പാപത്തെ ജയിച്ച് ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി നീതിയോടെ ജീവിക്കുക എന്നതിന്റെ അർത്ഥമെന്താണെന്ന് റോമർ 5-8-ൽ പൗലോസ് വിശദീകരിക്കുന്നു, അത് അവന്റെ കൃപയാൽ മാത്രമേ സാധ്യമാകൂ. 7-ഉം 8-ഉം അധ്യായങ്ങളിൽ, പൗലോസ് നമ്മെ നാല് ആത്മീയ നിയമങ്ങൾ പരിചയപ്പെടുത്തുന്നു: ദൈവത്തിന്റെ നിയമം, പാപത്തിന്റെയും മരണത്തിന്റെയും നിയമം, ക്രിസ്തുവിലുള്ള ജീവന്റെ ആത്മാവിന്റെ നിയമം, പാപത്തെയും മരണത്തെയും മറികടക്കാൻ നമ്മെ അനുവദിക്കുന്ന നിയമം, മാനസികാവസ്ഥ. ആത്മാവിന്റെ നിയമത്തിൽ നമ്മുടെ മനസ്സ് സ്ഥാപിക്കുന്നത് ദൈവകൃപയാൽ നീതീകരിക്കപ്പെട്ട ആളുകളായി നീതിയോടെ ജീവിക്കാൻ നമ്മെ സ്വതന്ത്രരാക്കും.

റോമാക്കാരുടെ പുസ്തകം പൗലോസിന്റെ ദൈവശാസ്ത്രപരമായ മാസ്റ്റർപീസ് ആണ്. നീതീകരണത്തിന്റെ നിർണായക സിദ്ധാന്തം പൗലോസ് നിരത്തുന്നു (യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ പ്രവൃത്തി നിമിത്തം നീതികെട്ടവരെ പൂർണ്ണമായി നീതിമാന്മാരായി ദൈവം പ്രഖ്യാപിക്കുന്നു). യേശുക്രിസ്തുവിന്റെ കുരിശിന് നമ്മെ നീതിമാന്മാരാക്കാൻ കഴിയുമെന്നതിനാൽ, നീതികെട്ട പാപികളെ നീതീകരിക്കപ്പെട്ട നീതിമാന്മാരാക്കി മാറ്റാനുള്ള സുവിശേഷത്തിന്റെ ശക്തിക്കുവേണ്ടി അദ്ദേഹം തന്റെ വാദം കെട്ടിപ്പടുക്കുന്നത് ഈ സ്തംഭത്തിലാണ്. ക്രിസ്തുവിലുള്ള സുവാർത്ത, "നാം ഒരിക്കലും പാപം ചെയ്യാത്തതുപോലെ!"

അപ്പോസ്തലനായ പൗലോസ് തന്റെ വിശ്വാസ കഥ പങ്കുവയ്ക്കാൻ എല്ലാ അവസരങ്ങളും ഉപയോഗിക്കുകയും ക്രിസ്തുവിനുവേണ്ടി കണ്ടുമുട്ടിയ ആരെയും സ്വാധീനിക്കുകയും ചെയ്യുന്നതിനുള്ള മികച്ച ഉദാഹരണമാണ്. യെരൂശലേമിലെ കോപാകുലരായ ഒരു ജനക്കൂട്ടത്തോട് പോലും അവൻ തന്റെ വിശ്വാസം പങ്കുവെച്ചു. പൗലോസ് യഹൂദ കൗൺസിലിനു മുമ്പാകെ, തുടർന്ന് ഗവർണർമാരായ ഫെലിക്‌സിനോടും, പിന്നെ ഫെസ്റ്റസിനോടും, സുവിശേഷം വിശ്വസിക്കാൻ ഏറെക്കുറെ പ്രേരിപ്പിച്ച അഗ്രിപ്പാ രാജാവിനോടും പങ്കിട്ടു. ഓരോ തിരിവിലും, മാൾട്ടയിൽ കപ്പൽ തകർന്നപ്പോഴും, പൗലോസ് എല്ലാവരോടും സുവിശേഷവും ദൈവം തന്റെ ജീവിതത്തെ എങ്ങനെ മാറ്റിമറിച്ചുവെന്നും പറഞ്ഞു.s

ഗ്രീക്ക് കവികളെ ഉദ്ധരിച്ചും അവരുടെ "അജ്ഞാതനായ ദൈവത്തെ" കുറിച്ച് ഒരു സന്ദേശം കൊണ്ടുവന്നും ഏഥൻസിൽ കുറ്റപ്പെടുത്താതെ സുവിശേഷം വിവരിക്കാൻ പോൾ ശ്രമിച്ചു, എന്നിട്ടും കുറച്ചുപേർ വിശ്വസിച്ചു. പൗലോസ് കൂടുതൽ ലളിതമായി സുവിശേഷം പ്രസംഗിക്കുന്നതും കേൾവിക്കാരനെ ബോധ്യപ്പെടുത്താൻ ദൈവത്തെ അനുവദിക്കുന്നതും നാം പിന്നീട് കാണുന്നു. അപകടത്തിൽപ്പെട്ട് കഷ്ടപ്പെടുമെന്നതിൽ സംശയമില്ലെങ്കിലും പൗലോസ് യെരൂശലേമിലേക്ക് പോയി. സത്യമായും, പൗലോസ് എല്ലാം സുവിശേഷത്തിനുവേണ്ടി ചെയ്തു, യേശുവിനെപ്പോലെ, നഷ്ടപ്പെട്ടവരെ സ്നേഹിക്കുക എന്നതിനാണ് പ്രഥമ പരിഗണന നൽകിയത്.

മഹത്തായ കമ്മീഷനിൽ നാല് പ്രധാന ഭാഗങ്ങളുണ്ട് (പോവുക, ശിഷ്യരെ ഉണ്ടാക്കുക, സ്നാനം കഴിപ്പിക്കുക, പഠിപ്പിക്കുക). സുവിശേഷം എല്ലാവർക്കും വേണ്ടിയുള്ളതാണെന്ന് ദൈവം വ്യക്തമായി കാണിച്ചുതന്നതുപോലെ അവയെല്ലാം പ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകത്തിൽ നമുക്ക് കാണാൻ കഴിയും: ഫിലിപ്പ് സമരിയായിലും പിന്നീട് എത്യോപ്യനോടും പ്രസംഗിച്ചു, പത്രോസ് റോമൻ പട്ടാളക്കാരനായ കൊർണേലിയസുമായി സുവിശേഷം പങ്കിട്ടു. യെരൂശലേമിൽ നിന്നും യഹൂദ്യയിൽ നിന്നും ഭൂമിയുടെ അങ്ങേയറ്റം വരെയും സുവിശേഷം പ്രഖ്യാപിക്കുമ്പോൾ പൗലോസും ബർണബാസും ഇത് കൂടുതൽ പ്രകടമാക്കുന്നു.

പരിശുദ്ധാത്മാവിന്റെ ശക്തിയുടെ വിസ്മയിപ്പിക്കുന്ന പ്രകടനമാണ് ശൗലിന്റെ മാനസാന്തരം. സുവിശേഷത്തിന്റെ കടുത്ത എതിരാളിയായ സാവൂളിനെ ദൈവം എടുത്ത്, സുവിശേഷത്തിന്റെ ഏറ്റവും വലിയ മിഷനറിയായ പൗലോസ് അപ്പോസ്തലനായി രൂപാന്തരപ്പെടുത്തി. തന്റെ പുതിയ വിശ്വാസത്തിന്റെയും സുവിശേഷവുമായി ലോകമെത്താനുള്ള പ്രതിബദ്ധതയുടെയും ഫലമായി, ഒരു പരീശൻ എന്ന നിലയിലുള്ള തന്റെ ലൗകിക വിജയവും പ്രശസ്തിയും പോൾ നഷ്ടപ്പെടുത്തി, "ക്രിസ്തുയേശുവിനെ അറിയുന്നതിന്റെ അതിരുകടന്ന മൂല്യത്തിന്റെ വീക്ഷണത്തിൽ എല്ലാം നഷ്ടമായി കണക്കാക്കുന്നു. "

പ്രവൃത്തികളിൽ, സഭയുടെ പീഡകനായ തർസസിലെ സാവൂൾ ഉയിർത്തെഴുന്നേറ്റ ക്രിസ്തുവുമായി നാടകീയമായ ഒരു ഏറ്റുമുട്ടൽ നടത്തുകയും പൗലോസ് അപ്പോസ്തലനാകുകയും ഉടൻ തന്നെ യേശുവിനെ ക്രിസ്തുവായി പ്രഖ്യാപിക്കാൻ തുടങ്ങുകയും ചെയ്യുന്നു. പോൾ ഒരു മിഷനറിയും എഴുത്തുകാരനും ഏറ്റവും സ്വാധീനമുള്ള ക്രിസ്ത്യാനികളിൽ ഒരാളുമായി മാറുന്നു! പ്രസംഗം, അവൻ പോകുന്നിടത്തെല്ലാം പ്രശ്‌നങ്ങൾ, മർദനങ്ങൾ, തടവറകൾ, കപ്പൽ തകർച്ചകൾ, അത്ഭുതങ്ങൾ, ആയിരക്കണക്കിന് ആളുകൾ യേശുവിലേക്ക് നയിച്ചു. വിജാതീയർക്കുള്ള മഹത്തായ നിയോഗം നിറവേറ്റുന്നതിനിടയിൽ പൗലോസ് സഭയ്ക്ക് അടിത്തറയിടുന്നു.

പ്രവൃത്തികൾ ആറാം അധ്യായത്തിൽ സ്റ്റീഫന്റെ അറസ്റ്റിനെക്കുറിച്ചും ജറുസലേമിലെ യഹൂദ നേതാക്കൾക്ക് പഴയനിയമത്തെ സംഗ്രഹിക്കുന്ന അദ്ദേഹത്തിന്റെ പ്രഭാഷണത്തെക്കുറിച്ചും രക്തസാക്ഷിയുടെ മരണത്തെക്കുറിച്ചും നാം വായിക്കുന്നു. സ്റ്റീഫന്റെ മരണശേഷം രണ്ട് സുപ്രധാന സംഭവങ്ങൾ സംഭവിച്ചു: പിന്നീട് പൗലോസ് അപ്പോസ്തലനായി മാറിയ പരീശനായ ശൗലിനെ സ്വാധീനിക്കുകയും ക്രിസ്ത്യാനികളെ ചിതറിക്കാൻ ദൈവം പീഡനം ഉപയോഗിച്ച് ജറുസലേമിന് അപ്പുറത്തുള്ള പ്രദേശങ്ങളിലേക്ക് സുവിശേഷം എത്തിക്കുകയും ചെയ്തു. ആദിമ സഭയുടെ അനുസരണത്തിന്റെ ഫലമായി ഒരു "ശാശ്വത പെന്തക്കോസ്ത്" എന്ന് പ്രവൃത്തികളുടെ പുസ്തകം രേഖപ്പെടുത്തുന്നു.

സഭയുടെ ഏഴ് മാതൃകകൾ അനാവരണം ചെയ്യുന്നതായി പ്രവൃത്തികളിൽ നാം കാണുന്നു. 1. കൊടുക്കൽ: വിശ്വാസികൾ ഉദാരമായി പങ്കുവെച്ചു. 2. നിയമലംഘനം: ദൈവമായിരുന്നു പരമോന്നത അധികാരം. 3. സഭാ അച്ചടക്കം: പരിശുദ്ധാത്മാവിനോട് കള്ളം പറഞ്ഞവരെ നാടകീയമായി നീക്കം ചെയ്തു, സഭയെ ശുദ്ധവും വിശുദ്ധവുമായി നിലനിർത്താൻ. 4. സമ്മാനങ്ങൾ: സഭയെ സേവിക്കുന്നതിനുള്ള ആത്മീയ സമ്മാനങ്ങൾ. 5. രക്തസാക്ഷിത്വം: തന്റെ വിശ്വാസത്തിനുവേണ്ടി ആദ്യമായി മരിച്ചത് സ്റ്റീഫനാണ്. 6. സിമോണി: പണം നൽകി നേതൃത്വത്തെ വാങ്ങാനോ സ്വാധീനിക്കാനോ ശ്രമിക്കുന്നവർ. 7. രോഗശാന്തി: അത്ഭുതങ്ങൾ സാധാരണമായിരുന്നു.

ഒന്നാം നൂറ്റാണ്ടിലെ സഭയ്ക്കും ഇന്നത്തെ നമ്മുടെ പ്രാദേശിക സഭയ്ക്കും ദൃശ്യമായ പത്ത് സ്വഭാവസവിശേഷതകൾ ഉണ്ടായിരിക്കണം: സുവിശേഷവൽക്കരണം-എല്ലായ്‌പ്പോഴും സുവിശേഷം പങ്കുവെക്കൽ, ഒരു ജീവിതശൈലി, അധ്യാപനം- തിരുവെഴുത്തുകളുടെ പഠനത്തിന്റെ ഫലമായി ആത്മീയ വളർച്ച, പരസ്പരം കൂട്ടായ്മ-സമയം, ആരാധന-ആഘോഷം. കർത്താവിനോടുള്ള ആരാധന, ദൈവവുമായുള്ള പ്രാർത്ഥനാ സമയം, ഐക്യം-എല്ലാം പൊതുവായി, വൈവിധ്യം-എല്ലാം അദ്വിതീയമാണ്, എന്നാൽ ആ വ്യത്യാസങ്ങൾ അവരെ ശക്തരാക്കുന്നു, ബഹുസ്വരത-ജോലി പങ്കിടാൻ ഒന്നിലധികം പാസ്റ്റർ, സഹാനുഭൂതി- പരസ്പരം കരുതൽ, സമത്വം - അവ ഒന്നുതന്നെയാണ്.