeta, ma na koncie cztery tomiki wierszy. Najnowszy – „Stratosfera” ukazał się pod koniec 2018 roku nakładem wydawnictwa  WBPiCAK.

„Poezja Michała Murowanieckiego stara się ocalać człowieczeństwo – nie takie  przez duże C, ale małe, osobiste, mieszczące się w pojedynczości  istnienia, takie, które cechuje wrażliwość, uwaga, otwartość na świat” –  ocenia redaktor wydawnictwa Patryk Szaj.

Michał  Murowaniecki przez dłuższy czas nie miał potrzeby publikowania swoich  najnowszych wierszy. „Od 2014 roku wracałem do nich i czasami coś poprawiałem. Dopiero w pewnym momencie wydanie książki wrzuciłem do swoich noworocznych postanowień” – mówi Michał Murowaniecki

Są polsko-białoruskim duetem artystyczno-filmowym. Janę Shostak i Jakuba  Jasiukiewicza połączyła praca nad komedią dokumentalną „Miss Polonii”,  której premierę zaplanowali na 2020 rok.

Bohaterką filmu jest Jana – polska artystka z Białorusi, która bierze udział  w konkursach piękności, walcząc o upragnioną koronę miss.

Pierwsze  porażki uświadamiają jej, że świat prowincjonalnych konkursów piękności  rządzi się własnymi prawami. Podobnie jak świat sztuk wizualnych, który  Jana Shostak wykorzystuje do propagowania: feminatywów, określenia  „nowak” zamiast „uchodźca” czy prowokowania rozmowy o sytuacji w Kościele Katolickim.

„Coraz więcej młodych artystów dochodzi do wniosku, że musimy wychodzić ze  sztuką z galerii do ludzi. Powraca popartowość, ale w innej formie.  Bardzo bliskie są mi słowa Tani Bruguery, która szuka użyteczności  sztuki. Nadchodzi era, w której pisuar Marcela Duchampa musi wrócić do  toalety” – mówi Jana Shostak

Kuba Kapral – aktor, performer, dramatopisarz, ojciec, mąż,  czterdziestolatek. Na początku lutego w Teatrze Ósmego Dnia w Poznaniu  miała miejsce premiera spektaklu Grupy Teatralnej Wikingowie „Ciąg  dalszy”, do którego Kuba Kapral napisał tekst.

Na początku marca w Scenie Roboczej będzie go można zobaczyć w przedstawieniu grupy Circus Ferus „Rodzina”. Nie znamy dnia ani  godziny, w której zorganizuje happening na mieście zainspirowany jakimś  głośnym wydarzeniem. Ostatnio w roli Przecinka jeździł po szkolnych  bibliotekach. Wszędzie go pełno, a i tak mówi: „Zdziadziałem”.

Bettina Bereś tworzy pełne ciepła „portrety przedmiotów”, makatki i serwetki  z zabawnymi hasłami i prowadzi wypożyczalnię obrazów. O sobie mówi tak:  „Wychowałam się przy kuchennym stole pomalowanym w pomarańczowo–czarne  paski szerokości 3 cm, przy którym toczyła się wieczna dyskusja o sztuce, awangardzie i najwyższych wartościach”.

Jej  mama – artystka Maria Pinińska-Bereś często przytaczała też historie ze  swojego dzieciństwa, które spędziła na poznańskim Starym Grunwaldzie.  Niektóre z nich Bettina Bereś przeniosła na płótno podczas rezydencji  artystycznej w Centrum Kultury ZAMEK w Poznaniu. W rezultacie powstała  wystawa „Zakluczyć odkluczyć”, na której malarka i hafciarka udzieliła  wywiadu Kulturze u Podstaw.