Η πρόσφατη κατάθεση του εμπλεκόμενου αγροτοσυνδικαλιστή στο σκάνδαλο του ΟΠΕΚΕΠΕ, γνωστού με το παρατσούκλι «Φραπές», στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής έδωσε μια εικόνα της κατάστασης στη χώρα μας, αρκετά αντιπροσωπευτική όσον αφορά το πελατειακό σύστημα και τη διαπλοκή που πλήττουν την ποιότητα της δημοκρατίας.
Ο καθηγητής Πολιτικής Επιστήμης Δ. Σωτηρόπουλος εξηγεί πώς η κατάθεση του συγκεκριμένου μάρτυρα στην Εξεταστική Επιτροπή της Βουλής προσέφερε πάρα πολλά στοιχεία χρήσιμα για την κατανόηση της υπόθεσης του ΟΠΕΚΕΠΕ.

Συζητώντας για τα ελληνικά κόμματα και την άρνησή τους να αλλάξουν ώστε να ανταποκριθούν στις σύγχρονες κοινωνικές ανάγκες, αναφέρει ότι στην εποχή μας προσπαθούν να είναι πολυσυλλεκτικά, άρα, σε έναν βαθμό είναι αναπόφευκτο να αντιμετωπίζουν τον εξής πειρασμό: να καταλήγουν στον ελάχιστο κοινό παρονομαστή που θα μπορούσε να προσελκύσει υποστήριξη από διαφορετικές κοινωνικές τάξεις, ομάδες συμφερόντων και κατηγορίες πληθυσμού.

Υποστηρίζει ότι χρειάζεται μεγαλύτερη συμμετοχή των πολιτών στα κοινά και ότι πρέπει όλοι να μπορούν να μιλούν για τα ζητήματα της πολιτικής, ενώ χαρακτηρίζει τον αρχηγισμό ως «παλιά πάθηση των κομμάτων».

Για τον λαϊκισμό λέει ότι κερδίζει εύκολα ψηφοφόρους, γιατί ο κόσμος είναι πολύπλοκος και οι λαϊκιστές προσφέρουν μια πολύ απλή και εύπεπτη εικόνα του κόσμου.

Ο Γιάννης Παντελάκης σημειώνει ότι ο Τσίπρας επανήλθε δυναμικά στην πολιτική επικαιρότητα με το βιβλίο του και επιχειρεί να εκφράσει πολιτικά όσους είναι απέναντι στον Κυριάκο Μητσοτάκη. Αν πράγματι δημιουργήσει το κόμμα του και αυτό καταφέρει να περάσει το ΠΑΣΟΚ, τότε εκτιμά πως θα έχει επιτύχει τον βασικό του στόχο: την παγίωση της δεύτερης θέσης στις δημοσκοπήσεις.

Παρά το ότι αρκετοί από τους παλιούς ψηφοφόρους του νιώθουν προδομένοι και δεν πρόκειται να τον ακολουθήσουν, υπάρχει και ένα τμήμα που του παραμένει απολύτως πιστό. Αυτήν τη φορά, όμως, ο Τσίπρας εμφανίζεται ως κάτι «καινούργιο» και διαθέτει ένα πλεονέκτημα που δεν είχε το 2014-2015: τότε είχε σχεδόν όλα τα ΜΜΕ απέναντί του, ενώ σήμερα ισχυροί μιντιακοί όμιλοι και επιχειρηματίες τον στηρίζουν.

Με το βιβλίο του ασκεί κριτική σε στελέχη που ο ίδιος είχε επιλέξει ως υπουργούς, παρουσιάζοντας αυτή την κίνηση ως μορφή αυτοκριτικής. Παράλληλα, αποκάλυψε ότι είχε πραγματοποιήσει μυστικές συνεννοήσεις για τη διαδοχή του με στελέχη όπως ο Αλέξης Χαρίτσης και η Έφη Αχτσιόγλου, κάτι που και οι ίδιοι επιβεβαίωσαν. Σύμφωνα με τον Γιάννη Παντελάκη, ο Τσίπρας δεν φαίνεται να ενδιαφέρεται για ένα κόμμα με ανοιχτές, δημοκρατικές διαδικασίες και εσωτερικό διάλογο αλλά για μια πολιτική οντότητα διαφορετική από τον ΣΥΡΙΖΑ των προηγούμενων χρόνων.

Στο νέο επεισόδιο του «Lifo Politics» η Λούκα Κατσέλη επισημαίνει ότι η Ευρωπαϊκή Ένωση δεν είναι δημοκρατική σήμερα και πως οι ισχυροί της γης είναι πλέον οι μεγάλοι πολυεθνικοί όμιλοι. «Ο τρόπος που έγινε η παγκοσμιοποίηση τη δεκαετία του ’90 έκανε τις κυβερνήσεις πιο αδύναμες, αφαίρεσε τη δυνατότητα λήψης πολλών αποφάσεων από τους πολιτικούς. Όσο αδυνάτιζε η ισχύς των κυβερνήσεων και των δημοκρατικών θεσμών ως προς τη λήψη αποφάσεων τόσο πιο πολύ οι κυβερνήσεις γίνονταν υποχείρια ιδιωτικών συμφερόντων», λέει.

Αναφερόμενη στην περίοδο της ελληνικής κρίσης, εκτιμά ότι το μνημόνιο μπορούσε να είχε αποτραπεί αν άλλες χώρες, εκτός Ε.Ε., δέχονταν να αγοράσουν ελληνικά ομόλογα για να σπάσουν το κερδοσκοπικό παιχνίδι. «Αυτό ξεκίνησε, είχαν γίνει προσπάθειες. Εγώ είχα πάει στο Άμπου Ντάμπι και υπήρχε μια καταρχάς θετική ανταπόκριση από εκεί, αλλά δεν προχώρησε γιατί τότε ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Γιώργος Παπακωνσταντίνου θεωρούσαν ότι οι όποιες διαπραγματεύσεις έπρεπε να γίνουν με τη Γερμανία και την κ. Μέρκελ ειδικά».

Μιλώντας για το σήμερα και τις ανάγκες της χώρας, υποστηρίζει ότι «κανένας δεν μπορεί μόνος του να εκφράσει την εναλλακτική απέναντι στην κυβέρνηση. Είναι ξεκάθαρο στο μυαλό μου ότι αν δεν υπάρξει σύμπραξη και συμπαράταξη δυνάμεων του “προοδευτικού χώρου” στη βάση μιας προγραμματικής, επεξεργασμένης θέσης, θα υπάρχουν πολιτικά προβλήματα και θα υπονομευτεί η δημοκρατία». Υπογραμμίζει επίσης πως: «Αν θέλεις να κάνεις κάτι ως κυβέρνηση, πρέπει να προετοιμαστείς πολύ νωρίτερα. Αυτός είναι και ο ρόλος των κομμάτων, κάτι που αυτήν τη στιγμή δεν το βλέπουμε τόσο».

Κατά τη γνώμη της, αν δεν μετασχηματίσουμε την παραγωγική βάση της χώρας, αργά ή γρήγορα θα υπάρξει κίνδυνος για μια καινούργια χρηματοπιστωτική κρίση. Και δηλώνει: «Με επενδύσεις σε νυχάδικα, Airbnb και καφενεία δεν λύνεται το πρόβλημα της χώρας».

Ανάμεσα στις πολιτικές τοποθετήσεις, μιλά και για τον εαυτό της: την καλλιτεχνική οικογένειά της, τις υποτροφίες, τις σπουδές στις ΗΠΑ, τότε που ταξίδεψε με μια βελέντζα που της έδωσε η μητέρα της αλλά και για τον νομπελίστα Πολ Κρούγκμαν, με τον οποίο ήταν μαζί στο Γέιλ. «Εγώ ήθελα να κάνω θέατρο, αλλά ο πατέρας μου έλεγε: “Εσύ, κοριτσάκι μου, θα κάνεις μαθηματικά”». Αναφέρει ότι το «βουλευτιλίκι» δεν της ταιριάζει, ενώ «το υπουργιλίκι, ακόμα και σε δύσκολες στιγμές, το χάρηκα, γιατί μπόρεσα να κάνω έργο».
Τέλος, για εκείνη «στην πολιτική δεν υπάρχει κάτι, αν δεν το δεις να δουλεύει. Ό,τι είναι στα λόγια δεν υπάρχει. Πάντα με ενδιέφερε πώς μπορείς να εφαρμόσεις πολιτικές στην πράξη, όχι στη θεωρία».

Ο Στάθης Καλύβας εξηγεί στη Βασιλική Σιούτη ότι στην Ελλάδα πολλά επαγγέλματα παραμένουν κλειστά, «και αυτό ισχύει και για το επάγγελμα του πολιτικού. Οι άνθρωποι που βρίσκονται, γεννιούνται και μεγαλώνουν μέσα σε αυτό το επάγγελμα έχουν μια προνομιακή πρόσβαση και είναι πολύ δύσκολο για κάποιον απ' έξω να μπει». Αυτό δεν είναι καθόλου καλό, λέει, γιατί κανένα επάγγελμα που είναι κλειστό δεν μπορεί  να είναι πραγματικά ανταγωνιστικό και άρα να διαλέγει τους καλύτερους.« Έχουμε πάρα πολλούς μέτριους οι οποίοι βρίσκονται σε αυτήν τη δουλειά, όπως και σε άλλες δουλειές, μόνο και μόνο επειδή η οικογένειά τους ήταν μέσα. Η πολιτική δεν είναι για όλους. Είναι ένα επάγγελμα που απαιτεί πολύ συγκεκριμένα χαρακτηριστικά», αναφέρει.

Επισημαίνει, επίσης, ότι οι πολιτικοί μπαίνουν πολύ εύκολα σε μια λογική πολιτικού κόστους και αυτό θεωρεί πως σχετίζεται με το γεγονός ότι είναι χαμηλής ποιότητας οι περισσότεροι, επιλέγοντας να πουν «τα πράγματα που θέλει να ακούσει ο κόσμος ή που νομίζουν αυτοί ότι θέλει ο κόσμος, ξέροντας οι ίδιοι ότι αυτά δεν γίνονται».

Σχετικά με τις προκλήσεις της εποχής, σημειώνει ότι το «το μεγάλο ζήτημα, καθώς προχωράμε στην εποχή της τεχνητής νοημοσύνης, που θα μας πνίξει στην παραποίηση και στο ψέμα, είναι πώς θα μπορέσουν να αποκτήσουν τα παιδιά από μικρή ηλικία κριτική ικανότητα, στην οποία βρίσκεται όλη η ουσία, ώστε να πορευτούν στη ζωή». 

«Τα παιδιά, από μικρή ηλικία, πρέπει να αποκτήσουν, πέρα από αυτό που θα μπορούσαμε να αναφέρουμε ως ψηφιακή αγωγή, δηλαδή τον τρόπο διαχείρισης όλων αυτών που μας έρχονται από τον ψηφιακό κόσμο, και κριτική ικανότητα, που ουσιαστικά καλλιεργεί η επιστήμη, ώστε να ξέρουν πότε η άποψή τους είναι λανθασμένη». 

Τέλος, επισημαίνει ότι η ελληνική κοινωνία έχει «ένα σημαντικό βαθμό συναισθηματικής νοημοσύνης», στοιχείο που θεωρεί πολύτιμο γιατί θα της επιτρέψει να αντεπεξέλθει «στην ψηφιακή επέλαση που έρχεται».

Ο Νικόλαος Κομνηνός Χλέπας, καθηγητής στο Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών, με συμμετοχή σε νομοπαρασκευαστικές επιτροπές (ήταν αντιπρόεδρος της Νομοτεχνικής Επιτροπής για τη μεταρρύθμιση του «Καλλικράτη»), αναφέρει ότι το πρόβλημα της Δημόσιας Διοίκησης δεν είναι οι δημόσιοι υπάλληλοι, αλλά οι πολιτικοί οι οποίοι παρεμβαίνουν σε αυτήν. Υποστηρίζει ότι στην Ελλάδα έχουμε ένα σύστημα ακραίου συγκεντρωτισμού. «Εγώ θα το χαρακτήριζα ολιγαρχικό συγκεντρωτισμό», λέει. «Η εκάστοτε κυβέρνηση έχει πολλή εξουσία στα χέρια της και αυτή η εξουσία συγκεντρώνεται σε λίγα πρόσωπα. Κι εκεί έχουμε το φαινόμενο των ομόκεντρων κύκλων, που συναντάμε σε κάθε σύστημα το οποίο μετατρέπεται σε ολιγαρχία, μολονότι θεσμικά είναι μία δημοκρατία. Αυτά τα δίκτυα που έχουν την εξουσία έχουν ως βασικό στόχο την αναπαραγωγή τους και τη διατήρησή τους στην εξουσία. Το αποτέλεσμα είναι η καθυπόταξη της Δημόσιας Διοίκησης, και έχουν όλα τα μέσα για να την υποτάξουν».

Ο κ. Χλέπας επισημαίνει ότι εδώ και μερικά χρόνια οι επιλογές των προϊσταμένων δεν γίνονται από τα υπηρεσιακά συμβούλια και τονίζει πως, ενώ μιλάμε για αξιοκρατία, ο νόμος δεν εφαρμόζεται και η επιλογή των προϊσταμένων γίνεται με ανάθεση καθηκόντων. Παρομοίως στο επίπεδο των Περιφερειών και στο επίπεδο των Δήμων, αναπαράγεται το ίδιο «ολιγαρχικό μοντέλο», όπως εξηγεί.

Ο Ζοχράν Μαμντάνι εξελέγη δήμαρχος της Νέας Υόρκης στις 4 Νοεμβρίου 2025 και θα αναλάβει καθήκοντα την 1η Ιανουαρίου 2026. Είναι ο πρώτος Μουσουλμάνος δήμαρχος της Νέας Υόρκης και ο νεότερος σε ηλικία δήμαρχος της πόλης εδώ και πάνω από έναν αιώνα. Δηλώνει σοσιαλιστής. Γεννήθηκε το 1991 στην Ουγκάντα, από γονείς μετανάστες στις ΗΠΑ, οι οποίοι ήταν απόφοιτοι του Χάρβαρντ και εύποροι. Ο πατέρας του είναι καθηγητής πανεπιστημίου στις ΗΠΑ και η μητέρα του σκηνοθέτιδα. Τον υποστήριξαν σημαντικές προσωπικότητες του Δημοκρατικού Κόμματος των ΗΠΑ, όπως ο Μπέρνι Σάντερς και η Αλεξάντρια Οκάσιο-Κορτέζ. 

Η καμπάνια του εστίασε σχεδόν αποκλειστικά στην κρίση του κόστους ζωής στην πόλη. Υποσχέθηκε πάγωμα ενοικίων, δωρεάν λεωφορεία, καθολική δωρεάν παιδική φροντίδα και αύξηση της φορολογίας στους πλουσιότερους κατοίκους της Νέας Υόρκης. Η εκλογή του θεωρήθηκε ως μια συμβολική ήττα για τον πρόεδρο Ντόναλντ Τραμπ, παρότι η Πολιτεία της Νέας Υόρκης θεωρείται παραδοσιακά ισχυρό προπύργιο των Δημοκρατικών. 

Η υποστήριξη του Μαμντάνι στους Παλαιστίνιους και η κριτική του απέναντι στην πολιτική του Ισραήλ αποτέλεσαν βασικό σημείο συζήτησης προεκλογικά. Ωστόσο, τα εκλογικά αποτελέσματα κατέδειξαν ότι τον ψήφισαν τελικά και πολλοί Εβραίοι της Νέας Υόρκης. Παρά τον ενθουσιασμό που επικρατεί για τον χαρισματικό νεοεκλεγέντα δήμαρχο, πολλοί εκφράζουν επιφυλάξεις σχετικά με το κατά πόσο θα υλοποιήσει τις υποσχέσεις του, καθώς και για το κατά πόσο είναι πράγματι «αντισυστημικός».

Ο Τζορτζ Σόρος και ο Ίλον Μασκ χρηματοδοτούν δύο εντελώς διαφορετικά οράματα για τον κόσμο. Ο διεθνολόγος και γεωστρατηγικός αναλυτής Βασίλης Κοψαχείλης εξηγεί στο σημερινό επεισόδιο του podcast LiFO Politics πώς οι πολιτικές της «ανοιχτής κοινωνίας» του Σόρος οδήγησαν στη woke ατζέντα, ενώ ο Μασκ εκφράζει τον τεχνοσυντηρητισμό της νέας εποχής. Κανένας από τους δύο όμως, όπως λέει, δεν τον έχει πείσει ότι οι προτάσεις τους μπορούν να αντικαταστήσουν τις παλιές ιδεολογίες. «Οι ιδέες που προωθούν είναι οι επενδυτικές τους προτάσεις – τρόποι να κερδίσουν όχι μόνο χρήματα αλλά και πολιτική νομιμοποίηση σε παγκόσμιο επίπεδο», σημειώνει.  Μιλώντας για το μέλλον, προβλέπει πως η «επόμενη μεγάλη σύγκρουση θα κριθεί εξ ολοκλήρου στο Διάστημα».

Η Ευρώπη έχει αυξήσει δραματικά τις στρατιωτικές της δαπάνες τα τελευταία χρόνια, μετά τη ρωσική εισβολή στην Ουκρανία, επενδύοντας σε αμυντικές τεχνολογίες και εξοπλισμούς. Με βάση τους νέους στόχους που έχουν τεθεί μέχρι το 2035, προβλέπεται να δαπανηθούν ακόμη περισσότερα δισεκατομμύρια ευρώ. Ήδη, οι συνολικές αμυντικές δαπάνες της Ε.Ε. έχουν αυξηθεί πάνω από 30% από το 2021 έως το 2024, φτάνοντας περίπου τα 326 δισεκατομμύρια ευρώ.

Πολιτική εξουσία και αμυντική βιομηχανία έχουν αναπτύξει ακόμη στενότερες σχέσεις –ιδίως στα ανώτατα κλιμάκια–, όπου τα όρια μεταξύ των δύο συχνά δεν είναι σαφή.

Πρόσφατο ρεπορτάζ του γερμανικού δικτύου WDR, επικαλούμενο εσωτερικά έγγραφα μυστικών υπηρεσιών, του στρατού και του ΝΑΤΟ, ανέφερε το 2029 ως χρονιά-ορόσημο για πιθανή επίθεση της Ρωσίας σε νατοϊκό έδαφος. Το περασμένο καλοκαίρι, ο Γερμανός υπουργός Άμυνας Μπόρις Πιστόριους δήλωσε στη γερμανική Βουλή ότι «δεν πρέπει να θεωρούμε πως ο Πούτιν θα σταματήσει στα σύνορα της Ουκρανίας, αν καταφέρει να την κατακτήσει». Ο καγκελάριος Φρίντριχ Μερτς, σε ομιλία του στις 14 Μαΐου 2025, ανέφερε ότι «η κυβέρνηση θα διαθέσει όλα τα οικονομικά μέσα που χρειάζονται, ώστε η Bundeswehr να γίνει ο ισχυρότερος στρατός της Ευρώπης».

Τι σημαίνουν αυτές οι δηλώσεις για τη Γερμανία και ποιες είναι οι συνέπειες για τις υπόλοιπες χώρες της Ε.Ε.; Ο ανταποκριτής γερμανικών μέσων στην Ελλάδα, Φέρρυ Μπατζόγλου, απαντά στο ερώτημα αν η κατάσταση που δημιουργήθηκε μετά τη ρωσική εισβολή αποτελεί ευκαιρία για τη Γερμανία να αποκτήσει τον στρατό που δεν της επιτρεπόταν μετά τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Μιλά επίσης για τον ρόλο του CEO της γερμανικής αμυντικής βιομηχανίας Rheinmetall, Άρμιν Πάπεργκερ, και τη στενή του σχέση με την πρόεδρο της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, Ούρσουλα φον ντερ Λάιεν.

Σύμφωνα με την εκτίμηση του πολιτικού αναλυτή και διευθύνοντος συμβούλου της εταιρείας δημοσκοπήσεων Opinion Poll, Ζαχαρία Ζούπη, η κυβέρνηση φαίνεται να αντιμετωπίζει ένα έλλειμμα εμπιστοσύνης, το οποίο υποτιμά, ενώ δείχνει να μην μπορεί να ξεφύγει από τον κύκλο των επιδόσεων των ευρωεκλογών. Παρ’ όλα αυτά, εκτιμά ότι η μόνη περίπτωση η Νέα Δημοκρατία να μην παίζει πρωταγωνιστικό ρόλο στις επόμενες εκλογές είναι να πέσει κάτω από το 25%. «Γιατί τότε δεν θα πάρει τις 20 έδρες μπόνους, που παίρνει το κόμμα που ξεπερνά το 25%», εξηγεί και προσθέτει: «Εγώ το βρίσκω πολύ δύσκολο, αλλά η πολιτική είναι κινούμενη άμμος, ποτέ μη λες ποτέ».

Ο κ. Ζούπης επισημαίνει πως η εικόνα που βλέπουμε σε όλες τις δημοσκοπήσεις δείχνει ένα άθροισμα ΝΔ και ΚΚΕ από 145 έως 150 έδρες. «Αν αυτά τα δύο κόμματα έχουν 150 έδρες, όχι “προοδευτική συνεργασία”, όπως το βαφτίζουν, ή συνεργασία για κυβέρνηση δεν σχηματίζεται, αλλά, ακόμα και αν μαζευτούν από τους Σπαρτιάτες μέχρι το ΠΑΣΟΚ, πάλι δεν θα σχηματίζεται κυβέρνηση», λέει. 

Ως σημαντικότερο εύρημα των δημοσκοπήσεων θεωρεί τη μεγάλη «γκρίζα ζώνη», καθώς το λευκό, το άκυρο, η αποχή και οι αναποφάσιστοι συγκεντρώνουν ποσοστό από 23% έως 26%.

Για τα νέα κόμματα που μπορεί να δημιουργηθούν το επόμενο διάστημα από τον Αντώνη Σαμαρά και τον Αλέξη Τσίπρα σημειώνει πως πρέπει να ανταποκρίνονται σε κάποιες κοινωνικές και πολιτικές ανάγκες και ότι η κοινωνία δεν λέει «γύρνα Αλέξη», «γύρνα Αντώνη».

Για τον Αντώνη Σαμαρά εκτιμά ότι, αν κάνει κόμμα, μπορεί να στερήσει κάποιους ψηφοφόρους από τη ΝΔ στις εκλογές, αλλά θα πιεστεί στις ενδεχόμενες δεύτερες κάλπες. Για τον Αλέξη Τσίπρα λέει ότι δεν μπορεί να εμφανιστεί ως εκπρόσωπος του νέου, γιατί κυβέρνησε και γιατί «είναι πιο σύστημα από το σύστημα». «Δύο χρόνια μετά την παραίτησή του και όλο τον επικοινωνιακό θόρυβο της επιστροφής, νομίζω ότι ο κ. Τσίπρας είναι πιο απροετοίμαστος απ’ ό,τι φαίνεται», αναφέρει, επισημαίνοντας ότι «φτιάχνει ένα αυστηρά προσωποπαγές κόμμα, και μάλιστα δεν το κρύβει».

Ο κ. Ζούπης σχολιάζει ότι η αυτοκριτική είναι ξένη λέξη για το ελληνικό πολιτικό σύστημα και εκτιμά πως ο ενάμισης χρόνος που απομένει μέχρι τις επόμενες εκλογές θα μοιάζει με αιώνα.

Ο πρώην πρέσβης της Ελλάδας στις ΗΠΑ, Αλέξανδρος Μαλλιάς, με μακρά θητεία τόσο στην Ουάσινγκτον όσο και στη Νέα Υόρκη, στον ΟΗΕ, μιλά στο podcast Lifo Politics για την πολιτική κατάσταση στις ΗΠΑ, για το Ισραήλ και τα ελληνοτουρκικά.

Ο κ. Μαλλιάς σημειώνει ότι οι ΗΠΑ «είναι σήμερα κομμένες στα δύο» και εξηγεί γιατί επί προεδρίας Τραμπ «αλλάζουν όλα». Αναφέρεται επίσης στους μηχανισμούς ελέγχου της προεδρικής εξουσίας –τα γνωστά checks and balances– που, όπως υπογραμμίζει, ασκούνται κυρίως μέσω του Κογκρέσου και του δικαστικού σώματος με επικεφαλής το Ανώτατο Δικαστήριο. Το Δικαστήριο, όπως επισημαίνει, έχει τη δυνατότητα να κρίνει νόμους ή εκτελεστικές ενέργειες του Προέδρου ως αντισυνταγματικές.

«Η προσπάθεια των θεμελιωτών του Αμερικανικού Συντάγματος ήταν να αποκλείσουν την επιβολή μιας τυραννίας· γι’ αυτό καθιέρωσαν τον αυστηρό έλεγχο της εκτελεστικής εξουσίας από ένα ισχυρό Κογκρέσο και μια ανεξάρτητη δικαστική εξουσία, κορωνίδα της οποίας είναι το Ανώτατο Δικαστήριο – τα λεγόμενα checks and balances, δηλαδή ο διαρκής έλεγχος του Προέδρου από το Κογκρέσο και το Ανώτατο Δικαστήριο», αναφέρει χαρακτηριστικά.

Αναφερόμενος στα ελληνοτουρκικά, ο επίτιμος πρέσβης τονίζει πως «όσα κόμματα έχουν κυβερνήσει την Ελλάδα από το 1974 μέχρι σήμερα έχουν πλέον αντιληφθεί ότι η τουρκική απειλή είναι διαχρονική, πραγματική και ουσιαστική για την Ελλάδα».

Για το Ισραήλ, ο κ. Μαλλιάς επισημαίνει ότι, μετά τον πόλεμο στη Γάζα, «έκανε τη ζωή των φίλων και συμμάχων του πάρα πολύ δύσκολη».