Madhumathi Poetry

Eyes well up, every time these humane poignant words by Maathevan surface on my mind/echo in my heart...

"PiRar thuyar kaNdu

EeramaeRiya thuNi moottaiyaaga nenju ganakkayile kaN sindhuvadhellam manidhame..."

காணாமற் போனோர் அறிவிப்பில்

'மனிதம்' சேர்க்கலாம் பட்டியலில் முதலாய்! உயிர்களை துச்சமாய்ப் பந்தாடி

குரூரமாய் மாய்க்கின்ற மிருகங்கள் உலவும் உலகத்தில்

கண்விழிக்கையில் செவிகளில் விழும் முதல் சில செய்திகள்

மரணங்களும் ஓலங்களுமாய் இருப்பது

அச்சம் கொள்ளச் செய்வதைத் தாண்டி

நெஞ்சம் துடிதுடிப்பதைக் கடந்து

வெறித்துப் பார்க்கும் கண்களும்

மரத்துப்போன இதயமுமாய் உறைகிறோம் அவ்வப்போது...

நீதி கேட்டு ஞாயம் கோரி

குரல்கள் பல!

வலியிலும் இயலாமையிலும் குமுறல்களாய் எழுதிய இவ்வரிகளையும் சேர்த்துத் தான்...

ஆனால்,

அதன் பின்?!?!...

அன்பாலானது உலகம் என்பதை ஏன் மறந்தோம்?

வெறுப்புமிழ்ந்தும் பழிகள் சுமத்தியும்

அரைகுறையாய் அறிந்த நிலையில் பொழுதுபோக்காய்

அரசியல் பேசியும்

கறைகள் தீட்டியும்

வன்முறைகளை கண்டிக்கவும் ஆலம் தோய்த்த வேறு பல வன்முறைச் செயல்களும்

வெறி கொண்டு பிரிதொரு உயிரை தாக்குவதும்

பொருட்களையும் பொறுப்புணர்வையும் தீக்கிரையாக்குவதும்

சமூக ஊடகங்களில் மின்னலாய் வதந்திகளைப் பகிர்வதும்

காட்டுத்தீயாய் பரப்புவதும்

ஆதாயம் தேடி வன்மம் விதைத்து

ஆகாயம் சிதைத்தாவது ஆனந்தம் கொள்ளும் கிருமிகள் வளர வழிவகுக்கிறோம்...

சற்று அமைதியாய் சிந்திப்போம்...

சாதி, மதம், மொழி, இனம், நிறம், இன்னும் எண்ணற்ற வேற்றுமை வளர்க்கும் களைகளை அழிக்கும் முயற்சிகள் நடுவே, "அன்பாலானது உலகம்" என்பதை விதைத்துக் கொண்டே செயல்படுவோம்...

அன்பென்பதும், மனிதமென்பதும், தட்பவெப்ப நிலையல்ல; சில காலங்கள் மட்டுமே நிலைத்து, பின் மாறுவதற்கு.

என்றும் மாறாத மடங்காத குடையான வானாய், மழை அடித்தாலும் வெயில் எரித்தாலும் அனைத்தையும் தாங்கும், தோள்கொடுக்கும் பூமியாய் அன்பு நிலைத்திருக்கட்டும்...

மனிதம், வலியில் தளும்பும் கண்ணீர்த்துளிகள் அனைத்தையும் புன்னகைகளாய், நம்பிக்கையின் ஒளித் துளிர்களாய் மாற்றட்டும்...

துவக்கம், நாமாய் இருப்போம் அன்பை விதைப்பதில் நாளும்...

கண்டங்கள் தாண்டிப் பொழியும் கருணையினை, அண்டை வீட்டாரிடமிருந்தும் துவங்குவோம் அன்பின் மொழியில் உரையாட...

ஓர் கோரச் சம்பவம் நிகழும் போது மட்டுமே குரலெழுப்பாமல், என்றென்றும் அன்பினை ஆயுதமாய் பயன்படுத்தும் வல்லமையை கற்போம். கற்பிப்போம்...

முயன்றால், அன்பைத் தவிற வேறு ஆயுதம் ஔடதம் இவ்வுலகில் இல்லாமலிருக்கும் காலம் நிச்சயம் பூக்கும்...

"பிறர் துயர் கண்டு

ஈரமேறிய துணி மூட்டையாக

நெஞ்சு கனக்கையிலே

கண் சிந்துவதெல்லாம் மனிதமே!"

மறவாதிருப்போம்...

மனிதம் வளர்ப்போம்...

எத்தன வயசானாலும் எத்தன தடவ சமச்சிருந்தாலும், "இத எப்படி சமைக்கணும், என்னென்ன தேவ, அளவு சொல்லு''னு ஃபோன் பண்ணி கேக்க அம்மா வேணும்...

அம்மா'வ அன்போட கிண்டல் செஞ்சு பேச, சண்ட எல்லாத்துக்கும் referee வேல பாக்க, அப்பா வேணும்.

கனவுகள் காண, இடரி விழும்போது தாங்கிப் புடிக்க, தொடரும் போது தட்டிக்கொடுக்க, தவறுகள அக்கறையோட கண்டிக்க, நம்மள கோவப்படுத்த, புரிஞ்சுக்காம காயப்படுத்த, கட்டியணச்சு உச்சிமுகந்து கொண்டாட,

எனக்கு எல்லாம் தெரியும்'னு நாம திமிர்ல சுத்திக்கிட்டு எடுக்கற சில முடிவுகள், நமக்கு பாதகமா அமைய, "பரவால்ல விடு! பாத்துக்கலாம்''னு மனச தேத்திவிட, நம்மள புரிஞ்சுக்க முயற்சி செஞ்சு முடியாம போக, புரிய வெக்க வாய்ப்புகள் தர, இன்னும் எத்தனையோ தருணங்களுக்கு அப்பா அம்மா வேணும். வாழ்க்க பயணங்கள்'ல நம்ம சின்ன சின்ன வெற்றிகளுக்கும் பூரிச்சு போக, காச்ய்சலுக்கு டாக்டர் ஊசி போட்டா கூட கண்கலங்க, ஏழுகழுத வயசானாலும் சாப்பாடு ஊட்டி விட, கண்றாவியா சமச்ச புது டிஷ் கூட ரெண்டாவதுவாட்டி கேட்டு சாப்பிட - அப்பறம் வேற ஒரு நாள் அத சொல்லி சொல்லி சிரிக்க, நம்மளோட நாளைகளுக்காக நிறைய பிரார்த்தனை செய்ய, இன்னும் இன்னும் எத்தனையோ தேன் தருணங்களுக்காக அம்மா வேணும்...

தலைமுறை இடைவெளி ஒரு காரணம்'னு விட்டுடாம, பேசிப் பேசி கொஞ்சம் கொஞ்சமா புரிய வச்சு பாலம் கட்டணும். சரியான புரிதல் இருந்தா, எந்த உறவும் அறுந்து போகாது.

வருஷத்துக்கு ஒரு முறை மட்டும் கொண்டாடுறதுக்காக உறவுகள் இல்ல வாழ்த்து அட்டைகளும் பூக்களும் பரிசுகளும் சமூக ஊடகங்களில் புகைப்படங்களை பகிர்ந்துக்கறதும்...அந்த ஒரு நாளோடு முடிஞ்சு போற ஒரு சின்ன நிகழ்வா உறவுகள் மாறிடுச்சு பல குடும்பங்கள்'ல. வருத்தமா இருக்கு. கொண்டாட யாரையும் குறை சொல்லல அது தனிநபர் விருப்பம். இந்த நாட்கள் மூலமா மலர்ர நினைவுகள் அழகானதுதான். ஆனா வருஷம் பூரா மத்த நாட்கள்ல உண்மையாவே உறவுகள கொண்டாட ரோமா? எல்லாத்துக்கும் மேல ஒருத்தர் மேல ஒருத்தர் பழிபோடாம, புரிஞ்சிக்க முயற்சி எடுக்கிறோமா?!

அறுசுவை கலந்ததுதான் வாழ்க உறவுகளும் அப்படித்தான் கசப்பு தவிர்க்க இயலாதது. பெத்தவங்களா இருந்தாலும். நாமளும் பெத்தவங்கள நிறைய காயப்படுத்திருப்போம். மறக்கவும் மன்னிக்கவும் மனச பழகிக்கறது அவ்ளோ easy இல்ல. ஆனா, impossible'ம் இல்ல.

கசப்ப தள்ளிவெச்சுட்டு, இனிமையை உணரனும். உருவாக்கணும்.

ஆயிரம் கசப்புகள் கருத்து வேறுபாடுகள் இருந்தாலும் அப்பா அம்மா உறவு என்னிக்குமே ஈடுசெய்ய முடியாதது.

When a child is born a parent is also born. Parents too grow, learn, and evolve, like a child...

அப்பா அம்மா'வ எழந்தவங்களுக்கு, அன்ப அள்ளிப் பருகின நன்றி மறக்காம, நாமளும் மனிதமோட அன்பு செலுத்துவோம்...

Family is not always blood. நாமளும் ஒரு மகளா/மகனா இருக்க முயற்சிகள் செய்வோம் பிள்ளைகளற்ற, பிள்ளைகளால் கைவிடப்பட்ட ஆத்மாக்களுக்கு...

அன்பிற்கும் உண்டோ அடைக்கும் தாழ்...

அடிக்கடி நினைவு படுத்திக் கலாம்...

The unheard souls, need a vent. A non-judgmental listening heart, a trustworthy shoulder are all they need, to restore hope. To fight depression. To embrace life. Is a collective responsibility, to heal the world. "உலகின் கேட்பாரற்ற காயங்கள்"

சொற்களை விழுங்க முயலும் தருணம்

தாளா வலிகள் உள்ளிருந்து தள்ள

மௌனத்திற்கும் ஓலத்திற்கும் இடையே

தளும்புகின்றன கண்ணீர்த் துளிகளும்

கேட்பாரற்ற காயங்களின் குரல்களும்...

உள்ளே

ஓர் ஒலிபுகாத அறைக்குள்

என் உணர்வுகள் ஓலமிடுகின்றன

கைப்பிடித்தோ தோள்கொடுத்தோ செவிசாய்க்க

தோழமைத் தேடல், கானல் நீரானது...

உறவுகள்

என் முகவரியை மறக்க

பயிற்சி செய்தன

வெளியே

கனமான பொய்யாக சூடிக்கொண்டிருக்கும் புன்னகையின்

பாரம் தாங்க இயலவில்லை

ஏளனம் செய்யாமல்

ஏதேதோ கற்பனை செய்யாமல்

நீதிமன்றமாய் மாறாமல்

என் வலிகளின் ஆழங்களில் கசியும்

சோர்வுற்ற கனவுகளின் வண்ணங்களை அடையாளம் கொள்ள

ஏக்கங்களின் வறண்ட வேர்களில் நீர்த்தெளிக்க

மனம் இளைப்பாற நிழலாய் யாரேனும் இருப்பின்

அழைத்து வர வேண்டுகிறேன்

விடுதலை என்பது

சிறைப்பட்ட வார்த்தைகளுக்கும் வேண்டும்...

Marks should never define a child. Each child is unique. Let there be no pressure on children, and let the experience of learning be pure joy. Let choices be made out of a child's dreams, and not out of a parent's greed, and unfair expectations. Suicides can be prevented, with collective empathy and efforts to make the world a better place.

A Selenophile's solitude moments with the moon. At the terrace, on a Full moon night.

The impact of a soulful writer, on souls who read... The inexplicable happiness, healing, and catharsis a writer/poet gifts through his/her creations...

மழைத்துளிகள் எவ்வளவு நேரம் தங்கிவிடப் போகின்றன இலைகளில்...

விலகாமல்

இலைகளின் விரல் பிடித்துக் கொண்டு எங்கு கூட்டிச் செல்ல மன்றாடுகின்றன...

ஒரு வேளை அவை இலைகளின் கண்ணீரோ

ஒவ்வொரு முறையும் செய்வதறியாது மழைத்துளிகளை மனமின்றி வழியனுப்புகையில்...

மலரிதழ்கள் இலைகள்

கம்பிகள்

தன்னைத் தாங்கிப் பிடித்திருக்கும் நொடிகளில் தான்

ஓர் மழைத்துளி மோட்சம் அடைகிறது

உதிர்ந்து உடைந்து

புன்னகைத்துக் கொண்டே கரையும் முன்பு...

இப்படித் தான்

உன் கவிதைகள்

பலரின் கண்ணீர்த் துளிகளை

வலிகளை

மௌனமாய்

தாங்கிப் பிடிப்பதாய் நான் நம்புகிறேன்...

உன் கவிதைகளின் விரல் பிடித்துக் கொள்ள

உன் அனுமதி தேவையில்லையடா ப்ரிய தோழா!