“และพระยะโฮวาตรัสสั่งแก่โมเซว่า. “จงรับของเหล่านี้ไว้เพื่อจะได้เป็นของใช้ในการปรนนิบัติที่พลับพลาชุมนุม. เจ้าจงให้ของเหล่านี้ไว้กับพวกเลวี, ให้แก่ทุกคนตามการปรนนิบัติของเขา.” แต่ทว่าแก่พวกลูกชายโคฮาธหาได้ไม่, เพราะการปรนนิบัติของเขาในที่บริสุทธิ์นั้นคือต้องแบกหามของ.
แลผู้ใหญ่ผู้เป็นหัวหน้าก็ได้เอาของมาถวายสำหรับแท่นบูชาในวันที่เขาได้ชโลมแท่นบูชานั้น, ผู้ใหญ่ทั้งปวงได้เอาของๆ เขามาถวายตรงหน้าแท่นบูชานั้น. แลพระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า, ‘‘ให้ผู้ใหญ่ที่เอาของๆ เขามาถวายสำหรับแท่นบูชานั้น, มาถวายของนั้นวันละคน.”
แลของถวายของคนนั้นคือ จานเงินหนักร้อยสามสิบซะเก็ล, แลชามเงินหนักเจ็ดสิบซะเก็ลตามซะเก็ลที่ใช้ในวิหาร, ทั้งสองสิ่งนี้เต็มไปด้วยแป้งอันละเอียดเจือด้วยน้ำมันสำหรับเป็นเครื่องกระยาหาร. แลช้อนอันหนึ่งหนักสิบซะเก็ลเต็มด้วยเครื่องหอม. แลลูกวัวตัวผู้หนึ่งแลแกะตัวผู้หนึ่ง, แลลูกแกะขวบหนึ่งตัวหนึ่งสำหรับเป็นเครื่องเผาครบบูชา. แลลูกแพะตัวผู้หนึ่งสำหรับเป็นเครื่องบูชาไถ่โทษ. แลวัวตัวผู้คู่หนึ่ง, แลแกะตัวผู้ห้า, แลแพะผู้หา, แลลูกแกะขวบหนึ่งห้าตัวสำหรับเป็นเครื่องบูชาโมทนาพระคุณ,
ครั้นเมื่อโมเซได้เข้าไปในพลับพลาชุมนุม, เพื่อจะได้สนทนากับพระองค์, เขาจึงได้ยินเสียงผู้หนึ่งตรัสแก่เขาออกมาจากที่นั่งกรุณาที่อยู่เหนือหีบบัญญัติท่ามกลางคะรูบิม, แลพระองค์ได้สนทนากับเขา.”
อาฤธโม 7:4-5, 9-11, 13-17, 89
