«The One Where We Have Too Many Opinions And Can’t Shut Up About Them» θα μπορούσε επίσης να ήταν ο τίτλος τούτου δω του επεισοδίου, αν βρισκόταν στο extended cinematic universe της πιο δημοφιλούς κωμωδίας-sitcom όλων των εποχών, του Friends.

Με αφορμή την πρόσφατη επανένωση στο HBO MAX, καταπιανόμαστε με το πως η Rachel είναι η όχι και τόσο αφανής πρωταγωνίστρια σε ένα κατά τ’  άλλα πραγματικό ensemble καστ ηθοποιών, αλλά και με το ανυπέρβλυτο κωμικό timing της Jennifer Aniston που κυριολεκτικά τα ‘δωσε όλα και σχεδόν έμεινε στον άσσο, με το πως η αλλόκοτη Phoebe δικαιολογείται να κάνει παρέα με τις υπόλοιπες συμβατικές δευτεράντζες, αν και οι σεναριογράφοι ουκ ολίγες φορές δεν ήξεραν πως να διαχειριστούν την ταλεντάρα της Lisa Kudrow που κατάφερνε παρόλα αυτά να κλέβει σε κάθε ευκαιρία τη σκηνή, με το πως η κληρονομιά της μαμάς όλων, Monica, ειναι δυστυχώς το fat suit παρά τις άλλες στιγμές διαμαντάκιά της (σ.σ. δες την μεθυσμένη στα τριακοστά γενέθλιά της), αλλά και πως θα μπορούσε να είχε εξελιχθεί η καριέρα της Courteney Cox, αν δεν ήταν έγκυος το 2004 (οκ σεξισμός, οκ μισογυνισμός, οκ δυο μέτρα και δυο σταθμά), με το πως o Ross είναι από τους πιο κακογραμμένους, προβληματικούς και μισητούς χαρακτήρες γκόμενους παρά το μεγαλείο του David Schwimmer, με το πως o Joey κατάντησε στα τελειώματα ένα κακέκτυπο των πρώτων σεζόν, πράγμα που συνεχίστηκε και στο άσωτο ομώνυμο spin-off του, που κανείς, ούτε καν ο Matt LeBlanc, δεν θέλει να θυμάται πλέον, και με το πως ο Chandler είναι ουσιαστικά ο ίδιος ο Matthew Perry, αλλά χωρίς τον εθισμό σε κοκαϊνη, παρά μόνο στο κάπνισμα και στο πορνό με καρχαρίες.

Δεν ξέρουμε αν φταίει που το Σταρ έχει προβάλει τη σειρά σε επανάληψη λίγο λιγότερο από ό,τι ο Αντέννα το αιωνόβιο, αειθαλές και φυλλοβόλο Κωνσταντίνου και Ελένης, ή που η Jennifer Aniston είναι ελληνικής καταγωγής και το βαφτιστικό της είναι Γενοφέβα, αλλά σίγουρα δεν αμφιβάλλουμε ότι θα είναι εκεί για μας, όπως λέει και το theme song, βρέξει-χιονίσει στον αιώνα τον άπαντα, σαν απαλό κουβερτάκι ένα χουχουλιάρικο μεσημεροαπόγευμα του φθινοπώρου που κάπως τον έχουμε γλυκοπάρει στον διθέσιο καναπέ σε μια περίεργη στάση που θυμίζει ορνιθοσκάλισμα νηπίου που μόλις έμαθε να γράφει το σίγμα κεφαλαίο. 

(Υ.Γ. Τελικά, they were on a break, αλλά παραμένει ασυγχώρητος ανεπιστρεπτί!)

Το αντίστοιχο του «Πού ήσουν την Εντεκάτη Σεπτεμβρίου;» των Νεοϋορκέζων, για τους απανταχού gay εφήβους του 2011 είναι το «Που ήσουν την Εικοστή Τρίτη Μαΐου», δηλαδή την ημέρα της επίσημης κυκλοφορίας του Born This Way.   

Ακριβώς δέκα χρόνια μετά, θυμόμαστε την πραγματική απαρχή τούτου του era ήδη πριν την σαρωτική βραδιά του Bad Romance και του Meat Dress στα VMAs του MTV το 2010, τις πρώτες εντυπώσεις από το άκουσμα του ομώνυμου με τον δίσκο πρώτου σινγκλ τον Φεβρουάριο της επόμενης χρονιάς, όπως και τα παρασκηνιακά δράματα που ακολούθησαν αργότερα πίσω από το αρχικό βίντεο κλιπ για το The Edge of Glory που ποτέ δεν είδε το ίδιο του το φως του ήλιου ή της δόξας. Αν και δηλώνουμε χωρίς φόβο και πάθος ότι το You & I, μολονότι ροκομπαλάντα της country ο Θεός (aka o Taylor Kinney στο βίντεο κλιπ) να το κάνει, άξιζε να επιλεγεί ως σινγκλ στη θέση του καθαρόαιμου EDM κομματιού, Scheiße, προσπαθούμε να ξαναγράψουμε την ιστορία, αναδιοργανώνοντας από την αρχή όλο το era, επιλέγοντας διαφορετικά σινγκλ που είτε θα είχαν εξαναγκάσει την ανερχόμενη τότε Adele να ρολαρει στον πάτο του Τάμεση της μαμάς πατρίδας μια για πάντα, είτε θα είχαν καταρρακώσει έτι περρισσότερο τη Lady Gaga καθιστώντας την έτσι τη φαγωμένη από τη μαρμάγκα Paula Abdul και όχι την ανεξίτηλη Madonna της γενιάς της. Και ναι, μπορεί πολλά να έχουν ειπωθεί για την Ben-Hur διάρκεια του βίντεο κλιπ του Marry The Night ειδικά και για την προώθηση του ως σινγκλ γενικά, αλλά κανείς δεν μπορεί να αρνηθεί πως οι ιδιαίτεροι εναρκτήριοι στίχοι και ο κακός χαμός του τελευταίου ενός λεπτού άξιζαν περισσότερο από όλες τις εκατομμύρια πωλήσεις στο iTunes και θεάσεις στο YouTube του Firework της Katy Perry.   

Ενδεχομένως η προφητεία/προπαγάνδα της Lady Gaga ότι επρόκειτο για τον «δίσκο της δεκαετίας» να μην ευδοκίμησε όσον αφορά τα τσαρτ ή τους φαν που ήθελαν απλώς δέκα ακόμη Just Dance και Poker Face, αλλά για όσους το αγάπησαν είναι όντως σαν a tan that you never lose.

Αυτό το επεισόδιο-αναδρομή στην εποχή που όλη η Ελλάδα ήμαστε από κοινού ένας διακεκριμένος γιουροβιζιονολόγος, τα έχει όλα σε τέτοιο βαθμό μάλιστα που θα προκαλούσε ακόμη και το μπράβο του γνωστού δημοσιογράφου, ανέκαθεν μέλους πάνελ κουτσομπολίστικης εκπομπής και εθνικής μασκότ του ευρωπαϊκού διαγωνισμού τραγουδιού, Γιάννη Πουλόπουλου.   

Από τη συμμετοχή των Antique με το Die For You το 2001 μέχρι την ερμηνεία του Mambo από την Έλενα Παπαρίζου στον τελικό του 2006 που ποτέ κανείς δεν είδε στην ΕΡΤ, γιατί κάπως έπρεπε να βγουν τα σπασμένα από τις διαφημίσεις για τον μισθό της συμπαρουσιάστριας της βραδιάς, Μαρίας Μενούνος. Από το ξεμάλλιασμα της Πέγκυ Ζήνα με την ελληνική επιτροπή το 2002 που αντί για το Love Is A Beautiful Thing προτίμησε το S.A.G.A.P.O. του Μιχάλη Ρακιντζή μέχρι τη σύγχυση του αυτού καλλιτέχνη με τον συνονόματο συμπαρουσιαστή της Χριστίνας Λαμπίρη στο Σούπερ Σταρ.  Από το πως η Σερτάμπ κατασπάραξε τη Μαντώ το 2003, μέχρι το πως η Ρουσλάνα έτρωγε με τα μάτια της σε κάθε ευκαιρία τον Σάκη Ρούβα το 2004, ο οποίος με τη σειρά του έφαγε ένα μικρόφωνο στο κεφάλι τη στιγμή της περίφημης κωλοτούμπας του, αφού δεν μπορούσε να φάει και τίποτε άλλο, ώστε να είναι οι κοιλιακοί τούμπανο. Από το πως ο Κωνσταντίνος Χριστοφόρου το 2005 νόμιζε ότι θα βγει δεύτερος πίσω από το My Number One μέχρι τον αποκλεισμό της Κύπρου από τη βραδιά του τελικού στον αιώνα τον άπαντα ως την ανάσταση κυρίου που προκάλεσε η Ελένη Φουρέιρα με το Φουέγκο. Από τις φημολογίες για το κόστος του φορέματος της Άννας Βίσση το 2006, μέχρι το εύλογο ερώτημα του αν ο Σαρμπέλ είναι δικιά μας, και αν ναι, τότε γιατί διέπραξε εκείνο το έγκλημα πολέμου κατά της αισθητικής το 2007. Από την εθνική υπερηφάνεια που προκάλεσε το τσιφτετέλι της Καλομοίρας το 2008 μέχρι την εθνική ντροπή του ζεϊμπέκικου του Λούκα Γιώργκα το 2011. Από την προφητεία ότι η δεύτερη προσπάθεια του Σάκη Ρούβα το 2009, όπως εκείνη της Έλενας Παπαρίζου προηγουμένως, θα έφερνε και πάλι την πρωτιά στη χώρα μέχρι την κατάρα που όλες οι συμμετοχές της από το 2010 και εφεξής είναι η μία πιο ξεχασμένη από την άλλη.   

Φυσικά δεν θα μπορούσαμε να μην αναφερθουύμε στο feud που μόνο με εκείνο της Bette Davis και της Joan Crawford μπορεί να συγκριθεί, μεταξύ της Δάφνης Μπόκοτα και της Αλεξάνδρας Πασχαλίδου το 2005, όπως και στο αμίμητο – τουλάχιστον πριν τη Συμφωνία των Πρεσπών – «Καλή επιτυχία, Μακεδονία» της Μαρίας Μπακοδήμου με τη σιωπηρή έγκριση/σιγοντάρισμα του Φώτη Σεργουλόπουλου. Αυτά και άλλες πολλές ιστορίες για αγρίους… λάτρεις του «πανηγυριού» της Eurovision που μέχρι πρότινος για τουλάχιστον μια βδομάδα κάθε Μάη μας ένωνε όλους σαν τελικός Euro 2004.

Αυτή τη βδομάδα το Μεγαλύτερο Ελληνικό Πόντκαστ™ μετατρέπεται στο Chart Show – Your Countdown με τη Ναταλία Γερμανού και παρουσιάζει με μια μικρή χρονοκαθυστέρηση ενάμιση έτους την απόλυτη decade-end λίστα με την καλύτερη Ποπ μουσική της προηγούμενης δεκαετίας, συν του 2020 για να μην μείνει παραπονεμένο το καημένο, τόσα και τόσα πέρασε.  

Στο πνεύμα του «I got to choose, nothing to lose» του Alejandro της Lady Gaga βλέπουμε ποιο κομμάτι από τα εκατομμύρια που κυκλοφόρησε η Rihanna το 2010 μας καθόρισε, ποια μπαλάντα της Adele μας έκανε να κλάψουμε με μαύρο δάκρυ και να φάμε παγωτό από την οικογενειακή συσκευασία το 2011, με ποιο κομμάτι της Ελένης Φουρέϊρα έκαναν κέφι οι πρωτοετείς φοιτητές στα πάρτυ της επόμενης χρονιάς, και με ποιο την παραεπόμενη φαντάζονταν πως ήταν ακόμη στα μισά της εφηβείας σε πόλεις που δεν θα δούμε ποτέ στην οθόνη σινεμά σαν άλλες Lorde. Όπως το 1989 της Taylor Swift ήταν ο απόλυτος ποπ δίσκος του 2014/15, έτσι και το ANTI της Rihanna κατέκτησε επάξια το 2016, αλλά αυτό δεν σημαίνει απαραίτητα ότι κέρδισαν και τις ανάλογες εντυπώσεις στο επίπεδο των σινγκλ (εδώ γελάμε). Πως αναμετριέται το 2017 η επιστροφή της Lorde και του Green Light μελοδράματός της με το ξεκίνημα της Dua Lipa και των New Rules της, πως το 2018 το λανσάρισμα της Lady Gaga ως νέας Barbra Streisand με το Shallow συγκρίνεται με την αυτοανακήρυξη της Nicki Minaj ως καλοφορμαρισμένης γαλαζοαίματης Chun-Li, και τέλος πως αντέχει το 2019 η Lana Del Rey απέναντι στο νέο It-Girl της μελαγχολίας, Billie Eilish;

Απέναντι στους αρνητές της COVID-19, της χρήσης μάσκας και των εμβολίων έρχεται το Μεγαλύτερο Ελληνικό Πόντκαστ™ για να αποδεχθεί τις πιο δημοφιλείς θεωρίες συνωμοσίας που περιτριγυρίζουν τις αγαπημένες μας τραγουδίστριες της Ποπ και όχι μόνο!  

Μήπως η τεχνολογία που χρησιμοποιήθηκε για την κλωνοποίηση του σκυλιού της Barbra Streisand εφαρμόσθηκε και για την κλωνοποίηση της Britney Spears το 2005, αλλά όχι για την περίπτωση της Avril Lavigne που απλώς αντικαταστάθηκε από την μέχρι πρότινος body double της μετά την κυκλοφορία του The Best Damn Thing;  Ποια χρειάστηκε να δολοφονηθεί ώστε η Lady Gaga να γνωρίσει και το κανονικό fame πέρα από το The Fame; Τι κρυβόταν πίσω από τον εξευτιλισμό από μέρους του Kanye West της Taylor Swift στα MTV VMAs του 2009 πέρα φυσικά από το ότι η Beyonce είχε ένα από τα καλύτερα βίντεο κλιπ όλων των εποχών; Μήπως άραγε η κατάρα των πρωταγωνιστών του Glee πιάνει και εμάς που το παρακολουθούσαμε στο λύκειο, και αν ναι, ο καλός Χριστούλης μπορεί να μας βοηθήσει; Πώς μια δολοφονία από έναν παλαίμαχο Αφροαμερικανό παλαίμαχο σταρ του Αμερικανικού Ποδοσφαίρου στο Brentwood της California το μακρινό 1995 συνδέεται με την δημοφιλία της Kim Kardashian και του λοιπόυ clan; Γιατί δεν χρειάστηκε να πάθει τίποτα κακό η Mariah Carey πριν η Ariana Grande φτάσει επιτέλος στο νούμερο ένα του Billboard Hot 100 με το Thank U, Next? Και γιατί το Umbrella είναι η μεγαλύτερη επιτυχία της Rihanna στη Μεγάλη Βρετανία, πέρα από το γεγονός φυσικά ότι σου κολλάει στο κεφάλι σαν Μπαμπαλού τσιχλόφουσκα στα μαλλιά;   

Μεταξύ αυτών εξετάζουμε αν σχεδόν έναν χρόνο μετά την κυκλοφορία του το Chromatica κρατιέται σαν καλό κρασί ή σαν το γάλα που ξέχασε έξω από το ψυγείο η Gwen Stefani στο The Sweet Escape, αλλά και γιατί το Happy Endings δεν το θυμάται πια ψυχή ζώσα πέρα από το ήμισυ τούτου του podcast και του υπεύθυνου του ABC που το ανανέωσε για τρεις σεζόν και μάλλον απολύθηκε εξαιτίας της απόφασης του αυτής. Και φυσικά ένα άκυρο, αλλά θεμιτό (;) χώσιμο στη Beyonce και σε όλα τα βραβεία της πολυετούς καριέρας της που μαντεύουμε κοσμούν την κρυσταλλέρια της μάνας της στο σένιο ράντζο της στο Texas.

Όλοι εμείς που λέμε τα σύκα σύκα και τη σκάφη επίσης σύκα *wink-wink*, συχνά πυκνά προκειμένου να πάρουμε δύναμη σε μια δύσκολη προσωπική στιγμή βαυκαλιζόμαστε, ότι εφόσον η Britney Spears επιβίωσε το 2007, τότε ίσως μπορέσουμε προς το παρόν να τα καταφέρουμε κι εμείς. Όμως επειδή τίποτα δεν έχει τέλος και ο μάταιος τούτος κόσμος όχι διαόλου κάλτσα, διαόλου κατίμαυρο ματ καλσόν σε τσακουνάρα γόβα στιλέτο είναι, τα νράβαλα της Πριγκίπισσας της Ποπ (το έχει αποδεχθεί και η Madonna αφού!) συνεχίζονται ακόμη και σήμερα, και γι’ αυτό ένα είναι το σύνθημα που όλους μας ενώνει: «#FreeBritney, #FreePalestine, #FreeCyprus & #FreeTheMeansOfProduction». 

Μετά το deep dive του νέου ντοκιμαντέρ των New York Times στη ζωή της «Miss American Dream since she was seventeen» με έμφαση στο ζήτημα του conservatorship, ακολουθεί το Μεγαλύτερο Ελληνικό Πόντκαστ™ για να δικάσει θεούς και δαίμονες, δηλαδή τον πατέρα της, τον Justin Timberlake, και το λοιπό κακό συναπάντημα που της έχει αφαιρέσει όλη τη δημιουργικότητα, το πάθος και τη ζωντάνια (go off, ταυτολογία!) των πρώτων δέκα χρόνων της καριέρας της μετατρέποντάς την από το 2008 και εφεξής σε μια διεκπαιρεωτική πλαστική κούκλα, ή όπως θα ‘λεγε και η ομοιοπαθούσα Mariah Carey, σε ένα μηχάνημα αυτόματης ανάληψης, αλλά με περούκα. 

Παράλληλα, σχολιάζουμε τις προ δεκαετίας εξελίξεις στο Game of Thrones, αναρωτιόμαστε με αφορμή αφενός το Κάψε Το Σενάριο και το Saturday Night Live, και αφετέρου το Κωνσταντίνου και Ελένης και το I Love Lucy, αν η ελληνική τηλεόραση είναι μόνο κλόπυ-πέιστ ή αν τελοσπάντων υπάρχει ή όχι παρθενογέννεση στην τέχνη, μαθαίνουμε ότι η Trisha Paytas όχι μόνο αυτοδιεγνώσθη με διασχιστική διαταραχή ταυτοτητας και άρχισε podcast με τον μπατζανακοκουνιαδογαμπρό της, αλλά θέλει να γίνει η νέα κολλητούλα της Miss Bad Media Karma ως άλλη Paris Hilton, κράζουμε όχι με το γάντι την Jennifer Lopez, και λυπούμαστε που η Janet Jackson δεν είναι πια εδώ (το εδώ του Billboard Hot 100 φυσικά, καλά να ‘ναι η κοπέλα, να χαίρεται το παιδάκι της).

How soon is now για να κουτσομπολέψουμε για την πρώτη μας τηλεοπτική αγάπη και παντοτινή; (ναι βεβαίως, η ΙΟΝ Αμυγδάλου αποτελεί τον πρώτο σπόνσορα του Μεγαλύτερου Ελληνικού Πόντκαστ™) Πριν την ολοκληρωτική αφιέρωση των gay ψυχών μας σε αμερικανίδες τραγουδίστριες της ποπ μουσικής σκηνής, υπήρχαν ήδη κάθε Σαββατοκύριακο τον Χειμώνα και κάθε βράδυ το Καλοκαίρι, οι Μάγισσες στο Σταρ, τίτλος που μαντεύουμε είχε προταθεί από την τοπ μεταφράστρια όλων των εποχών Νατάσσα Συρεγγέλα, που ας μας πει επιτέλους σε τι ΔΕΝ έχει κάνει απόδοση διαλόγων! Κάποιος πιο πονηρεμένος θα έλεγε ότι οι αδερφές Halliwell κατά κόσμον Charmed Ones, κατα πιο κόσμον το τρίο (ή και καρέ της ντάμας ενίοτε) του The Power of Three Will Set Us Free, αποτέλεσαν τις original εγγονές των (αναρχοκουηρβίγκαν) μαγισσών που η πατριαρχία δεν κατάφερε να κάψει. Μεταξύ εκδηλώσεων αγάπης για την αγαπημένη μας αδερφή (pun intended) και για τις πιο αξιομνημόνευτες στιγμές της σειράς, κράζουμε το κοντό κούρεμα της Alyssa Milano και την απογοητευτική προσθήκη της Kaley Cuoco στην ακόμη πιο απογοητευτική όγδοη σεζόν, μαλώνουμε τη Shannen Doherty που δεν μας έκανε ποτέ τη χάρη (ξέρει αυτή!), αποκαλύπτουμε behind-the-scenes πληροφορίες που μέχρι και η Holly Marie Combs έχει λησμονήσει, και που η Rose McGowan δεν εδέησε ποτέ να μάθει, και τέλος λέμε και έναν καλό και γλυκύ πάντοτε λόγο για το reboot του The CW. Το pop culture μπουγιουρντί της εβδομάδας συμπληρώνουν αναφορές στο Game of Thrones, στον Λάκη Λαζόπουλο και στη Σούπερ Κατερίνα!

Άραγε, τι είναι πιο στερεοτυπικά gay από το να συζητάς για γυναίκες τραγουδίστριες της ποπ; Ειδικά, όταν συγκρίνεις τα επιτεύγματα της αξιέπαινης καριέρας της καθεμίας προσπαθώντας να βρεις ρωγμές, που θα καταρακώσουν τη μεν προς όφελος της δε που σε αντίστροφη πορεία θα ανυψωθεί στα ουράνια; Και ακόμη πιο ειδικά (!), όταν αυτές οι γυναίκες τραγουδίστριες της ποπ είτε είναι δυο κοπέλες τις οποίες κανείς δεν ξέρει ουσιαστικά, αλλά όλο και κάπου τις έχουμε ακουστά (σ.σ. Kesha & Demi Lovato), είτε αποτελούν το απόλυτο δίπολο που από το 1997 ως το 2020 σίγουρα δίχασε το φιλοθεάμον gay κοινό Ελλάδος και Κύπρου (σ.σ. Δέσποινα Βανδή & Άννα Βίσση, ή Άννα Βίσση & Δέσποινα Βανδή), ή είναι η αγία τριάδα κάθε millenial και zoomer καταθλιπτικού, ενίοτε μάλιστα μόνο για τα μάτια του κόσμου στο Tumblr και στο Instagram, που βάφει τα μαλλιά του καθε δεύτερη βδομάδα στο πράσινο του γκαζόν, έχει daddy issues, και καρπώνεται πως δεν θα γίνει ποτέ royal, αλλά θα συμπεριφέρεται με ανάλογο τουπέ σε πάρτυ. Ε, αυτό είναι το podcast για αυτή τη βδομάδα!

Υπό την ευγενική χορηγία του «Ό, τι θυμόμαστε, χαιρόμαστε» ένα retrospective επεισόδιο για τον απόλυτο ίσως δίσκο του 2016, της καριέρας της Rihanna σίγουρα, ANTI. Τι θυμόμαστε από την πρώτη φορά που ακούσαμε το Work και το πιο κολλητικό και από ΣΜΝ μη ρεφραίν ρεφραίν του, πως το πάλαι πότε poster child των δίσκων που είχαν μόνο τα singles τους ως τίμια τραγούδια έβγαλε επιτέλους μετά από μια δεκαετία έναν γεροδεμένο δίσκο (μήπως άραγες επηρεάστηκε από εκείνη τη φορά που η Beyoncé κατσάδιασε όσους «just try to sell quick little singles»;), ποιο είναι το πιο αγαπημένο μας κομμάτι από αυτόν, και γιατί μα γιατί έχει πλέον χαθεί από προσώπου γης (σ.σ. τα τσαρτ του Billboard). Φυσικά επειδή έχουμε Love και όχι Worms on the Brain, ειδική μνεία στις απόλυτες παλιάς κοπής ποπ κομματάρες της, όπως τα Rude Boy και We Found Love. Μεταξύ αυτών random αναφόρες στα Φιλαράκια, στη Δυναστεία των Kardashians, στην κατάσταση των ταινιών τρόμου την τελευταία πενταετία, αλλά και στη Lady Gaga (όχι που δεν θα).