”เมื่อก่อน​การ​เลี้ยงปัศ​คา​ พระ​เยซู​ทรง​ทราบ​ว่า​เวลา​มาถึง​แล้ว​ ที่​พระ​องค์​จะ​ออก​จาก​โลก​ไป​ยัง​พระ​บิดา, พระ​องค์​ทรง​รัก​พวก​ศิษย์​ของ​พระ​องค์​ซึ่ง​อยู่​ใน​โลก​นี้​แล้ว, พระ​องค์​ยัง​ทรง​รัก​เขา​จนถึง​ที่สุด. แล้ว​พระ​องค์​จึง​เอา​น้ำ​เท​ใน​อ่าง, แล้ว​ทรง​ล้าง​เท้า​ของ​เหล่า​สาวก. และ​เช็ด​ด้วย​ผ้า​ที่​คาด​เอว​ไว้​นั้น. เปโตร​จึง​ทูล​ว่า. “พระ​องค์​จะ​ล้าง​เท้า​ของ​ข้าพ​เจ้า​ไม่ได้​เลย.” พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ตอบ​ว่า, “ถ้า​เรา​ไม่​ล้าง​ท่าน​แล้ว, ท่าน​จะ​มี​ส่วน​ใน​เรา​ไม่ได้.”

พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า. “ผู้​ที่​อาบน้ำ​แล้ว​ไม่​ต้องการ​ล้าง​ตัว​อีก​ เว้น​แต่​เท้า”

เหตุ​ฉะนั้น​ถ้า​เรา​ผู้​เป็น​องค์​พระ​ผู้​เป็น​เจ้าและ​อาจารย์​ ได้​ล้าง​เท้า​ของ​ท่าน​ทั้ง​หลายๆ ควร​จะ​ล้าง​เท้า​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. ด้วย​ว่า​เรา​ได้​วาง​แบบ​อย่าง​ให้​แก่​ท่าน​ทั้ง​หลาย​แล้ว, เพื่อให้​ท่าน​ทำ​เหมือน​ที่​เรา​ได้​กระทำ​แก่​ท่าน. ถ้า​ท่าน​ทั้ง​หลาย​รู้​สิ่ง​เหล่านั้น​แล้ว​ และ​ประพฤติ​ตาม, ท่าน​ก็​จะ​เป็น​สุข.

เรา​ให้​บัญญัติ​ใหม่​ไว้​แก่​เจ้า​ทั้ง​หลาย, คือ​ให้​เจ้า​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน. เรา​รัก​เจ้า​ทั้ง​หลาย​มา​แล้ว​ฉัน​ใด, เจ้า​จง​รัก​ซึ่ง​กัน​และ​กัน​ด้วย​ฉัน​นั้น.“

‭‭โย​ฮัน‬ ‭13‬:‭1‬, ‭5‬, ‭8‬, ‭10‬, ‭14‬-‭15‬, ‭17‬, ‭34‬ ‭TH1940‬‬

”พระเจ้า​ได้​ทอด​พระเนตร​ลง​มา​จาก​สวรรค์​ดู​มนุษย์​ชาติ, ประสงค์​จะ​เห็น​ว่า​มีผู้ใด​ที่มีความเข้าใจ, คือผู้ที่​แสวงหา​พระเจ้า.

โอ, ขอ​ให้ความ​รอด​ที่​จะ​ให้แก่​พวก​ยิศ​รา​เอล, ได้​ออก​มา​จาก​เมือง​ซี​โอน! เมื่อครั้ง​พระเจ้า​โปรด​นำ​พล​ไพร่​ของ​พระองค์​ที่​ได้​ตก​ไป​เป็น​ชะ​เลย, แล้ว​ยา​โค​บ​จะ​ชื่นชม, และ​พวก​ยิศ​รา​เอล​จะ​ยินดี“

‭‭บทเพลง​สรรเสริญ‬ ‭53‬:‭2‬, ‭6‬

”ฝ่าย​พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​เขา​ว่า, “เวลา​ที่​บุตร​มนุษย์​จะ​รับ​สง่า​ราศี​นั้น​มา​ถึง​แล้ว. เรา​บอก​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ตาม​จริง​ว่า, ถ้า​เมล็ด​ข้าว​ไม่ได้​ตก​ลง​ใน​ดิน​และ​เปื่อย​เน่า​ไป​ ก็​จะ​อยู่​เป็น​เมล็ด​เดียว, แต่​ถ้า​เปื่อย​เน่า​ไป​แล้ว จะ​งอก​ขึ้น​เกิดผล​มาก. ผู้​ที่​รัก​ชีวิต​ของ​ตน​จะ​เสีย​ชีวิต, และ​ผู้​ที่​ชัง​ชีวิต​ของ​ตน​ใน​โลก​นี้​จะ​รักษา​ชีวิต​นั้น​ไว้​นิ​รันดร์. ถ้า​ผู้ใด​จะ​ปรนนิบัติ​เรา, ให้​ผู้​นั้น​ตาม​เรา​มา และ​เรา​อยู่​ที่​ไหน​ ผู้​ปรนนิบัติ​เรา​จะ​อยู่​ที่​นั่น​ด้วย ถ้า​ผู้ใด​ปรนนิบัติ​เรา, พระ​บิดา​ของ​เรา​จะ​ทรง​โปรด​ประทาน​ยศ​ศักดิ์​ให้​แก่​ผู้​นั้น.

พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “ความ​สว่าง​จะ​อยู่​กับ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​อีก​หน่อย​หนึ่ง. เมื่อ​ยัง​มี​ความ​สว่าง​อยู่ ​จง​เดิน​ไป​เถิด, เพื่อ​จะ​ไป​ถึง​ก่อน​มืด ผู้​ที่​เดิน​ใน​ความ​มืด​ ไม่​รู้​ว่า​ไป​ทาง​ไหน. เมื่อ​ท่าน​ทั้ง​หลาย​ยัง​มี​ความ​สว่าง​อยู่, จง​วางใจ​ใน​ความ​สว่าง​นั้น, เพื่อ​จะ​ได้​เป็น​ลูก​แห่ง​ความ​สว่าง.” เรา​มา​เป็น​ความ​สว่าง​ใน​โลก, เพื่อ​ทุก​คน​ที่​วางใจ​ใน​เรา​จะ​มิได้​อยู่​ใน​ความ​มืด ถ้า​ผู้ใด​ได้​ยิน​ถ้อยคำ​ของ​เรา​และ​มิได้​เชื่อ, เรา​ก็​มิได้​พิพากษา​ผู้​นั้น เพราะว่า​เรา​มิได้​มา​เพื่อ​จะ​พิพากษา​โลก, แต่​มา​เพื่อ​จะ​ช่วย​โลก​ให้​รอด. ถ้า​ผู้ใด​ไม่​ยอมรับ​เรา​และ​ไม่​รับ​คำ​ของ​เรา, ผู้​นั้น​มี​สิ่ง​หนึ่ง​ซึ่ง​จะ​พิพากษา​เขา​คือ คำ​ที่​เรา​ได้​กล่าว​นั้น​แหละ​จะ​พิพากษา​เขา​ใน​วัน​ที่สุด.“

‭‭โย​ฮัน‬ ‭12‬:‭23‬-‭26‬, ‭35‬-‭36‬, ‭46‬-‭48‬ ‭TH1940

”เจ้าคนเก่งกล้าเอ๋ย ทำไมจึงโอ้อวดในการชั่ว? ทำไมยังคงยโสโอหังอยู่ทุกวี่วัน? เจ้าผู้เป็นตัวอัปยศในสายพระเนตรของพระเจ้า ลิ้นของเจ้าวางแผนทำลายล้าง ดั่งมีดโกนคมกริบ เจ้าตวัดลิ้นตลบตะแลง (ทำให้เข้าใจผิด หรือทำให้หลงผิด) เจ้ารักความชั่วมากกว่าความดี และรักความเท็จยิ่งกว่าการพูดความจริง เสลาห์ เจ้ารักคำพูดให้ร้ายทุกคำ เจ้าคนร้อยลิ้นกะลาวน! แน่ทีเดียว พระเจ้าจะนำเจ้าสู่ความพินาศนิรันดร์ พระองค์จะทรงกระชากเจ้าออกจากเต็นท์ของเจ้า พระองค์จะทรงถอนรากถอนโคนเจ้าจากแดนผู้มีชีวิต เสลาห์“

‭‭สดุดี‬ ‭52‬:‭1‬-‭5‬ ‭TNCV‬‬

หลังจากที่ยาโคบได้บอกเหตุที่จะบังเกิดแก่ลูกทั้งหลายในเวลาภายหน้าเสร็จแล้ว ก็ยกเท้าขึ้นบนที่นอน แล้วก็สิ้นชีพไป โยเซฟจึงสั่งให้พวกหมออาบยารักษาศพบิดาไว้ แล้วไว้ทุกข์ถึง 40 วัน และได้ขออนุญาตฟาโรห์ว่า บิดาได้ให้ตนสาบานตัวไว้ว่าจะฝังศพไว้ในอุโมงค์ ณแผ่นดินคะนาอัน จึงขออนุญาตไปฝังศพ แล้วจะกลับมา ฟาโรห์ก็ให้อนุญาต คราวนั้นนอกจากโยเซฟกับพวกพี่น้องและวงศ์ญาติ ยังมีมหาดเล็ก ข้าราชการผู้ใหญ่ บรรดาผู้หัวหน้าทั่วแผ่นดินก็ตามไปในขบวนแห่ศพด้วย เมื่อฝังเสร็จแล้วก็กลับมาประเทศอายคุดโต พี่ชายโยเซฟ เห็นว่าบิดาตายแล้ว น่ากลัวโยเซฟจะแก้แค้นพวกตน จึงใช้คนไปเรียนโยเซฟว่า บิดาก่อนสิ้นใจได้สั่งไว้ให้ท่านยกความผิดของพวกพี่ชายท่าน และพวกเขามากราบลงต่อหน้าโยเซฟโยเซฟจึงปลอบประโลมใจพวกเขาว่า “อย่ากลัวเลยเราเป็นผู้แทนพระเจ้าหรือ พวกท่านได้คิดทำร้ายแก่เราจริง แต่ฝ่ายพระเจ้าทรงดำริให้เกิดผลดี อย่างที่บังเกิดในวันนี้แล้ว คือช่วยชีวิตมนุษย์เป็นอันมากให้รอด อย่ากลัวเลย เราจะบำรุงเลี้ยงพวกท่านทั้งบุตรทั้งหลายด้วย”. โยเซฟมีอายุได้ 110 ปีก็ตาย และเมื่อจวนจะตายแล้วก็ให้พงศ์พันธ์ญอิสราเอลสาบานตัวบอกว่า พระเจ้าจะทรงเยี่ยมเยียนพวกท่าน แล้วท่านจะต้องขนกระดูกของเราออกไปจากเมืองนี้.

อยู่มาภายหลังมีคนมาบอกโยเซฟว่า บิดาของท่านป่วย โยเซฟก็พามะนาเซและเอฟรายิม บุตรทั้งสองของตนไปเพื่อให้ยาโคบอวยพร ยาโคบจึงพูดกับโยเซฟว่าบุตรทั้งสองของเจ้าที่เกิดในแผ่นดินอายคุปโต ก็เป็นบุตรของเราด้วย เมื่ออวยพร อิสราเอลได้เหยียดมือขวาวางบนศีรษะเอฟรายิมผู้น้อง และมือซ้ายวางไว้บนศีรษะมะนาเซ เหยียดมือออกไขว้กันตามที่เห็นสมควร โยเซฟเมื่อเห็นบิดาวางมือข้างขวาไว้บนศีรษะของน้อง ก็ไม่เห็นชอบ จึงบอกบิดาว่า อย่าทำเช่นนั้น บิดาก็ไม่ยอมจึงว่า ลูกเอ๋ย เรารู้แล้ว บุตรหัวปีจะมีวงศ์วานใหญ่ แต่ว่าน้องชายเป็นใหญ่กว่าพี่ และพงศ์พันธ์ของน้องจะเป็นหลายประเทศด้วยกัน และยังบอกโยเซฟว่า ตัวท่านกำลังจะตาย แต่พระเจ้าจะอยู่กับเจ้าทั้งหลาย จะพาเจ้าทั้งหลายกลับไปสู่แผ่นดินที่บรรพบุรุษเคยอยู่แต่ก่อน.

ครั้งนั้นโยเซฟไปทูลฟาโรห์ ขออนุญาตให้บิดาและพี่น้องของตนได้มาอาศัยอยู่ในเมืองโคเซน ฟาโรห์ทรงอนุญาต โดยให้โยเซฟเลือกแผ่นดินอันดีที่สุดให้บิดาและพี่น้องของท่านอาศัย อีกทั้งเห็นผู้ใดมีสติปัญญาฉลาด ก็ตั้งผู้นั้นให้เป็นหัวหน้ากองเลี้ยงสัตว์ของฟาโรห์. ยาโคบก็เข้าเฝ้าฟาโรห์และกล่าวคำอวยพรให้แก่ฟาโรห์เมื่อท่านมีอายุ 130 ปี. การกันดารอาหารยังทวีขึ้นมากนัก จนชาวบ้านหิวโหย อีกทั้งเงินในแผ่นดินก็หมด จึงมาพากันขายแรงงาน และที่ดินตนเองแลกอาหาร โยเซฟได้ซื้อที่ดินเหล่านั้นเป็นของหลวงจนหมด แต่โยเซฟให้พันธุ์เมล็ดพวกเขาไปปลูก เพื่อที่จะส่งให้หลวง 1/5 และที่เหลือ 4/5 เก็บไว้เป็นของตน สำหรับเป็นพันธุ์ข้าวบ้าง สำหรับเป็นอาหารแก่ครอบครัวรับประทาน คนทั้งปวงก็ตอบว่า ท่านได้ช่วยข้าพเจ้าให้รอดชีวิตแล้ว. อิสราเอลได้อาศัยอยู่ในแผ่นดินอายฆุบโต 17 ปี แล้วได้เรียกโยเซฟมาให้วางมือสาบานว่า จะไม่ฝังศพของตนไว้ที่ประเทศอายฆุบโต แต่จะนำศพไปฝังไว้ที่ฝังศพบิดาของท่าน โยเซฟก็สัญญาให้.

อิสราเอลก็ขนทรัพย์สิ่งของทั้งปวงยกไปถึงตำบลบะเอระซาบา ก็ถวายเครื่องเผาบูชาแก่พระเจ้าแห่งยิศฮาคบิดาของตน กลางคืนวันนั้นพระเจ้าตรัสกับยิศราเอลว่า “อย่าได้กลัวที่จะไปประเทศอายฆุบโตนั้นเลย เพราะเราจะบันดาลให้เจ้าเจริญขึ้นเป็นประเทศใหญ่ที่นั่น เราจะลงไปกับเจ้าถึงอายฆุบโต เราจะพาเจ้ากลับมาอีกด้วยเป็นแน่” ยาโคบจึงพาลูกหลานชายหญิงและพงษ์พันธ์ทั้งหมดของท่านไปประเทศอายฆุบโต ในคราวนั้นร่วมบุตรของโยเซฟที่เกิดในประเทศอายฆุบโต นับคนทั้งปวงในวงศ์ของยาโคบที่เข้ามาอาศัยอยู่ในประเทศอายฆุบโตได้ 70 คน. พวกยอิสราเอลได้ลงมาอยู่ที่เมืองโคเซ็น เนื่องจากว่าพวกเขาเหล่านั้นเป็นคนประกอบอาชีพเลี้ยงสัตว์ และคนที่เลี้ยงสัตว์ในเวลานั้น เป็นที่เกลียดชังแก่ชาติอายฆุบโต.

โยเซฟไม่สามารถอดกลั้นต่อหน้าพี่น้องได้ต่อไป จึงเปิดเผยตัวให้พี่ชายรู้จัก และโยเซฟได้ร้องไห้ด้วยเสียงอันดัง จนชาติอายฆุบโตทั้งปวงในราชวังฟาโรห์ได้ยิน พวกพี่น้องของเขาตกใจกลัวต่อหน้าโยเซฟ แล้วไม่อาจตอบประการใด แต่โยเซฟได้ปลอบใจพี่ชายของเขาว่า อย่าโกรธตัวเองเพราะการที่ขายเรามา นี้เป็นด้วยพระเจ้าได้ทรงใช้เรามาข้างหน้าพวกท่าน เพื่อจะได้ช่วยชนทั้งหลายให้รอดชีวิต พระยะโฮวาทรงบันดาลให้เรามาก่อนท่านทั้งหลาย เพื่อจะได้อุปถัมภ์วงศ์ตระกูลไว้ในแผ่นดิน และช่วยให้รอดชีวิต ด้วยความอุปการะอันใหญ่หลวง ไม่ใช่ท่านทั้งหลายเป็นผู้ให้เรามา แต่พระเจ้าทรงบันดาลให้มา และพระองค์ได้โปรดให้ข้าพเจ้า เป็นผู้ครอบครองแผ่นดินอายฆุบโตทั้งสิ้น. การที่พี่ชายของโยเซฟมานนั้นก็ลือไปทั่วราชวังฟาโรห์ฟาโรห์กับข้าราชการก็พากันยินดีและสั่งว่าให้เอาของบรรทุกกลับไปยังแผ่นดินขนาดอันพระบิดาและครอบครัวมาหาเราเราจะประทานของดีในแผ่นดินให้เขาจะบำรุงเลี้ยงเขาให้อุดมบริบูรณ์ โยเซฟก็ส่งพี่ชายกลับไป พร้อมด้วยให้เสื้อผ้า เงินตรา ของฝากให้บิดา และเสบียงอาหารสำหรับรับประทานในกลางทาง พร้อมสั่งพวกเขาว่า จงระวังดีๆ อย่าได้วิวาทกันในกลางทาง เมื่อพวกพี่ชายกลับมาถึงบ้านที่เมืองคะนาอัน จึงบอกบิดาว่า โยเซฟยังมีชีวิตอยู่ ได้ครองทั่วแผ่นดินอายฆุบโต แต่ ยาโคบยังไม่เชื่อ จนได้เห็นรถที่โยเซฟให้มารับตน ก็ชื่นใจขึ้นกล่าวว่า เราอิ่มใจแล้ว โยเซฟบุตรของเรายังมีชีวิตอยู่ เราจะไปหาบุตรของเราก่อนตาย.

โยเซฟสั่งคนต้นเรือนให้เอาจอกเงินของตนใส่ไว้ในปากกระสอบของคนน้องสุดท้อง และเมื่อคนเหล่านั้นออกไปจากเมืองยังไม่สู้ไกล ก็สั่งให้คนต้นเรือนไปตามคนเหล่านั้น และถามเขาว่า พวกท่านได้กระทำเป็นการผิด ทำไมจึงขโมยจอกเงินของเจ้านายเรา พี่ชายทั้งหลาย จึงยอมให้ตรวจค้นเพื่อพิสูจน์ความบริสุทธิ์ และกล่าวว่า ถ้าพบของอยู่ที่ผู้ใดให้ผู้นั้นตายเถิด และข้าพเจ้าทั้งหลายจะยอมเป็นบ่าวของเจ้านายด้วย คนต้นเรือนบอกว่า ให้เป็นไปตามนั้น ถ้าเราพบอยู่ที่ผู้ใด ผู้นั้นต้องเป็นบ่าวของเรา แต่คนที่เหลือจะหามีโทษไม่ เมื่อค้นดูตั้งแต่คนหัวปีจนถึงคนสุดท้อง ก็พบจอกเงินนั้นอยู่ในกระสอบของเบ็นยามิน เขาทั้งหลายก็พากันฉีกเสื้อผ้าแล้วเดินทางกลับไปยังบ้านของโยเซฟ ยูดากล่าวต่อโยเซฟว่า ”พวกข้าพเจ้าไม่สามารถกล่าวแก้ตัวอะไรได้ พระเจ้าทรงทราบความผิดของพวกข้าพเจ้า ดังนั้นพวกข้าพเจ้าทั้งหมดขอยอมตัวเป็นทาสของท่านกับทั้งคนที่จอกอยู่ในมือด้วย“ แม้โยเซฟจะไม่ถือโทษคนที่เหลือ แต่จะเอาคนที่มีจอกไว้เป็นทาสเท่านั้น แต่ยูดาเข้าไปใกล้โยเซฟแล้วกล่าวว่า ”ถ้ากลับไปโดยไม่มีบุตรคนนี้ บิดาผู้ชราต้องตายอย่างแน่นอน ด้วยชีวิตของบิดาติดเนื่องอยู่กับเด็กคนนี้ เหตุว่าข้าพเจ้ารับประกันน้องนี้ไว้ต่อบิดา ว่าถ้าข้าพเจ้าไม่ได้พาน้องกลับมา ข้าพเจ้าจะทนรับโทษกับบิดาต่อไปเป็นนิจ ดังนั้นขอให้ข้าพเจ้าอยู่แทนน้องนั้นเป็นบ่าวของท่าน โปรดให้น้องคนนี้กลับไปกับพวกพี่น้องเถิด เพราะถ้าน้องไม่ได้กลับไปด้วย ข้าพเจ้าจะกลับไปหาบิดาอย่างไรได้ กลัวเกลือกว่าจะเห็นอันตรายเกิดแก่บิดาข้าพเจ้า“