Marlot Meyer gebruikt in haar installaties technologie om de relatie die we hebben tot ons lichaam te versterken, en ons meer te laten voelen en minder te laten denken. Bezoekers van het werk Hotspot zaten in groepsverband op grote opblaasbare vormen en kregen een octopus-achtige helm op. De sensoren in die helm maten onder meer hersenactiviteit, oogbeweging en hartslag, waarna een algoritme die data vertaalde naar elektronische stimulaties die door de groep als geheel werden gevoeld. Zo vormden de individuele leden van deze groep even een gemeenschappelijk lichaam, en ontstond er een woordeloze communicatie. En in het werk Pneuma koppelt Marlot de cyclus van eb en vloed aan onze eigen in- en uitademing: enorme opblaasbare poppen, uitvergrotingen van de minuscule algen die al leven met het ritme van eb en vloed, synchroniseren met het tempo van je eigen ademhaling.  

De installaties van Samboleap Tol ontstaan vanuit haar beleving als tweede generatie Cambodjaanse in Nederland. Ze zoekt actief naar meer kennis over haar culturele achtergrond, en naar wijsheden van haar voorouders. Het levert werken op die elementen uit de Cambodjaanse cultuur vermengen met haar eigen ervaringen, en de aandacht vestigen op het belang van rituelen. Zoals in Cosmic Turtoise: een teakhouten schildpad die met een druk op de knop zijn schild optilt, waarna zich een boek ontvouwt waarin Samboleap het verlies van haar vader beschrijft. En de installatie Starlight bestaat onder meer uit een draaiende houten kubus waarop wijsheden te lezen zijn die Samboleap via haar mentoren verzamelde. Ze trekt zo het idee van voorouderlijke wijsheid breder dan haar eigen familie of achtergrond, en geeft zo een stem aan mensen uit verschillende diaspora's. 

Jonathan Hielkema maakt films, installaties en boekjes. De thema's die zich aandienen zijn altijd onderwerpen waar hij zich zorgen over maakt: over de uitdagingen van het kunstenaarsleven, over de vraag of hij op een toxische manier mannelijk is, of over de polarisatie in Amerika die door de media wordt gevoed en uitvergroot. Kenmerkend voor het werk van Jonathan is dat er meer vragen worden gesteld dan er antwoorden worden gegeven - passend bij zijn doel om niemand uit te sluiten, genuanceerd te blijven en het publiek zelf een oordeel te laten vellen. 

In zijn installaties verkent Thijs Jaeger hoe we ons verhouden tot structuren die groter zijn dan wij zelf. Het gesprek waarin AI-systemen in een videowerk aan een menselijk personage uitleggen hoe ze het lichaam overbodig hebben gemaakt, wordt voorzien van door AI gegenereerde beelden. Mythologische figuren die ons in een Efteling-achtige setting waarschuwen ons voor de vervlakking van waarheid en originaliteit in ons huidige informatietijdperk, en de door Thijs met de hand gegoten klokken zijn zijn poging om iets te ervaren van de manier waarop geesten worden aangeroepen in tempels in Indonesië, het land van zijn familie aan moeders kant.

Thijs' werken hebben genoeg humor om je nietsvermoedend dichterbij te laten komen, en genoeg ernst om je vervolgens toch over iets serieus te laten nadenken. 

Het is tijd voor de laatste herhaling van onze winterstop! Motley-redacteur Maurits de Bruijn kiest voor de aflevering met Sjoerd Buisman, opgenomen in zijn Haarlemse atelier in februari 2021. Volgende week zijn we weer terug met nieuwe afleveringen. 

De vakantie van Kunst is Lang duurt nog even voort, en daarom is de redactie ook deze winter in het archief gedoken om opmerkelijke afleveringen te herhalen. 

We selecteren dit keer uitzendingen met kunstenaars die in hun werk contact maken met het niet-menselijke. Bijvoorbeeld Annabelle Binnerts, die taal als materiaal heeft, en naar woorden, zinnen en letters kan kijken als een beeldhouwer. Ze is geïnteresseerd in hun fysieke gestalte, en in de mentale werelden die je met deze bouwstenen van taal kunt creëren. Luuk sprak haar begin januari 2023.  

Het team van Kunst is Lang is op kerstvakantie, maar traditiegetrouw raden we je uitzendingen aan die we zelf met plezier nog eens hebben beluisterd. De komende weken zijn dat afleveringen waarin de kunstenaar die gast is contact legt met het niet-menselijke. 

Luuk koos voor zijn gesprek met Theo Jansen, geestelijke vader en verzorger van de Strandbeesten, opgenomen óp het strand, in maart 2022. 

Kunst is Lang houdt een winterstop! Nu de waan van de dag zich wat makkelijker laat negeren en er ruimte is voor een bredere blik, duiken wij graag voor je in het archief om uitzendingen te herhalen waarin de kunstenaar die te gast is zich bezig houdt met wat je het niet-menselijke zou kunnen noemen. 

We beginnen met de keuze van redacteur van Motley Maurits de Bruijn, voor het gesprek met Isabelle Andriessen dat werd gepubliceerd in maart 2022. 

Willem de Rooij onderzoekt de werking van beelden: hoe ontstaan ze, hoe worden ze ontvangen, en met welke agenda worden ze de wereld in gestuurd? Vaak ordent en combineert hij bestaande kunstwerken en objecten, waardoor er nieuwe betekenissen aan het licht komen. Zo bracht hij in 2010 voor een tentoonstelling in de Neue Nationalgalerie in Berlijn vogelschilderijen van de 17e eeuwse Melchior D'Hondecoeter samen met 18e eeuwse gevederde objecten uit Hawaï: hoewel afkomstig uit zeer verschillende culturen en tijden, ontstond er een dialoog over macht, aantrekkingskracht, globale handel en conflict. Voor de tentoonstelling Valkenburg, tot en met 26 januari 2026 te zien in Centraal Museum in Utrecht, herschikte Willem 30 schilderijen van D'Hondecouters jonge tijdgenoot Dirk Valkenburg op zo'n manier dat het inzicht geeft in de fundamenten van de witte, koloniale blik.  

In het werk van Charlott Markus is het verborgene een belangrijk thema. Al in haar jeugd ontwikkelde ze haar vermogen om iets te verbergen en een situatie nauwgezet te observeren, wat de basis legde voor haar fascinatie voor wat we aan het zicht willen onttrekken, of juist willen benadrukken. Tijdens Charlotts residentie op psychiatrisch zorgpark Zon & Schild, afgezonderd gelegen in de bossen bij Amersfoort, fotografeerde ze de handen van cliënten, en kon ze als welkome buitenstaander met hen in contact komen. Het resulteerde in een installatie van deze foto's naast hangende gordijnen uit een voormalig ziekenhuis op dat terrein: een zee van rijen stof, waartussen haar stem steeds uit verschillende speakertjes was te horen. De teksten gaan over haar eigen indrukken uit de residentie en de ervaringen van de cliënten, en laten doorschemeren dat de grens tussen 'normaal' en 'beperkt' niet zo scherp is als we misschien hopen. In het werk Sphere for Thea brengt Charlott in zes wandtapijten en een audio-installatie een ode aan haar inmiddels overleden vriendin Thea, die als man werd geboren en een groot deel van haar leven niet door iedereen gezien werd zoals ze gezien wilde worden.