W co ostatnio grałem?
Nie mogłem się oderwać od odświeżonych klasyków Atari, kolejno:
Asteroids: Recharged
Caverns of Mars: Recharged
Yars: Recharged
Emocje związane z omijaniem i likwidowaniem pocisków i wszelkich obiektów chcących natychmiast przerwać pościg za jak najwyższym wynikiem punktowym były bardzo dobrym wstępem, by znów sięgnąć po kontroler.
Gdy emocje już opadły, przyszedł czas na grę, przy której mogłem się nieco wyciszyć.

Concrete Genie to gra o samotności, potrzebie drugiego człowieka, stosunku tegoż do przyrody, nie brakuje tematów o katastrofach ekologicznych. Czy wyobraźnia kreatywnych dzieci jest w stanie pomóc dorosłym w walce z własnymi błędami? 
biegając z magicznym pędzlem po opuszczonej dzielnicy Denska przywracałem nadzieję chłopca i sam nie mogłem oprzeć się rozmyślaniom na poruszane przez grę tematy.

Zapraszam do odsłuchu oraz zaglądania na mojego instagrama @manwenat

Do usłyszenia, Wszystkiego fantastycznego!

Na temat organizowania wesela można pisać wiele. Niektóre są schematyczne, składają się z powtarzalnych, znanych elementów. Nie zawsze musi być tak samo, wszystko zależy od tych, którzy nas nań zapraszają. I ja bardzo lubię, gdy jest inaczej, wedle preferencji młodej pary. Na pewno znacie ciotki i wujków, którzy na poprawinach oceniają jakość jedzenia, zespołu i ogólnie całego weselnego zamieszania. Bez obaw, nie będę ich wysłannikiem. Mogę jedynie powiedzieć co mnie, osobiście się podoba, a czego, być może w przyszłej organizacji własnego przyjęcia, wolałbym unikać.

Opowiadam zatem ogólnie o moim wypadzie do Anglii na zaślubiny przyjaciół mojej partnerki. Wypadu, do którego początkowo podchodziłem niechętnie. Ale nie można przecież siedzieć tylko w domowym zaciszu. Przy okazji wypowiadam swoje zdanie na temat zaproszeń, prezentów i czy dzieci powinny uczestniczyć w takich uroczystościach. I w jakich konkretnie. Zdradzam również kilka moich pomysłów i zauważam pewne podobieństwa z przyjęciem, na którym byłem właśnie w Anglii. Detale, które urozmaicają samo spotkanie z najbliższymi. 

Wspominam samą wyspę, która urzekła mnie zalesionymi prowincjami. Pomiędzy wielkimi miastami jest jeszcze miejsce na dzikie rejony, do których raczej nie powinno się zaglądać po zmroku. Niestety po raz kolejny uświadomiłem sobie, że w wielkich miastach nie czuję się zbyt dobrze.

Czy pójdziesz ze mną na wesele? Kiedy pyta osoba, z którą nie mamy zbyt dobrego kontaktu, a nie chcemy być nieuprzejmi, męczymy się oferując swoje towarzystwo. Ale kiedy to samo pytanie pada z ust najbliższej osoby... To nawet pomimo początkowej niechęci nietrudno znaleźć motywację. A śluby i przyjęcia weselne nie zawsze muszą być nudne. Wszystko zależy od tego z kim je spędzamy. Ja miałem szczęścia spędzić ten czas z przyjaciółmi. W innym przypadku raczej bym nie polecał... Ale kto wie...

Miłego odsłuchu!
Arkadiusz

Premiera Diablo IV nie obeszła się bez echa również w moim growym światku. Wstrzymałem się jednak z zakupem i zajrzałem na półkę z grami zaniedbanymi, kupionymi kiedyś i kurzącymi się. Gry diablopodobne to gry dla fanów slasherów bardzo wygodne. Znane elementy rozgrywki, rzut kamery, rozwój postaci i ekwipunku, tylko w innych klimatach, uniwersach. Najlepsze, najbardziej komfortowe jest przecież to, co znane. 
Dwie gry, które czekały na ogranie to czerpiące ze znanego slashera, ale dodające nieco od siebie, zmieniające nie tylko nazewnictwo, ale podchodzące do rozgrywki trochę inaczej, lecz wciąż podobnie. Jak bardzo? Bywa z tym różnie. O moich odczuciach dowiecie się z tego, trzynastego odcinka podcastu.
Warhammer Inquisitor Martyr wpadł w moje ręce, kiedy byłem pochłonięty uniwersum Warhammera właśnie. Fanserwis dla każego miłośnika malowania figurek.
Shadows Awakening natomiast to produkcja idealna dla pojedynczego gracza. Dla kogoś, kto szuka relaksu, ale i wyzwania nie tylko ze względu na możliwość podniesienia poziomu trudności, ale i czające się w lokacjach łamigłówki. Nie zawsze trzeba szlachtować wrogów. Więcej, wiadomo, w samym materiale.
To było ostatnio grane. Zapraszam do odsłuchu.

Wszystkiego fantastycznego!
Arkadiusz

Nierealność i niemożliwość wyłaniająca się z obrazów Jakuba Różalskiego nie tylko zainspirowała twórców planszowej gry Scythe. Pisarze i pisarki polskiej fantastyki  w zbiorze "Inne Światy" wywołują uczucie zagubienia i silną świadomość tego, że coś tu się bardzo nie zgadza, nie mniej niż same obrazy. 
Zapraszam do mojego przeglądu i podsumowania tej, swoją drogą, bardzo bogato wydanej książki.

Pozdrawiam, Arkadiusz

Chciałem zapoczątkować cykl trudnych pytań nieco później, ale skoro nadarzyła się okazja...
Czy porobimy coś wspólnie w weekend? Nie jest to niezwykłe pytanie, lecz mimo to, ile razy nie znamy na nie odpowiedzi? Albo jak wiele razy odpowiadamy tak samo? Zauważyłem, że przez ostatnie miesiące częściej słyszę to pytanie niż je zadaję. W głowie rozbrzmiał alarm, że coś jest nie tak. I choć potrzeba spędzania wolnego czasu w samotności jest w moim związku obustronnie respektowana to jednak trzeba być czujnym i w odpowiednim momencie wyjść naprzeciw potrzebom drugiej osoby. Będzie jeszcze czas, by wieczory spędzać z książkami, grami, filmami czy czym tam jeszcze.

Dlatego w odcinku opowiadam jak wykorzystałem wakacyjną aurę i wybrałem się ze swą partnerką oraz Molim, by po raz pierwszy postawić nogę na Landmannalaugar - jednym z najpopularniejszych destynacji każdego miłośnika hikingu zwiedzającego Islandię. Chcieliśmy choć trochę poznać tamtejsze otoczenie, by w przyszłości przebrnąć przez cały, ponad pięćdziesięciokilometrowy szlak. Przygoda ta przyniosła odpowiedzi jaki naprawdę jest dojazd do miejsca kempingowego i czy rzeczywiście potrzeba tam samochodu terenowego (serio, potrzeba, nie wierzcie w bajki).

Wybraliśmy krótki, niezbyt wymagający szlak oznaczony kolorem żółtym. Możecie go sobie przejrzeć pod tym linkiem: 
https://www.alltrails.com/pl-pl/szlak/iceland/southern/blahnjukur-blahnukur-mountain

Więcej o nim w odcinku, zatem zapraszam i do usłyszenia w kolejnym odcinku!

Arkadiusz

Co zrobi ktoś, kto bardzo chciałby mieć w mieszkaniu zwierzaka, ale sąsiedzi nie wyrażają na to zgody, bez której przygarnięcie futrzaka nie będzie możliwe? Jak bardzo tej osobie na tym zależy i czy rzeczywiście jest to ważniejsze niż komfort mieszkania innych? A może samo myślenie o zaburzeniu owego komfortu z powodu mieszkającego za ścianą czworonoga to gruba przesada? 

Na Islandii, w wielu miejscach, by mieć psa należy uzyskać zgodę innych osób zamieszkujących ten sam budynek, a nierzadko również właścicieli mieszkań. Wymogi właścicieli dla wynajmujących wydają się uzasadnione, wszak wówczas tylko wynajmuje się mieszkanie. Ale skoro jest ono Twoje, to dlaczego nie może po nim biegać jakiś kocurek czy szczeniaczek? Bo kiedy podrosną zaczną rozrabiać? Przestaniesz się nimi opiekować, zaniedbasz i będą hałasować, niszczyć, dewastować?
Czy ten strach przed nieodpowiedzialnymi ludźmi nie przekracza pewnej granicy strachu, po której przekroczeniu zaczynamy panikować? Jak bardzo z powodu niektórych zasad cierpią prawdziwi miłośnicy zwierząt? Ludzie traktujący zwierzęta jak maskotki skutecznie zniechęciły nas do sąsiadów chcących przygarniać psy. Ale przecież nie możemy oceniać wszystkich przez pryzmat patologicznych zachowań niepoważnej grupy osób, którzy zawiedli w opiekowaniu się zwierzętami.

Wspominam w tym odcinku Molego, którym znów miałem okazję się opiekować pod nieobecność jego właścicieli. Dał mi wiele radości, ale również był inspiracją, by nagrać ten epizod, w którym mówię dość ogólnie o wspomnianym kryterium, sąsiadach, wzajemnych interakcjach z nimi. 

Zapraszam do odsłuchu,
Harkad.

Do Reykjaviku zawitała grupa teatralna z teatru im. Stefana Żeromskiego z Kielc wystawiając sztukę pt. "Wiosenna bujność traw". Poszedłem nie tylko na spektakl, który miał miejsce w Teatrze Narodowym w piątek, ale również na warsztaty teatralne, które z kolei odbywały się w sobotę. Postanowiłem, że z kronikarskiego obowiązku opowiem o moich doświadczeniach tych dni, bo przecież nie tylko o giereczkach musi być ten podcast. 

Myślałem dawniej, że warto by było choć trochę poznać teatr.  Wiecie, raz w tygodniu fundować sobie jakiś spektakl. Nie było mi nigdy po drodze, by taki plan realizować. Dlatego, gdy pojawiła się okazja, by obejrzeć choć jedną sztukę i w dodatku poznać ćwiczenia zaproponowane przez profesjonalnych aktorów, to nie chciałem tego przegapić. Nie było jednak łatwo wybrać się na zajęcia. I trochę też o walce z samym sobą, próbie wyrwania się ze swej strefy komfortu jest ten odcinek.

Zapraszam do odsłuchu, Arkadiusz

Batman to bohater, którego komiksowe opowieści o superbohaterze, po które sięgam najczęściej. Rozpoczynam zatem cykl poświęcony Mrocznemu Rycerzowi, w którym opowiem o poznanych albumach jak i tematach powiązanych z tą postacią.

Dzisiaj przedstawiam dwa albumy wydane w ramach serii Black Label od DC Comics oczywiście. Pierwszy to "Batman. Sekta", w którym na umazanych posoką planszach Bruce zmagać się będzie z fanatycznym ugrupowaniem próbującym zawładnąć Gotham. Album ten z 1988 roku wciąż robi wrażenie. Drugą rekomendacją jest natomiast coś ze współczesnych czasów, bo wydany w 2021 roku "Batman. Trzech Jokerów", który pyta o to ilu tak naprawdę jest Jokerów? Może jeden, a wydaje się nam inaczej ze względu na wyrządzone przez niego zło?

Seria podcastów o Batmanie, w założeniu ma składać się z krótkich odcinków, w których podsumuję przeczytane albumy przy okazji oczywiście polecając je Wam. Być może ktoś, podobnie jak ja kiedyś, stał u progu przygody jaką jest kolekcjonowanie opowieści obrazkowych. Chociaż, mam wrażenie, że sam właściwie wciąż jestem na jej początku. Stąd ten odcinek, pierwszy w tym temacie. Niech będzie dobrym początkiem.

Do usłyszenia, wszystkiego fantastycznego,
Harkad

Tym razem odcinek inny niż poprzednie. Opowiadam o mojej wizycie w Kopenhadze, która podyktowana była koncertem Rogera Watersa w Royal Arenie. Czy coś zwiedzałem? W sumie troszeczkę spacerowałem po stolicy Danii, jednego dnia drepcząc nawet i 16 kilometrów. Umilając wieczory w Taphouse, gdzie do dyspozycji było sześćdziesiąt kraftowych piw nie  tworzyłem planu zwiedzania. To koncert trasy "This is not a Drill" miał być dla mnie główną atrakcją, choć Kopenhaga to bardzo urokliwe miejsce. Mocno rowerowe, z robiącą wrażenie architekturą, gdzie starsze, zadbane, odrestaurowane budynki koegzystują z nowoczesnością. I tak jak ludzie, choć różnią się czasami diametralnie, potrafią współgrać, tworząc niepowtarzalny krajobraz. 

Zdecydowałem się, by nagrać ten odcinek, opowiedzieć o czymś innym, w końcu Manwenatrium miało nabierać kształtu, więc kto wie jak będzie wyglądać za, powiedzmy, pięćdziesiąt odcinków. Przyznaję, że podczas nagrywania tego epizodu czułem się znacznie luźniej. Jak już wspominałem, najlepszą metodą na progres to kolejna sesja. Zatem miłego odsłuchu i do usłyszenia!

Pozdrawiam, Harkad

Wróciłem do Śródziemia za sprawą The Lord of the Rings Adventure Card Game i była to bardzo ciekawa, przyjemna, ekscytująca przygoda. Blask wyjątkowości tego miejsca jak widać nigdy nie zblaknie. I choć to "tylko" karcianka to czuć ten niepowtarzalny klimat, można wczuć się w alternatywną historię i pobiec na ratunek  znanym towarzyszom podróży jak i również zniweczyć plany kultystom Czarnoksiężnika z Angmaru. Opowiadam o moich zmaganiach nie bez fascynacji, bo zwyczajnie lubię takie gry karciane. 

Drugą grą natomiast jest Spec Ops The Line, które porusza bardzo ciężkie tematy, zaprowadzając gracza w mrok własnej osobowości. Nie dziwi nic, bo przecież czerpie inspirację z "Jądra ciemności" Josepha Conrada. Przed zagraniem w grę, po latach, wróciłem do tej lektury i jest to zdecydowanie mocna rzecz. Wspominam o tym moim małym czytelniczo-growym maratonie, choć krótko, bo znacznie wydłużyłbym trwanie tego odcinka. A może właśnie powinienem?

Epizod przekroczył godzinę, co być może jest spowodowane moją potrzebą odezwania się, ponieważ przez ostatnie dni walczyłem z bólem nie tyle zęba, co całej szczęki. Zatem, cóż, no po prostu dobrze było komuś o tych grach opowiedzieć, wygadać się. Dzięki, do usłyszenia!

Harkad

Znajdziesz mnie na:
FB: manwenatrium
IG: @manwenat
Discord Harkad#6821
Strona: www.manwenatrium.com