อยู่มาเมื่อเสบียงอาหารที่ซื้อมาหมดแล้ว บิดาจึงบอกแก่ลูกชายให้ไปซื้อมาอีก ยูดาตอบแกบิดาว่า ไปไม่ได้ ท่านผู้ใหญ่นั่นบัญชาเป็นเด็ดขาดว่า ถ้าไม่พาน้องชายมาด้วย จะไม่ได้เห็นหน้าเราอีก ขอท่านได้ให้เด็กนั้นไปกับฉันเพื่อจะไม่พินาศ แต่จะมีชีวิตเป็นอยู่ ทั้งพวกฉัน และท่าน กับลูกอ่อนทั้งหลาย ข้าพเจ้ารับประกันเด็กนั้น ถ้าไม่พามาให้ท่านเห็นอีก ท่านจงลงโทษข้าพเจ้าเถิด ข้าพเจ้าจะสู้ทนรับโทษนั้นเป็นนิจ ฝ่ายอิสราเอลบิดาจึงยอม กล่าวว่า ขอพระเจ้าผู้ทรงเดชานุภาพ โปรดบันดาลให้ท่านผู้ใหญ่นั้นเมตตาแก่ข้าพเจ้าทั้งหลายให้ปล่อยพี่ชายกับเบ็นยามินกลับมา แม้ว่าเราจะต้องพลัดพรากจากบุตรไปก็ตามเถิด. เมื่อโยเซฟเห็นเบ็นยามินมากับพี่ชาย จึงสั่งคนต้นเรือน ให้ฆ่าสัตว์ และจัดโต๊ะเพื่อจะรับประทานอาหารด้วยกันในเวลาเที่ยง พี่ชายเหล่านั้นกลัวเพราะคิดว่าโยเซฟจะจับตัวไว้เป็นทาส เนื่องจากครั้งก่อนมาซื้อข้าว มีเงินติดไปในกระสอบด้วย จึงพากันไปหาคนต้นเรือนเพื่อจะชี้แจง ฝ่ายคนต้นเรือนจึงตอบว่า จงเป็นสุขเถิด อย่าได้กลัวเลย พระเจ้าของท่านและของบิดาท่านบันดาลให้มีเงินในกระสอบ เงินของท่านนั้นเราได้รับแล้ว. เมื่อโยเซฟกลับมาบ้าน เห็นเบ็นยามินน้องชายมารดาเดียวกัน ก็สงสารน้องนัก จึงรีบออกไปร้องไห้อยู่ในห้องใน หลังจากแข็งใจกลั้นน้ำตาล้างหน้า จึงกลับออกมารับประทานอาหารด้วยกันกับพี่น้องของตน โดยส่งเครื่องรับประทานให้พี่ชายเหล่านั้นแต่ ของส่งให้เบ็นยามินนั้นมากกว่าพี่ชายห้าเท่า.

ยาโคบได้ยินว่ามีข้าวอยู่ในประเทศอายฆุบโต จึงใช้พี่ชายของโยเซฟ 10 คนให้ลงไปซื้อข้าวแต่เบ็นยามินน้องชายโยเซฟ ยาโคบไม่ให้ไปกับพี่ชาย ด้วยกลัวจะเกิดอันตราย เมื่อไปถึงที่นั่น โยเซฟจำพี่ชายได้ แต่พี่ชายจำโยเซฟไม่ได้ โยเซฟจึงกล่าวว่า จงทำดังนี้ก็จะได้มีชีวิต ด้วยเราเกรงกลัวพระเจ้า จงให้คนหนึ่งในพวกเจ้าอยู่กับเรา และให้เจ้าทั้งหลายนำข้าวกลับไปให้คนที่บ้าน และพาน้องสุดท้องมาให้เราที่นี่ เพื่อเราจะรู้ว่าพวกเจ้าเป็นคนซื่อสัตย์ไม่ได้เป็นคนสอดแนม โยเซฟจึงบัญชาสั่งให้บ่าว ใส่ข้าวในกระสอบให้เต็ม และนำเงินที่นำมาซื้อข้าวนั้น ใส่ไว้ในกระสอบทุกคนด้วย และให้เสบียงอาหารไปกินกลางทาง ฝ่ายบิดาเมื่อได้ยินจึงรู้สึกขัดใจและว่า พวกเจ้าทำให้เราพลัดพรากจากลูกของเรา โยเซฟก็ตายแล้ว ซีโมนก็ต้องพรากไปเจ้า จะเอาเบ็นยามินไปเสียอีกหรือ รูเบนบอกบิดาว่า ถ้าข้าพเจ้าไม่พาเบ็นยามินมาให้ท่านอีก ท่านจงเอาบุตรชายทั้งสองคนของข้าพเจ้าฆ่าเสีย บิดาบอกว่า เราไม่ยอมให้เบ็นยามินไปกับเจ้า ถ้าเกิดอันตรายแก่ลูกเรา เจ้าจะพาผมหงอกของเราลงสู่หลุมฝังศพด้วยความทุกข์

อยู่มาได้สองปี กษัตริย์ฟาโรห์ฝันถึงสองครั้ง ครั้นรุ่งเช้า พระองค์มีพระทัยโศกเศร้า รับสั่งให้หาคนมีปัญญาและโหรทั้งประเทศมาเฝ้า และเล่าฝันนั้นให้เค้าฟัง แต่ไม่มีผู้ใดจะแก้ฝันนั้นได้ เจ้าพนักงานน้ำองุ่นจึงระลึกถึงโยเซฟ จึงกราบทูลต่อฟาโรว่า ชายผู้นี้สามารถแก้ฝันให้ข้าพเจ้า แล้วอยู่มาก็เป็นไปตามคำแก้ของชายนั้นทุกประการ ฟาโรห์รับสั่งให้หาโยเซฟมา แล้วได้ตรัสว่า เราได้ยินว่าเจ้าเข้าใจแก้ฝันได้ โยเซฟจึงทูลว่า ข้าพเจ้าจะแก้ฝันเองไม่ได้ พระเจ้าจะทรงโปรดแก้ เพื่อให้กษัตริย์คลายวิตก ฟาโรห์จึงเล่านิมิตให้โยเซฟฟัง และโยเซฟจึงแก้ฝันพร้อมวิธีรับมือให้ โยเซฟกล่าวว่า ที่กษัตริย์ทรงฝันเห็นสองครั้งนั้น เพราะพระเจ้าจะทรงให้บังเกิดแน่นอน และในเร็วๆนี้ด้วย เหตุฉะนั้นให้หาคนที่มีความคิดดี ตั้งไว้ให้ดูแลทั่วแผ่นดิน ให้จัดเก็บผลไว้ส่วนหนึ่งในห้าส่วนทั่วแผ่นดินตลอดเจ็ดปีที่บริบูรณ์ เพื่อจะได้มีเสบียงเลี้ยงแผ่นดินในระหว่างเจ็ดปีที่เกิดกันดารอาหาร ฟาโรห์จึงว่า เราจะหาคนที่มีพระวิญญาณพระเจ้าอยู่ในตัว เหมือนคนนี้ได้หรือ ท่านจึงได้ตั้งให้โยเซฟเป็นใหญ่ในราชวัง และให้พลไพร่ทั้งปวงอยู่ในบังคับบัญชาของท่าน โยเซฟมีบุตรสองคน ชื่อมะนาเซ และเอ็ฟรายิม ครั้งเจ็ดปีที่บริบูรณ์ล่วงไป ก็เกิดกันดารอาหารเจ็ดปีเหมือนโยเซฟได้ทำนายไว้ การกันดารนั้นเกิดทั่วแผ่นดินต่างๆ เว้นแต่ในแผ่นดินอายฆุบโตยังมีอาหารอยู่

เจ้าพนักงานน้ำองุ่นและเจ้าพนักงานเครื่องเสวยของกษัตริย์ฟาโรห์ ได้ทำผิดต่อกษัตริย์ฟาโรห์ก็กริ้ว จึงรับสั่งให้จำไว้ในคุกของผู้บัญชาการทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์ที่โยเซฟติดอยู่นั้น ผู้บัญชาการทหารได้สั่งให้โยเซฟดูแลเจ้าหน้าที่สองคนนั้น โยเซฟก็ได้ปฏิบัติตาม เจ้าพนักงานทั้งสองคนนั้นได้ฝันเห็นในคืนวันเดียวกัน ครั้นเวลาเช้า โยเซฟได้ไปหา เห็นมีหน้าโศกเศร้า จึงสอบถามและกล่าวว่า “อันจะแก้ฝันนั้น เป็นการของพระเจ้าไม่ใช่หรือ ขอท่านเล่าให้ข้าฟังเถิด” เจ้าพนักงานน้ำองุ่นก็เล่าความฝันและโยเซฟก็ได้แก้ฝันนั้นให้ และกล่าวว่า เมื่อท่านมีความสุขแล้ว ขอให้ระลึกถึงและแสดงความเมตตาปรานีแก่ข้าพเจ้า ช่วยทูลกษัตริย์ฟาโรห์ ให้ข้าพเจ้าได้ออกจากคุกมืดนี้ แล้วเจ้าหน้าที่เครื่องเสวยก็ได้เล่าให้โยเซฟฟังด้วย โยเซฟก็ได้แก้ฝันให้ ครั้นถึงวันที่สาม เจ้าหน้าที่ทั้งสองก็ได้ถูกปล่อยตัว และแต่ละคน ก็ได้เป็นไปตามคำแก้ฝันของโยเซฟทุกประการ ฝ่ายเจ้าหน้าที่น้ำองุ่นนั้นก็ลืมโยเซฟเสีย มิได้ระลึกถึงเลย.

โยเซฟถูกขายเป็นทาสให้กับโพติฟาซึ่งเป็นผู้บัญชาการทหารมหาดเล็กรักษาพระองค์แห่งกษัตริย์ฟาโรห์ พระยะโฮวาได้สถิตอยู่กับโยเซฟ และนายก็เห็นว่า พระยะโฮวาทรงสถิตอยู่กับโยเซฟ ด้วยพระองค์ทรงบันดาลให้การงานที่กระทำ เจริญขึ้นมากในมือของโยเซฟ และพระยะโฮวาก็ได้อวยพระพรให้แก่ครอบครัวของคนชาติอายฆุบโตเพราะโยเซฟนั้น ทั้งได้อวยพระพรให้สิ่งของทั้งปวงในเรือนและในนาเจริญขึ้น คราวนั้นภรรยาของโพติฟาพยายามชวนโยเซฟให้มานอนด้วยกัน แต่โยเซฟได้ปฏิเสธและกล่าวว่า “ข้าพเจ้าจะทำผิดดังนี้อย่างไรได้ เป็นบาปใหญ่หลวงนักต่อพระเจ้า” ภรรยาของโพติฟา พยายามเหนี่ยวรั้งโยเซฟไว้แต่โยเซฟก็สลัดเสื้อผ้าไว้ในมือของนางหนีไปข้างนอก นางจึงไปเท็จทูลกับโพติฟา ว่าโยเซฟพยายามจะทำหยาบคายแก่ตน นายนั้นก็โกรธ จึงจับโยเซฟไปจำไว้ในคุกหลวง แต่ว่าพระยะ โฮวาทรงสถิตอยู่ด้วย ได้ทรงบันดาลให้ผู้คุมเมตตาปราณีกับโยเซฟ และได้มอบคนนักโทษทั้งปวงไว้ในมือโยเซฟให้เขาดูแล นายผู้คุมคุกก็ไม่ต้องดูแลการงานใดๆ เพราะพระยะโฮวาอยู่ด้วยโยเซฟ และบันดาลให้การงานที่กระทำนั้นเจริญขึ้น

ประวัติของโยเซฟ อิสราเอลบิดาได้รักโยเซฟมากกว่าบุตรทั้งหลาย พี่ชายเห็นว่าบิดารักโยเซฟมาก ก็พากันชังโยเซฟ หาผู้ดีต่อโยเซฟไม่ โยเซฟได้นิมิตฝันว่าฟ่อนข้าวของตัวเองตั้งขึ้นยืนอยู่ แต่ฟ่อนข้าวของพี่ชายมาแวดล้อมกราบไหว้ และนิมิตฝันอีกครั้งหนึ่งว่า เห็นดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดาว 11 ดวงได้กราบไหว้ตัวเอง พี่ชายก็อิจฉาโยเซฟ ส่วนบิดานิ่งตรองอยู่ในใจ ฝ่ายพี่ชายหาเหตุคิดปองร้ายจะฆ่าโยเซฟ แต่สุดท้าย ขายให้แก่พวกอิสราเอล แล้วทำหลักฐานว่าโยเซฟถูกสัตว์ร้ายกัดกิน ฝ่ายโยเซฟถูกขายไว้กับขุนนางผู้หนึ่งชื่อโพติฟา ณ. เมืองอายฆุบโต

”พระ​เยซู​ตรัส​ตอบ​ว่า, “กลางวัน​มี​สิบ​สอง​ชั่วโมง​มิใช่​หรือ ถ้า​ผู้ใด​เดิน​ใน​กลางวัน​เขา​จะ​ไม่​สะดุด, เพราะ​ได้​เห็น​ความ​สว่าง​โลก​นี้. แต่​ถ้า​ผู้ใด​เดิน​ใน​เวลา​ค่ำ​คืน​เขา​จะ​สะดุด, เพราะ​เขา​ไม่​มี​ความ​สว่าง.”

พระ​เยซู​ตรัส​แก่​เขา​ว่า, “เรา​เป็น​การเป็น​ขึ้น​และ​เป็นชีวิต ทุกๆ คน​ที่​วางใจ​ใน​เรา​แม้ว่า​เขา​ตาย​แล้ว ​ก็​ยัง​จะ​มี​ชีวิต​อีก และ​ทุก​คน​ที่​มี​ชีวิต​และ​วางใจ​ใน​เรา​ จะ​ไม่​ตาย​เลย. เจ้า​เชื่อ​ข้อ​นี้​หรือ”

พระ​เยซู​จึง​ตรัส​ว่า, “เรา​บอก​เจ้า​แล้ว​มิใช่​หรือ​ว่า, ถ้า​เจ้า​เชื่อ​จะ​ได้​เห็น​สง่า​ราศี​ของ​พระ​เจ้า?”“

‭‭โย​ฮัน‬ ‭11‬:‭9‬-‭10‬, ‭25‬-‭26‬, ‭40

”ข้าแต่พระเจ้า

ขอทรงพระเมตตาข้าพระองค์ ตามความรักมั่นคงของพระองค์

ตามพระกรุณาอันอุดมของพระองค์ ขอทรงลบบรรดาการละเมิดของข้าพระองค์

ขอทรงล้างข้าพระองค์ให้หมดจดจากความชั่วของข้าพระองค์

และขอทรงชำระข้าพระองค์จากบาปของข้าพระองค์

เพราะข้าพระองค์ทราบถึงการละเมิดของข้าพระองค์แล้ว และบาปของข้าพระองค์อยู่ต่อหน้าข้าพระองค์เสมอ

ข้าพระองค์ได้ทำบาปต่อพระองค์ ต่อพระองค์เท่านั้น และได้ทำสิ่งชั่วร้ายในสายพระเนตรพระองค์

ดังนั้น พระองค์ทรงชอบธรรมในการพิพากษา และไร้ตำหนิในการตัดสินนั้น

แท้จริง ข้าพระองค์ถือกำเนิดมาในความชั่ว และข้าพระองค์เป็นคนบาปตั้งแต่อยู่ในครรภ์มารดา

แน่ทีเดียว พระองค์ทรงประสงค์ความจริงในใจ เพราะฉะนั้น ในที่ลี้ลับ (ในวิญญาณ) ขอทรงกระทำให้ข้าพเจ้ามีปัญญา“

”ขอ​ทรง​ชำระ​ข้าพ​เจ้า​ด้วย​ต้น​หุ​สบ, แล้ว​ข้าพ​เจ้า​จะ​สะอาด:

ขอ​ทรง​ฟอก​ล้าง​ข้าพ​เจ้า, และ​ข้าพ​เจ้า​จะ​ขาว​กว่า​หิมะ.

ขอ​ทรง​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ได้ยิน​ความ​สุขและความยินดี, กะ​ดูก​ที่​พระองค์​ทรง​หัก​เสียแล้ว​นั้น​จะ​ชื่นชมยินดี.

ขอ​ทรง​เมิน​พระ​พักตร​จาก​ความผิด​ต่างๆ ของ​ข้าพ​เจ้า,

และ​ทรง​ลบล้าง​บรรดา​ความ​อสัตย์​อธรรม​ของ​ข้าพ​เจ้า​เสีย​ให้​หมด.

ข้า​แต่​พระเจ้า, ขอ​พระองค์​ทรง​เนรมิต​ใจ​ที่สะอาด​ให้แก่​ข้าพ​เจ้า;

และ​ขอ​ทรง​เปลี่ยนใหม่​ใจภายใน​ของ​ข้าพ​เจ้า​ให้​มั่นคง.

ขอ​พระองค์​อย่า​ทรง​ผลักไส​ข้าพ​เจ้า​ไป​เสีย​ให้​พ้น​พระ​พักตร​ของ​พระองค์;

และ​ขอ​อย่า​ทรง​นำ​พระ​วิญญาณบริสุทธิ์​ของ​พระองค์​ไป​จาก​ข้าพ​เจ้า.

ขอ​พระองค์​ทรง​กู้คืน​ความยินดี​ใน​ความ​รอด​ของ​พระองค์​กลับ​มา​ให้​ข้าพ​เจ้า;

ขอ​โปรด​ให้​ข้าพ​เจ้า​ยังคง​มี​ความ​สมัครใจ,“

‭‭บทเพลง​สรรเสริญ‬ ‭51‬:‭1-‭12‬

”ขะโมย​นั้น​ย่อม​ไม่​มา​นอกจาก​จะ​ลัก​และ​ฆ่า​และ​ทำลาย​เสีย เรา​ได้มา​เพื่อ​เขา​ทั้ง​หลาย​จะ​ได้​ชีวิต, และ​จะ​ได้​ชีวิต​นั้น​ครบ​บริบูรณ์ เรา​เป็น​ผู้​เลี้ยง​อัน​ดี ผู้​เลี้ยง​อัน​ดี​นั้น​ย่อม​สละ​ชีวิต​ของ​ตน​เพื่อ​ฝูง​แกะ. เรา​เป็น​ผู้​เลี้ยง​อัน​ดี เรา​รู้จัก​แกะ​ของ​เรา, และ​แกะ​ของ​เรา​รู้จัก​เรา, เหมือน​พระ​บิดา​ทรง​รู้จัก​เรา​และ​เรา​รู้จัก​พระ​บิดา และ​ชีวิต​ของ​เราๆ สละ​เพื่อ​ฝูง​แกะ​นั้น. แกะ​ของ​เรา​ย่อม​ฟัง​เลี้ยง​ของ​เรา เรา​รู้จัก​แกะ​นั้น, และ​แกะ​นั้น​ตาม​เรา. เรา​ให้​ชีวิต​นิ​รันดร์​แก่​แกะ​นั้น, แกะ​นั้น​จะ​มิได้​พินาศ​เลย​เป็น​นิตย์, และ​จะ​ไม่​มี​ผู้ใด​ชิง​แกะ​นั้น​ไป​จาก​มือ​ของ​เรา​ได้. พระ​บิดา​ของ​เรา​ที่​ประทาน​แกะ​นั้น​แก่​เรา​เป็น​ใหญ่​กว่า​สาร​พัตร​ทั้ง​ปวง, และ​ไม่​มี​ผู้ใด​อาจ​ชิง​แกะ​นั้น​จาก​พระ​หัตถ์​พระ​บิดา​ของ​เรา​ได้.“

‭‭โย​ฮัน‬ ‭10‬:‭10‬-‭11‬, ‭14‬-‭15‬, ‭27‬-‭29‬ ‭TH1940‬‬

”พระเจ้า​ได้​ทรง​เปล่ง​รัศมี​อัน​รุ่งเรือง​ออก​จาก​ซี​โอน​ที่​เป็น​เมือง​งดงาม​หมดจด. พระเจ้า​ของ​พวก​ข้าพ​เจ้า​จะ​เสด็จ​มา​และไม่​ทรง​นิ่งเฉย: ตรง​พระ​พักตร​พระองค์​มี​เปลวเพลิง​ลุก​อยู่​ ทั้ง​มี​ลมพายุ​ใหญ่​ล้อม​พระองค์​ไว้. พระองค์​จะ​ตรัส​สั่ง​ฟ้า​สวรรค์​เบื้องบน​และ​แผ่น​ดิน​โลก (เบื้อง​ต่ำ) เพื่อ​พระองค์​จะ​ได้​พิพากษา​พล​ไพร่​ของ​พระองค์; แต่​พระเจ้า​ตรัส​แก่​คน​ชั่ว​ว่า, ธุระ​อะไร​ของ​เจ้าที่​จะ​ประกาศ​ข้อบัญญัติ​ของ​เรา, และ​เอา​คำสัญญา​ไมตรี​ของ​เรา​ไป​ติด​ปาก​ของ​เจ้า​ไว้​ทำไม? ก็​เห็น​อยู่​แล้ว​ไม่​ใช่​หรือว่า​ พวก​เจ้า​เกลียดชัง​คำสั่งสอน, และ​ได้​ละทิ้ง​ถ้อยคำ​ของ​เรา​ไว้​ข้างหลังเจ้าเสียแล้ว​? เมื่อ​เจ้า​เห็น​ขโม​ย​เจ้า​ก็​เอออวย​กับ​มัน, และ​เจ้าเข้า​กับ​ส่วน​คน​ที่​ล่วง​ประเวณี​ผัวเมีย​เขา. เจ้า​ปล่อย​ปาก​ไว้​แก่​ความ​ชั่ว, และ​ลิ้น​ของ​เจ้า​ปั้น​กล​มารยา. เจ้า​ก็​นั่ง​กล่าวร้าย​พี่น้อง​ของ​เจ้า; เจ้า​พูด​ดูหมิ่น​พี่น้อง​ร่วม​ท้อง​ของ​เจ้า. การ​เหล่านั้น​เจ้า​ได้​กระทำ​แล้ว, แต่​เรา​ได้​อดกลั้น​ไว้; เจ้า​คิด​ใน​ใจ​ว่า​เรา​เป็น​เหมือน​ตัว​เจ้า​เอง: บัดนี้​เรา​จะ​กล่าวโทษ​เจ้า​และ​จะ​ลำดับ​ความผิด​ของ​เจ้า​ไว้​ตำตา​เจ้า เจ้า​ผู้​ลืม​พระเจ้า, จง​ตรึกตรอง​ข้อความ​นี้​เถิด, หาไม่​เรา​จะ​ฉีก​ตัว​เจ้า​เสีย​เป็นชิ้นๆ, แล้ว​ไม่​มี​ใคร​จะ​ช่วย​เจ้า​หรอก: ผู้ใด​ถวาย​เครื่องบูชา​ขอบ​พระ​เดช​พระ​คุณ​ผู้​นั้น​ก็​ถวาย​เกีย​รต​ยศ​แก่​เรา; และ​ผู้ใด​ที่​ได้​จัดเตรียม​ทาง​ประพฤติ​ของ​ตน​ไว้​ดี (ประพฤติตนถูกต้อง) เรา​จะ​สำแดง​ความ​รอด​ของ​พระเจ้า​แก่​ผู้​นั้น“

‭‭บทเพลง​สรรเสริญ‬ ‭50‬:‭2‬-‭4‬, ‭16‬-‭23‬