Na  początku była praca w galerii i doktorat na wydziale kulturoznawstwa  UAM, a potem publikacja, która w popularyzatorskiej formie przybliża  polski rynek sztuki. Dorota Żaglewska na 400 stronach książki „Sztuka  czy biznes. Sekrety antykwariuszy” (wydawnictwo PWN) przytacza rozmowy  ze znawcami i kolekcjonerami sztuki oraz historie ze świata aukcji  i giełd.

Stworzyli  album z polskimi i europejskimi kolędami po arabsku. Tradycyjna forma  kolęd, zdaniem Barbary Kingi Majewskiej, jest wypłowiała, często  wykonywana bezmyślnie i przestaje cokolwiek komunikować. Wokalistka  zaprosiła do współpracy pianistę Marcina Maseckiego, który akompaniuje  jej na fortepianie, keyboardzie i klawesynie.

Premiera  płyty „Taratil'id al-milad”, której kooproducentami są wydawnictwo Bołt Records oraz Fundacja Malta, miała miejsce podczas 11. Nostalgia  Festival Poznań (23–25.11.).

Artyści  wykonali swoje interpretacje kolęd w kościele oo. Jezuitów dokładnie  miesiąc przed Bożym Narodzeniem. W ten sam dzień opowiedzieli Martynie  Nicińskiej o współpracy przy tym projekcie, najdroższym zapachu świata  i uczuciach, jakie budzą w nich święta.

Filip  Springer – fotograf i reportażysta rodem z Poznania, autor m.in. „Miedzianki. Historii znikania”, „Wanny z kolumnadą” i „13 pięter”  zadebiutował w nowej roli: dramatopisarza.

W  Teatrze Nowym w ramach cyklu „Czytnik” mogliśmy wysłuchać fragmentów  sztuki Filipa Springera „Dagarama”, której bohaterem jest  architekt-utopista Jan Głuszak.

„W  czasie pisania dramatu towarzyszyło mi mistyczne doznanie. Bohaterowie  od pewnego momentu mówili sami, historia zaczynała żyć swoim życiem,  a ja byłem tylko pośrednikiem”. Z tego doświadczenia Filip Springer czerpie podczas pracy nad nową książką, która nie będzie tylko i wyłącznie non-fiction.

Przy  pracy lubi być niezauważalny i niesłyszalny. Niewidzialni są także jego  rodacy, Ukraińcy, mieszkający w Poznaniu – bohaterowie cyklu zdjęć,  dzięki któremu Stepan Rudik wygrał konkurs „Moja Wielkopolska”.

Czy  Stepan Rudik w Polsce czuje się jak u siebie? „Dla mnie domem jest cały  świat. Dzisiaj mieszkam tutaj, ale jutro może już gdzieś indziej. Przez  cztery lata spędzone w Polsce przeszedłem przez wszystko, co może  spotkać tu Ukraińca. Każdemu Polakowi poleciłbym pojechać na miesiąc na  Wschód, żeby dowiedzieć się, jacy jesteśmy. Na polskich weselach jest  bardzo mało toastów. U nas toasty składają się na połowę imprezy”.

To nie jest spektakl o Gustawie Holoubku ani o Pablo Picasso. „Holoubek syn Picassa” w reżyserii Julii Szmyt to fantazja na temat losów bohaterów komunistycznych filmów animowanych.

Gdzie się podziali Żwirek i Muchomorek, Krokodyl Giena, Piaskowy Dziadek? I co nam mówią o współczesnej Polsce?

„Bromance” to spektakl, który jest próbą zmierzenia się ze stereotypem  „prawdziwego mężczyzny” i pierwszym wspólnym projektem tancerzy  Polskiego Teatru Tańca: Michała Przybyły i Dominika Więcka.

„Bromance” to spektakl, który jest próbą zmierzenia się ze stereotypem  „prawdziwego mężczyzny” i pierwszym wspólnym projektem tancerzy  Polskiego Teatru Tańca: Michała Przybyły i Dominika Więcka.

„W jaki sposób zostawić mężczyznom w przestrzeni publicznej nieformalne  prawo do przejawów czułości czy sentymentalności, bez obawy o bycie  posądzonym o śmieszność, czy słuchanie krytycznych uwag o niemęskim  zachowaniu” – pytają w spektaklu „Bromance”, który powstał w ramach  rezydencji artystycznej Nowa Generacja w Scenie Roboczej.

Od 10 lat współtworzy folkowo-jazzowy zespół Dagadana, który w listopadzie  będzie świętował premierę filmu dokumentalnego o swojej podróży do Azji i okrągłe urodziny na koncercie z Poznań Jazz Philharmonic Orchestra.

Dagmara Gregorowicz od kilku miesięcy tworzy także liryczne trio Dobre Bo Dobre, a i tak mówi o sobie: leniwa i niezorganizowana.

W poznańskiej Galerii Ego zawisły wielkoformatowe i wielobarwne obrazy  Anny Kołackiej, absolwentki malarstwa na Uniwersytecie Artystycznym  w Poznaniu.

Jej twórczość „jest nieustanną, przewrotną grą z makro- i mikroskalą. Nie wiadomo, czy oglądamy coś pod mikroskopem, niesamowicie powiększone, czy – przeciwnie – widzimy jakieś osobliwe pejzaże z pewnego dystansu” –  trafnie opisuje prof. Marta Smolińska.

Anna Kołacka łączy w swojej pracy zamiłowanie do sztuki i filozofii, a także z dużą wnikliwością analizuje procesy malarskie, czego dała wyraz  w rozmowie z Martyną Nicińską.

Wyrazista, głośna i wielowątkowa jest wystawa „Anti-Static”, którą do 7 października można oglądać w Muzeum Narodowym w Poznaniu.

„Anti-Static” współtworzyli artyści różnych generacji (m.in. Izabella Gustowska,  Andrzej Syska, Wojciech Bąkowski czy Jana Shostak), związani z Katedrą Intermediów UAP, którzy przygotowali na wystawę nowe prace. W ostatni  weekend wystawy (5–7.10.) będzie można wziąć także udział w oprowadzaniu  kuratorskim Piotra Krajewskiego i działaniach performatywnych Karoliny Kubik oraz Krisa Łukomskiego.

Czym  jest tytułowa antystatyczność opowiedzieli Martynie Nicińskiej producenci wystawy: Aleksandra Kołodziej i Mikołaj Ludwik Szymkowiak.

Nie ma lepszej osoby, która mogłaby napisać biografię Ewy Wycichowskiej niż jej wieloletnia współpracowniczka i przyjaciółka – Jagoda Ignaczak.

Jagoda Ignaczak zna bohaterkę książki „Istnienie grać” od czasu początków  kariery w łódzkim Teatrze Wielkim aż po odejście z Polskiego Teatru Tańca w Poznaniu. Autorka opisuje życie Ewy Wycichowskiej z dużą dokładnością i lekkością, bazując na wspomnieniach, rozmowach i archiwach. O pracy nad książką opowiedziała Martynie Nicińskiej.