Hz. Ömer (r.a.)’in Peygamberimiz (s.a.v.)’e nisbet ettirdiği

bir hadiste şöyle buyrulmuştur: “İnsanlar dinar ve dirhem

hırsına kapılır, alışverişte birbirilerini aldatır, sığırların

kuyruklarına tâbi olur yani ekme biçme işlerine dalar,

Allâh yolunda cihadı terk ederlerse, Allah belâ indirir.

Dinlerine dönüp, şeriata uygun şekilde yaşamadıkları

sürece o belâyı kendilerinden kaldırmaz.”

Resûl-i Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Bir toplumda faiz

yaygınlaşırsa muhakkâk içlerinde delilik çoğalır, bir millette zinâ zuhur ederse, içlerinde ölümler (farkedilir derecede çok ölüm) belirir. Bir kavim, tartı ve ölçüde hile

yaparsa Allâh kendilerinden yağmuru keser (senelerce

kıtlığa maruz kalırlar).” Şöyle rivâyet olunmuştur: “Bir beldede zina ve faiz yaygınlaştığı vakit, Allahü Teâlâ o beldenin yıkılmasını buyurur.”

Bir hadîs-i şerifte şöyle buyurulur: ... Faiz yiyen kimse

öldüğü andan kıyâmete kadar kan kırmızısı bir nehirde

yüzdürülerek azâb olunur. Dünyada biriktirdiği haram

mal kendisine zorla yutturulur. Kıyâmete değin kabirdeki

azâbı budur. (Buharî)

Allâh (c.c.)’un cennete sokmayacağı sınıflardan birinin

de “faiz yiyenler” olduğu hadîs-i şerifte zikredilmiştir. Faiz yiyenler, faiz yemede çeşitli hilelere saptıklarından köpek ve

domuz suretinde haşrolunacakları ifade olunmuştur. Nitekim

eski kavimlerden biri, cumartesi günü balık avlamaları yasak

edilince sahtekârlığa başvurarak cumartesi günü kanallar

kazıp bu kanallara düşen balıkları pazar günü avlamaları

üzerine hilelerinin cezası olarak Allâh (c.c.) tarafından maymuna dönüştürülmüşlerdi. Allâh (c.c.)’a hilekârların hud’aları

(hileleri) saklı kalmaz.

Hadis-i şerifte şöyle rivâyet etmiştir: “Allâh faiz yiyene,

yedirene, faize şahidlik edenlere ve yazanlara lânet etsin!

Bunlar kıyâmete değin Peygamber’in lânetine uğramışlardır.” (Tirmizî)

(İmâm Zehebî, Büyük Günâhlar, s.64-65)

Ebû Derda (r.a.)’in şöyle dediği anlatılır. “Ey insanlar,

nedir başınıza gelenler? Görüyorum ki, bir şey bilenleriniz (âlimleriniz) bir bir gidiyor. Bir şey bilmeyen cahilleriniz ise, bir şey öğrenmek istemiyor. Âlimlerin gidişi ile

ilim kalkmadan bir şeyler öğrenmeye çalışınız. Size ne

oluyor ki; Allâhü Teâlâ’nın size kefil olduğu şeye hırsla

sarılıyorsunuz. Sizi vekil eylediği şeyi de unutuyorsunuz.

Ben, sizin kötü huylularınızı baytarın hasta atları ayırt

etmesinden daha iyi ayırt ederim.”

Ebû Derda (r.a.) Humusluların yanına gitti. Onlara

şöyle dedi. “Siz, Allâh (c.c.)’dan korkmaz mısınız ki,

içinde oturamayacağınız evler yaparsınız. Kavuşmanıza

imkân olmayan ümitler beslersiniz. Ve yiyemeyeceğiniz

kadar mal toplarsınız. Sizden önce gelenlerden bâzıları,

çok sağlam binalar yaptılar. Çok mal topladılar. Çok

uzun emellere kapıldılar. Ancak, bir sabah gördüler ki,

evleri kabirler hâline gelmiş, bütün ümitleri bir aldanıştan

ibaret; topladıkları mallar ise, sırtlarına birer yük olmuş.

Katâde (r.a.), Enes b. Mâlik (r.a.)’den naklen

Resûlullâh (s.a.v.)’in şöyle buyurduğunu anlattı. “İnsanoğlunda iki şey hariç her şey ihtiyarlar. Onlar da

hırs ve emelidir.”

Emirül Mü’minîn Hz. Ali b. Ebî Talib (r.a.)’in şöyle

dediği anlatılır: “Sizin için en fazla iki şeyden korkuyorum: Uzun emel ve boş arzulara kapılmak. Uzun emel,

âhireti unutturur. Hevaî (boş) arzulara uymak ise, Hâkk

Teâlâ’dan alıkoyar.

Hz. Ali b-Ebî Talib (r.a.), bir gün Hz. Ömer (r.a.)’e şöyle dedi. “Eğer arkadaşın (Resûlullâh (s.a.v.)) gibi yaşamak istersen, elbiseni kendin yama, ayakkabını kendin

tamir et, emelini kıs. Tam doymayacak kadar ye.”

(Ebu’l-Leys Semerkandî, Tenbihü’l-Gâfilin, s.251-254)

Osmanlı Devleti ilmî müesseselerini yaptığı gibi

hemen fetihleri müteakip sosyal müesseselerini de

kurmaya başlamış, devletin hududu genişledikçe bu

teşekkül de o nisbette artmıştır. Bu sosyal müesseselerin yani cami, imaret, hastahane, kervansaray, köprü,

han, hamam, çeşme ve zaviyelerin idareleriyle bunların

muhâfaza ve idâmeleri için vakıflar yapılmış veyahut

devletçe bazı yerler halkının vergilerden muafiyeti suretiyle muhâfaza ve devamları temin olunmuştur.

İçtimaî müesseselerin başında gelen camiler,

mânevi bir ictima mahalli ve ibâdet yeri oldukları gibi

aynı zamanda sadr-ı İslâm’dan beri müslümanların işlerini görmek ve karar altına almak için bir toplantı yeri

de olmuştur. Her semtin camiine gelenler hükümet tebligatından ve mahallece verilen kararlardan haberdar

olurlardı.

İctimaî müesseselerden biri de imâretlerdir. Kuşları

himaye ve onların kışın kar yağdığı zamanlarda bile

yiyeceklerini ve yaz sıcaklarında içecekleri suyu temine kadar şefkât gösteren ecdadımızın, medreselerde

okuyan talebelerle muhtaç ve kimsesiz insanlar hakkında ne kadar rahim ve şefik davrandıklarını söylemeğe

hacet yoktur. İctimaî müesseselerin diğeri de kervansaraylar ile hanlardır ki, yol üzerindeki durak yerlerinde ve şehirlerle kasabalarda yapılmışlardır. Buralara

konuk olanlar hangi din ve mezhebe mensup olurlarsa

olsunlar, üç gün yiyip, içip yatarlar ve para vermezlerdi.

Kervanların ve yolcuların dar vadi ve korkulu yerlerden

geçerlerken bir taarruza uğramamaları için böyle yerlere devlet tarafından vergilerden muaf olarak derbendçi

bekçiler konmuştu.

(İsmail Hakkı Uzunçarşılı, Osmanlı Tarihi, c.1, s.480-483)

Efendimiz (s.a.v.)’in bizlere vasiyetlerinden biri, bizlerden bir şey isteyen müslüman bir kimseye karşı cimrilikle değil, el açıklığı ile davranıp, bu isteğini karşılamamız hakkındadır. Yüce Peygamberimiz (s.a.v.)’in ve

onu izleyen imâmların ahlâk ve sıfatları ile ahlâklanmak,

ancak böyle mümkün olur. Ancak uyarıcı ve yol sahibi bir şeyhin eliyle bir kimse, bu âhdi yerine getirebilir.

Kendisini dünya sevgi ve bağlantısından ve dünyanın

insanı etkileyen o lezzet ve şehvetlerinden, bu yolu izlediği takdirde kurtarabilir.

Bir hadis-i şerifte anlatılır: Efendimiz (s.a.v.) şöyle

duâ ederlerdi: “Ey Allâh’ım, cimrilik ve tembellikten

sana sığınırım.” (Müslim) Şu hadîsi anlatır: “Cimrilikten

sakınınız. Cimrilik sizden önce gelenleri yok etmiştir. Öyle bir duruma gelmişlerdi ki, bu uğurda kanlarını döktüler. Günâh olan fiil ve yasakları kendilerine

helâl kıldılar.” (Müslim)

Başka bir hadîste: “Cimrilikten sakının. Sizden

önce gelenleri, cimrilik kötülüklere sürüklemişti de,

sıla-i rahmi kesip koparmışlar, günah işleri kendilerine helâl kılmışlardı.” (İbn Hibban) buyurulmuştur. Diğer

bir rivayette ise: “İnsan için en yaman şer, üzüntüye

sevk eden aşırı mal hırsı ve şiddetli korkudur.” (Ebû

Davud) buyurulmuştur.

Resûlullâh (s.a.v.) hadis-i şerfilerinde şöyle buyurmuşlardır: “Bir kulun kalbinde cimrilikle (aşırı mal

hırsı ile) imân, hiçbir vakit yan yana gelip, birleşemez.” (Nesaî) “Cimri bir kimse Cennet’e giremez.”

(Taberanî) “Yalancılar, fesâtçılar, yaptığı iyiliği başa kakanlar ve cimriler Cennet’e giremezler.” (Tirmizî)

Allâh (c.c.) en doğrusunu bilir.

(İmâm Şarani, Büyük Ahidler, s.945-948)

Beyhaki’nin naklettiğine göre ihtiyar bir kadın Ebû Bekir

es-Sıddık (r.a.)’a mirastan pay almak için geldi. Ebû Bekir

(r.a.) ona dedi ki: “Senin için Allâhü Teâlâ’n kitabında bir

hüküm yoktur ve Resûlullâh (s.a.v.)’in sünnetinde de senin

için bir hüküm bilmiyorum. Sen dön de bunu sahabelere bir

sorayım.”

Muğire b. Şube (r.a.) Ebû Bekir (r.a.)’a dedi ki: “Ben

Resûlullâh (s.a.v.)’in sünnetinde yanında idim, nineye mirastan 1/6 kadar pay verdi.” Ebû Bekir (r.a.) dedi ki: “Bu

esnada seninle beraber başka birisi var mıydı?” Muhammed b. Mesleme el-Ensari (r.a.) ayağa kalkarak, Muğire’nin

dediklerinin aynısı söyledi. Bunun üzerine Ebû Bekir (r.a.)

bildirilen payı, kendisine gelen ihtiyar kadına verdi.”

Beyhaki, Said b. Müseyyeb (r.a.)’den nakletti ki: “Ömer

(r.a.) diyetin, kişinin erkek tarafından olan akrabalara ait olduğunu ve kadına, kocasının diyetinden herhangi bir şeyi

veremeyeceğini söylemekteydi. Ta ki Dahhak b. Süfyan

(r.a.)’in, Resûlullâh (s.a.v.)’in, diyetten kadına düşen payın belirlenmesi meselesini kendisine yazdırdığını haber

vermesine kadar bu böyleydi. Ömer (r.a.) bu hadisi işitince

hemen Resûlulah (s.a.v.)’in sözüne döndü.

Yine Beyhaki naklettiğine göre Ömer (r.a.) şöyle dedi:

“Resûlullâh (s.a.v.)’in cenin (anne karnındaki çocuk) hakkında bildirdiği bir bilgiyi, Allâhü Teâlâ’nın kendisine hatırlattığı bir kişi var mı?”

Hami b. Malik (r.a.) ayağa kalktı ve dedi ki: “Benim iki

zevcem vardı. Onlardan biri diğerine sopa ile vurdu. Hamile

olduğu için karnındaki cenin ölü olarak düştü. Resûlullâh

(s.a.v.) bunun hakkında sağlam bir kişinin 1/20 kadar bir

miktarda hüküm verdi.” Bunun üzerine Ömer (r.a.) dedi ki:

“Şayet burada bizim için verilen hükmü işitmemiş olsaydık,

nerdeyse kendi görüşümüze göre hüküm verecektik.”

(İmâm Suyutî, Akidede Sünnetin Yeri, s.55-57)

Mükellef: Buluğ çağına gelmiş, ibâdet etmekle ve

günâhlardan kaçınmakla vazifeli, aklı başında her müslümana mükellef denir. Mükellef (yetişkin) kimselerin

yaptıkları işlere “Ef’âl-i mükellefin (mükelleflerin yaptıkları

işler)” denir. Bunlar;

Farz: Dînen kesin olarak yapılması gereken şeylerdir. Farz-ı ayn: Her mükellefin bizzat kendisinin yapması

gereken şeylerdir. Farz-ı kifâye: Mükelleflerin bazılarının

yapmaları ile diğerlerinin yapma mecburiyet kalmayan

şeylerdir. Vâcib: Kat’î ve kesin bir delille emredilmediği

halde pek kuvvetli bir delille emredilen şeylerdir. Sünnet:

Peygamberimiz (s.a.v.)’in, farzın dışında yaptığı şeylerdir. Müstehâb: Sevilen şey demek olup Peygamber

(s.a.v.)’in bazen yapıp bazen terk ettiği şeylerdir.

Haram: Dînen kat’î (kesin) delil ile yasaklanmış olan

şeylerdir. Mubah: Yapılmasında da yapılmamasında da

günâh veya sevâp olmayan şeylerdir. Mekruh: Yapılması

dinde hoş olmayan ve çirkin görülen şeylerdir. Müfsit: Bir

ibâdeti bozan şey demektir. Helâl: Yapılmasında dînen

hiçbir yasak olmayan şeylerdir. Meşru: Dîne, şeriata

uygun demektir. Mahzur: Şer’an kullanılması ve yapılması yasaklanan şeydir. Sahih: Doğru ve yerinde olan

şey demektir. Esah: En doğru demektir. Bâtıl: Boş, yok

hükmünde. Caiz: Yapılması doğru olan, yasak ve mahzurlu olmayan. Lâzım: Farz ile vâcib arasında farzdan

aşağı vacipten mühim olan şeydir. Efdal: Daha iyi, daha

üstün, daha faziletli, sevâbı daha çok demektir. Taharet:

Maddî veya manevî pisliği gidermek; abdest almak veya

gusletmek.Tâhir: Temiz. Necis: Pis. Necaset: Pislik, pisliğin kendisi. Hades: Bazı ibâdetleri yapmaya engel olan

manevî kirlilik. Habes (Habis): Kendisi pis olan ve temizlenmesi mümkün olmayan şey. Beis: Zarar, mahzur.

(Muhammed Alâüddin, El-Hediyyetü’l- Alâiyye, s.21-22)

Şiîler, Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’i kötülemekle, dolaylı olarak İslâmiyeti ve Kur’ân-ı Kerîm’i kötülemişlerdir. Çünkü

Kur’ân-ı Kerîm’in toplanmasında herbirinin hizmeti olduğu

gibi, İslâmiyeti bize ulaştıranlar da onlardır. Bu sebeple, onları

kötülemek, Kur’ân-ı Kerîm’i ve İslâmiyet’i kötülemeye götürür.

Şiîlerin dediği gibi, halîfelik dînin esaslarından yâni îmânı ilgilendiren bir rükûn değildir. Fakat bâzı Şiî gurupları bunda

taşkınlık yaptığından Ehl-i Sünnet âlimleri halifeliğe âit bilgileri

Akâid ve Kelâm ilmi içine almışlardır. Üstünlükleri hilâfet sırasına göredir. Böyle inanmak, Ehl-i Sünnet olmanın alâmeti ve

işâreti sayılmıştır.

Ehl-i Sünnet’e göre peygamberlerden başkası mâsum,

günâhlardan korunmuş değildir. Hiçbir evliyâ sahâbîlik derecesine ulaşamaz, nerde kaldı ki peygamberlik derecesine

yaklaşabilsin. Halbuki Şîilerde imamlar mâsum, yâni günâhtan

korunmuşlardır. Onlara vahiy de gelmektedir.

Ehl-i Sünnet, Hz. Ali (k.v.)’nin ve bütün Ashâb-ı Kirâm

(r.a.e.)’in birbirini sevdiğini kabul eder. Dolayısıyla Hz. Ali

(k.v.)’nin takiyye yaptığını reddeder. Şiîler, târih boyunca Ehl-i

Beyt’ten bir mübârek zâtı kendilerine siper etmişlerdir. Meselâ,

Ca’fer-i Sâdık (r.a.)’in yolunda olduklarını iddia ederler ve kendilerine “Câferî” ismini verirler. Halbukî, bu mübârek zât, Şiî

inancında olmadığı gibi, târihî kaynaklarda bildirildiği üzere onların görüş ve fikirlerini reddetmiş, İmâm-ı A’zam Ebû Hanîfe

(r.a.) gibi Ehl-i Sünnet’in reisine hocalık yaparak tasavvufta

daha yüksek mertebelere ulaşmasını sağlamıştır. Yine bazı

Şiî fırkalarının, Allâhü Teâlâ’nın Hz. Ali (k.v.)’ye hulûl ettiğini

(girdiğini) ve onun ilâh olduğunu söylemeleri, Ashâb-ı Kirâm

(r.a.e.)’den bir kısmını kâfirlikle ithâm etmeleri gibi inançlar

İslâmiyet’ten ayrıldıklarını göstermektedir.

Şiîlerin ezân, abdest, namaz, nikâh gibi fıkhî konulardaki

farklı noktaları, âdetâ îtikâdî esasları gibi onların ayırıcı özellikleri olmuştur. Bu husûsiyetleriyle müslümanların asırlardan

beri doğru ve hak olduğunda söz birliği ettikleri Ehl-i Sünnet’in

ameldeki dört mezhebinden ayrılmışlardır.

(Rehber Ansiklopedisi, c.18, s.284)

Şiilik Abdullah b. Sebe isimli bir Yahudi tarafından çıkarılmış

ve tarihleri boyunca müslümanlarla savaşmış; ibâdet ve muamele

yönünden Ehl-i Sünnet’ten büyük ölçüde ayrılmış bir topluluktur.

Şiîlerin fıkıhla ilgili görüşlerinden bâzıları da şöyledir: “Eşhedü

enne Muhammeden Resûlullâh”dan sonra “Eşhedü enne Aliyyen veliyyullah”; “Hayyealelfelâh”tan sonra ise, “Hayye alâ Hayril

amel” derler. Mest üzerine değil, çıplak ayak üzerine mesh ederler

ki Nebî (s.a.v.) hiçbir zaman çıplak ayak üzerine meshetmemişler, ya mübarek ayaklarını yıkamışlar ya da mest üzerine meshetmişlerdir. Namazda Kerbelâ toprağından yapılmış “türbet” veya

“mühür” denen bir parça üzerine secde etmenin efdâl olduğunu

söylerler. Mut’a nikâhını (belli bir müddet için olan evliliği) kabul

ederler. Mîras hususunda da farklı görüşleri vardır. Buraya kadar

Şiîliğin ve fırkalarının görüşleri genel çerçevede ortaya konulmuştur. Bunların Ehl-i Sünnet’e (Sünnî îtikâda) göre değerlendirilmesi

şöyledir:

Ehl-i sünnet, Ashâb-ı Kirâm (r.a.e)’e hürmet noktasında

hassasiyetle durmuştur. Çünkü Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’in hepsi

Kur’ân-ı Kerîm’de ve hadîs-i şerîflerde medh olunmuştur. Kur’ân-ı

Kerîm’de meâlen; “Allâh onların hepsinden râzıdır. Onlar da

Allâhü Teâlâ’dan râzıdırlar.” buyrulmaktadır. Sahâbeyi Kirâm

(r.a.e.)’i kötülemek, bu âyet-i kerîmeye inanmamak olur. Hadîs-i

şerîflerde de buyuruldu ki: “Ashâbımı seven beni sevdiği için

sever, onlara düşmanlık eden, bana düşmanlık etmiş olur.”

ve “Ashâbımdan bundan sonra çıkacak hatâları, Allâhü Teâlâ

affedecektir. Çünkü onların İslâm dînine yaptığı hizmeti kimse

yapmamıştır.” ve “Ashâbımın herbiri gökteki yıldızlar gibidir.

Herhangisine uyarsanız Allâhü Teâlâ’nın sevgisine kavuşursunuz.” “Ashâbımın ismini işitince, susunuz. Şanlarına yakışmayan sözleri söylemeyiniz.” ve “Herkese şefâat edeceğim.

Fakat ashâbıma dil uzatanlara, onları kötüleyenlere hiç şefâat

etmem.”

Şiîler, Ehl-i Beyt’e sevgi ve bağlılık iddiâsıyla Ashâb-ı Kirâm

(r.a.e.)’e kin ve düşmanlık beslemişlerdir. Üstelik Ehl-i Beyt’i ve

onlardan olan on iki imâmı sevdiklerini söyledikleri hâlde, onların yolundan da gitmemişlerdir. Çünkü on iki imâmın hepsi Ehl-i

Sünnet idi.

(Rehber Ansiklopedisi, c.18, s.284)

Beden yapısından ses tonuna, duygu dünyasından düşünce âlemine, sahip olduğu güçten suret ve şekline kadar

birçok noktada erkekten farklı olan kadının sosyal hayatta

kendisine yüklenen görev açısından erkekle eşit olması

asla mümkün değildir. O halde günümüzdeki kadın erkek

eşitliği konusundaki bir takım söylemler ancak ve ancak

modern ve çağdaş olduğunu iddia eden dinsizlerin kadını

aslî fıtratından çevirmeye yönelik teşebbüslerinin bir sonucudur. Zira şuur sahibi varlıklar şöyle dursun evrendeki bütün cisimler dahi, kendilerine çizilen çizginin dışına çıkmadıkları ortadadır. Eşitlik adı altında verme yerine yaptığı her

şeyin karşılığını alma, paylaşma yerine bencilliği kardeşlik

yerine çatışmayı, şefkat yerine öfkeyi, sevgi yerine nefreti

öne çıkaran bir medeniyetin, aileyi yaşatması ve ayakta tutması imkânsızdır.

Karı koca olmayı profesyonel birer meslekmiş gibi algılayan, daha evlenmeden oturup haklarını konuşan ve hukuku devreye sokarak özgürlüğünü ve mal varlığını güvence

altına almaya çalışan kız ve erkekten nasıl sıcak bir yuva

oluşabilir. Kısaca evini unutan, eşini değil işini önceleyen

aile fertlerinden İslâm medeniyeti gelişme kaydedebilir mi?

Erkek açısından evleneceği kızın güzel olması, aile bütçesine katkı yapacak bir işinin bulunması, kız için de evleneceği erkeğin yakışıklı, iyi bir gelir düzeyine sahip, yüksek

makâm, kariyer, geniş bir ev, lüks ev eşyası, otomobil gibi

dünya nimetlerine sahip olması en öncelikli istekler olmuştur. Kadın problemini dile getirenler, haklarını savunduklarını iddia edenler, kadının bütün kayıtlardan sıyrılmasını,

tamamen serbest kalmasını savunurlar. Fakat kadının

fazîletinden, bu fazîletin korunmasından bahsetmezler. Kadının açık gezmesine, içki, kumar ve eğlence âlemlerine

katılıp burada yabancı erkeklerle iç içe olmalarına göz yumarlar.

(Basından Derleme)

(Dünden devam) Sultan Fatih’in memleketi teftiş için görevlendirdiği iki papaz dolaşmaya devam ederler:

İznik’te bir adam, kendisine bir tarla satan şahsı, şöyle bir

sebepten dolayı dâvâ etmektedir. Der ki:

“Efendim, ben bu adamdan bir tarla satın aldım. Ekin için

sürerken bir yerinde bir define çıktı. Götürdüm verdim. Almadı.

“Bu, benim hakkım değil” dedi. O da “Ben tarlanın sadece üstünü değil, altını da sattım, define senindir” dedi. Ben de “Senden tarla aldım, fakat altından çıkan defineyi alamam, o senin

hakkındır” dedim ama bir türlü kabul etmedi. Ben de aramızda

geçen anlaşmazlığı çözüme kavuşturmak için size geldim” deyince hâkim hayretler içinde kalır ve şöyle karar verir:

“Öyleyse aranızda yarı yarıya taksim edin.” Tarlayı alan

adam bu hükümden memnun olmamıştır. Zira tarlayı satan

şahsın bunu tamamen almamasından muzdariptir. Ama şeriatın hükmü de böyledir der ve karara boyun eğer.

Papazlar yine birbirlerine şaşkın şaşkın bakarlar. Nereye

gitsek adalet böyle tecelli ediyor. Yeter, daha ne diye dolaşalım.

Hemen gidip yeni padişahımıza haber verelim deyip İstanbul’a

varırlar. Huzûra çıkıp gördüklerini teker teker anlatırlar. Nereye

gittiysek hep adaletle karşılaştık. Eğer memlekette adalet devamlı böyle uygulanırsa daima ilerlersiniz, derler.

(Süheyl Ünver, 29.05.1953 Yeni Sabah Gazetesi. Nakil: Dursun Gürlek)

YAĞMUR SUYUNA OKUNACAK DUÂ

Ömer İbn-i Hattâb (r.a.)’in rivayetine göre; Resûlullâh (s.a.v.)

buyurdular ki: “Kim yağmur suyundan alır da (bir rivâyette

Nisan yağmurundan) üzerine yetmiş (70) def’a Fâtiha ve

yetmiş (70) def’a Âyete’l-Kürsî ve yetmiş (70) Kulhüvellâhü

Ehad ve yetmişer (70’er) def’a da Mu’avvizeteyn’i (Felâk

ve Nâs Sûreleri’ni) okursa, nefsim yed-i kudretinde olana

yemîn ederim, muhakkak Cibrîl bana geldi ve haber verdi

ki: “Her kim, bu sudan arka arkaya yedi (7) gün sabahları

içerse, muhakkak Allâh Sübhânehü ve Teâlâ, o suyu içen

kimsenin cesedindeki bütün hastalıkları defeder. Ve onu

hastalıktan âfiyette kılar. Ve damarlarından ve etinden ve

kemiğinden ve bütün âzâlarından (hastalığı) çıkarır.”