Evrendeki her şeyin müthiş bir düzen içerisinde seyir

ettiğini görüyoruz. Güneş bir saniye dahi geç kalmaksızın

doğuyor. Oksijen bütün yeryüzü tabakasını kapsıyor, yağmurlar, bitkiler, ağaçlar, kısaca her şey harika bir düzen

içerisinde bizlere şunu ifade ediyor: Bütün bu varlıkları

buyruğuyla bizim hizmetimize musahhar kılan Cenâb-ı

Hâkk’tan başkası değildir. O halde evrende madde üzerinde düşünmemiz bizi şu soruyu sormaya yöneltiyor:

Bu uçsuz bucaksız kainatın yaratıcısı kimdir?

İşte dünya hayatında aklın görevi budur. İnsanı alıp

imanın kapısına getirmesidir. Bu evreni yaratan, belli bir

düzene koyan büyük bir kuvvetin var olduğu inancına

ulaştırmasıdır. Ancak bundan sonra tekrar sorulması gereken sorular vardır.

Bu büyük kuvvet nedir? Onun adı nedir? Bizlerden ne

istemektedir? Bizi ve bu evreni niçin yaratmıştır? Bu soruları akıl yanıtlayamaz. Bundan sonrasını bizlere Kur’an’ı

Kerim bildirmektedir:

“Eğer onlara yerlerin ve göklerin yaratıcısının kim

olduğunu soracak olsan, mutlaka Allâh diyecekler.”

(Lokman s. 25)

“And olsun ki eğer onlara yerleri ve gökleri yaratıp

güneşi ve ayı buyruğu altına alan kimdir desen kuşkusuz Allâh diyeceklerdir.” (Ankebut s. 61)

“And olsun ki onlara kendilerini kimin yarattığını

soracak olsan şüphesiz Allâh diyecekler.” (Zuhruf s. 87)

İman etmeyenler dahi yaratıcının Allâh (c.c.) olduğunu

itiraf etmektedir. Niçin? Çünkü bu mesele, mahlukatın iddia edip savunabileceği bir mesele değildir. Hiç kimse güneşi, ayı veya yeryüzünü kendisinin yarattığını iddia edemez. Bu büyük bir iddia olur. Beşerin kudretinin üzerinde

olduğu için de hiç kimse böyle bir iddiaya kalkışamaz.

(Muhammed Mütevelli Şaravî, Kuran’da Kıyâmet Sahneleri, s.32-33)

“Sen, onlar bu Kur’an’a inanmıyorlar diye, arkalarından üzülerek neredeyse kendini helâk edeceksin!” (Kehf s. 6) âyet-i kerimesi Allâhü Teâlâ’nın Resûl-i

Ekrem (s.a.v.)’e olan şefkâtini ve merhametini göstermektedir.

Yani Allâhü Teâlâ, Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’e

seslenerek, “kâfirler Kur’ân-ı Kerîm’e imân etmiyorlar

diye onlara kızıp öfkelendiğin ve aşırı derecede üzüldüğün için neredeyse kendini öldüreceksin” demektedir.

Cenâb-ı Hâkk’ın Resûlullah (s.a.v.)’e beslediği şefkâti ve ona verdiği değeri gösteren âyet-i

kerîmelerden biri şudur: “Onlar imân etmiyorlar diye

neredeyse kendini helâk edeceksin.” (Şuarâ s. 3)

Bu âyetin hemen ardından Resûlü (s.a.v.)’i teselli

ederek şöyle buyurmaktadır: “Biz dilesek onlara gökten bir mucize indiririz, onlar da buna boyun eğmek

zorunda kalırlar.” (Şuarâ s. 4)

Yine şu âyet de Cenâb-ı Mevlâ’nın Nebiyy-i Ekrem

(s.a.v.)’e duyduğu şefkât ve merhameti ortaya koymaktadır: “Sana emredileni açıkça söyle. Müşriklere

aldırma. Elbette biz seninle alay eden o müşriklerin hakkından geliriz. Onlar Allâh’tan başka bir ilâh

daha kabul edenlerdir. Ama yakında başlarına gelecekleri öğrenecekler. Onların söyledikleri yüzünden canının sıkıldığını elbette biliyoruz.” (Hicr s. 94-97)

Aynı şekilde başka bir âyet-i kerîme de şöyle buyurulmaktadır: “Elbette senden önce de birçok peygamberle alay edilmişti. Fakat alay ettikleri gerçek,

alay edenleri dört bir yandan kuşatıp mahvetmişti.”

(En’âm s. 10)

(Kâdı İyâz, Şifâ-i Şerîf, c.1, s.128-129)

İngiltere’de 25 binden fazla insanın katıldığı bir araştırmaya göre, beyin için güvenli miktarda alkol tüketimi yok.

Hatta “ılımlı” alkol alımı bile beynin neredeyse her bölümünü olumsuz etkiliyor. Bu çalışma, ne kadar çok alkol

tüketilirse beyin hacminin o kadar düşük olduğunu öne

sürüyor. Yani birisi, ne kadar çok alkol tüketiyorsa beyni

de o kadar kötü durumda.

Oxford Üniversitesi’nde kıdemli bir klinik öğretim görevlisi olan çalışmanın baş yazarı Anya Topiwala, “İçki

içmenin güvenli bir eşiği yok. Daha önce düşünüldüğü

gibi, sadece belirli alanlar değil, hemen hemen tüm beyin

alkolden etkileniyor” dedi. Bu çalışmadaki araştırmacılar

yaş, cinsiyet, eğitim gibi 25 bin 178 katılımcının verilerini

analiz etti. Ardından bu veriler, katılımcıların alkol tüketimi, MRI taramalarındaki beyin büyüklüğü, hastane ve

ayakta tedavi ziyaretleri hakkında bilgiler ve hafıza testlerinin sonuçları ile karşılaştırıldı. Öte yandan, bira veya

alkollü içkilerle karşılaştırıldığında ılımlı bir şekilde şarap

içmenin bir faydası olduğunu öne süren önceki çalışmaların aksine, Oxford araştırması alkollü içecek türünün beyne yönelik riskler açısından farklılıklar verdiğini gösteren

hiçbir kanıt bulamadı.

Sheffield Üniversitesi’nden Sheffield alkol araştırma

grubundan kıdemli bir araştırma görevlisi olan Colin Angus ise bulguların birçok alternatif varsayım için sağlam

olduğunu söyledi: “Genel şemada, bu etkiler küçük görünse de, alkol ve beyin sağlığı arasındaki ilişkinin daha

iyi anlaşılmasını sağlıyor. Alkolün artan kanser riski gibi

diğer sağlık sonuçları üzerindeki etkisiyle karşılaştırmak

zor olsa da, demans veya Alzheimer gibi hastalıklarla

bağlantısını anlamlı hale getiriyor.”

(www.medimagazin.com.tr)

Müslüman bütün engellemelere rağmen Nebi

(s.a.v.)’in gösterdiği istikâmette ilerlemek durumundadır. Müslümanları bu yoldan saptırmak için yenilikçiler

ortaya çıkmakta ve kendilerince alternatif yollar türetmektedir. Meselâ bizim bildiğimiz iki itikat mezhebine

(Maturidi ve Eşari) selefiyenin yolu diye bir üçüncüyü

ekliyorlar. Selef yerine geçilen demektir. Selefiler bizden evvelkilerin yolunu takip ettiklerini söylüyorlar. Peki,

itikatta iki mezhep (Maturidi ve Eşari) ile âmeldeki dört

hak mezhep kimin yolunu takip ediyor? Eğer selefilik

kendinden öncekilerin yolunu takip etmek ise asıl selefiyeci bunlardır.

İmâm-ı Âzam (r.a.) ele alındığı takdirde, verdiği

hükümlerin hepsinin bir zincir, bir silsile halinde Nebi

(s.a.v.)’e ulaştığı görülecektir. Hâlbuki selefilerin zinciri Nebi (s.a.v)’e vâsıl olmamaktadır. Hicretten altı yüz

sene sonra ortaya çıkmış bir adam için selefiye yolunu

ilk açan kişi diyorlar. Bu adam Nebi (s.a.v)’den altı yüz

sene sonra ortaya çıktığına göre ve bu selefiler mânevi

irşadı da kabul etmediğine göre nasıl bir seleflik oluyor

bu? Bu mânâda asıl selefi, âmelde dört hak mezhep, itikatta da iki hak mezheptir. Her hükümleri zincir hâlinde,

silsile hâlinde Resûlullâh (s.a.v.)’e bağlanmaktadır.

Müslümana düşen bütün günlük yaşayışta, itikâdi

mevzularda da başına gelen hâller bunlara uyuyorsa

“elhâmdülillâh” deyip yoluna devam etmektir. Uymadığını düşündüğü zaman, inancına ters olan bir şey geldiği zaman yapılması gerekeni de İmâm-ı Âzam (r.a.)

söylemiştir: “İnanca ait, itikâda ait bir şey zuhur ettiğinde “Allâh (c.c.) ve Resûlü (s.a.v.)’in razı olduğu şekilde

inandım” de, ondan sonra git bunu bir âlime sor.”

(Ömer Muhammed Öztürk, Sohbetler-2, s.10-11)

Selçuklu Sultânı, Ertuğrul Gazi’yi 1231’de Bizans’la

gazâ etmek ve Türkiye’nin sınırını korumak üzere, Kuzeybatı Anadolu’ya yerleştirdi. Böylece Ertuğrul Gazi, Batı

Anadolu’daki Türk uç beyleri arasına girdi. Ancak başında

bulunduğu oymak o kadar küçüktü ki, rivayete göre Kayı

boyundan olan bu küçük oymak, 400 çadırdan, yani en

fazla kadınlı erkekli 4.000 kişiden ibâretti.

Gündüz Alp oğlu Ertuğrul Gazi’nin taptaze göçebe

kuvveti, uçlardaki diğer Türkmenler gibi, nispeten enerjisi tavsamış yerleşik Türkler’den, daha canlılık ve daha

ateşle batı sınırını koruyordu. Anayurtlarını bırakmanın

kompleksi içinde cihâda sarılıyorlardı. Göçebe Türkler,

irfan sahibi idiler. Devlet idare etmede ve teşkilatçılıkta,

emsâlsiz bir sezgi ve kabiliyetleri vardı.

Bu şekilde Ertuğrul Gazi’nin oğlu Osman Gazi ve onun

oğlu Orhan Gazi, Anadolu’nun henüz Türkleşmemiş kuzeybatı köşesini, Marmara bölgesindeki son Anadolu topraklarını Türkleştirmişlerdir.

Birçok tarihçinin insanlık tarihinin en büyük ve hayrete değer olaylarından biri saydığı, cihân tarihinin en

muazzam imparatorluğu olan Türk-Osmanlı devleti, bu

şartlar içinde kuruldu. Böylece Osmanoğulları, Bizans’a

karşı en büyük zaferi kazanan uç beyleri sıfatıyla,

Selçukoğulları’ndan boşalan büyük hakanlık tahtına oturdular.

Zaten iki cepheli bir talih, çoktan Osmanoğulları’nın

başına konmuştu. Bunlardan biri, Boğazlar’ın yanı başına,

dünyanın en stratejik yerine konuşları, diğeri de Osmanlı

hanedanının tarihte hiçbir hanedana nasîb olmayacak derecede bol ve büyük bir seri dehâ sahibi devlet adamı ve

asker yetiştirmesidir. Bütün bu çeşitli sebeplerin bir araya

gelmesiyle, Türk Osmanlı cihân devleti ortaya çıktı.

(Yılmaz Öztuna, Türk Tarihinden Yapraklar, s.65-68)

6. Bir kimse ancak bir kâfirin yapabileceği bir fiili yapar

ya da ancak bir kâfirden sudûr edebilecek (meydana gelebilecek) bir sözü söylerse; müslüman olduğunu ikrâr edip “La ilâhe illallâh, Muhammedur Resûlullâh” dese dahi bu fiil ve söz

sebebiyle kâfir olur. Mesela, puta, güneşe veya aya secde

etse, Yahudi veya Hıristiyanlarla beraber kilise ve havralara

gitse, zünnar, haç gibi onlara mahsus olan kıyafetleri giyse,

bu hareketleri sebebiyle kâfir olur. Kelime-i Tevhid’i ikrârına

bakılmaz.

7. Bir kimse Allâh (c.c.)’un haram kıldığı içki, kumar, faiz,

zinâ ve diğer haramlardan herhangi birini helâl kabul etse

kâfir olur.

8. Bir kimse şeraitin tevatür ile nesilden nesile aktarılarak

bize intikâl etmiş olan temel kaidelerinden herhangi birisini

inkâr etse kâfir olur. Meselâ, namazın beş vakit olduğunu kabul etmese ya da “Kur’an’da sadece namaz deniliyor. Namaz

duâ demektir. Namazın diğer şekil ve hareketlerine dair bilgi

sünnet kaynaklıdır. Sünnet de haber-i vâhid olarak bize intikâl etmiştir” diyerek namaz hakkında görüş beyân etse kâfir

olur. Çünkü bu hususlar fiil-i muttasıl bir tevâtür olarak bize

intikâl etmiştir. Hac vs. ile ilgili meseleler hakkında da hüküm

böyledir.

9. Bir kimse “Cennet’i, Cehennem’i, haşrı, neşri vb. inkâr

etse ya da bunlar semboldür, zahiri anlamları kast edilmiş

değildir, bunların farklı manaları vardır” dese kâfir olur.

10. Bir kimse icma-i ümmet’in vaki olduğu herhangi bir

meseleyi inkâr etse kâfir olur. Burada icmanın namaz, hac

vs. ibâdetlerdeki gibi doğrudan Kur’an, sünnet kaynaklı

olmasıyla “Peygamber (s.a.v.)’e hakâret eden öldürülür” hükmü gibi, Kur’an, sünnet muhtevâsına uygun olması arasında

bir fark yoktur.

Zira Efendimiz (s.a.v): “Kim Ehl-i Sünnet ve’l Cemaat

inancına bir karış muhâlefet ederse, boynundaki İslâm

bağını kaldırıp atmış olur” buyurmaktadır.

(Kadı İyaz, Şifa-i Şerif)

1. Bir kimse Allâh (c.c.)’un varlığını ve birliğini kabul

ettiği halde Cenâb-ı Hâkk’ı ulûhiyetine yakışmayacak bir

sıfat ile vasfetse kâfir olur. Meselâ, “Allâh (c.c.) Hâyy değildir, ezelî değildir, oğul edinmiştir, bazı varlıklara hulûl

eder, sadece hayrın yaratıcısıdır” diyen kimseler Allâh

(c.c.)’un varlığını ve birliğini kabul etmekle mü’min olmazlar.

2. Bir kimse Allâh (c.c.)’un varlığını ve birliğini kabul ettiği halde; peygamberliği veya peygamberlerden birisinin

peygamberliğini kabul etmezse kâfir olur.

3. Bir kimse Allâh (c.c.)’un varlığını ve birliğini, peygamberliği ve Resûlullâh (s.a.v)’in peygamberliğini kabul etse, bununla beraber, peygamberler hakkında caiz

olmayan vasıflardan bir vasıfla peygamberleri vasfetse, kâfir olur. Meselâ, peygamberler hakkında cehâlet,

mâsiyet ve yalan gibi vasıfları caiz görse “Muhammedur

Resûlullâh” demekle mü’min olamaz.

4. Peygamberler ve Efendimiz (s.a.v) hakkında sabit

ve sahih olan asılları kabul ettikten sonra; O (s.a.v) zenci

idi, Mekke’de yaşamadı, kırk yaşına gelmeden öldü, kureyşli değildi gibi ifadeler kullansa Efendimiz (s.a.v) hakkında tevâtürle sabit olan vasıfları reddetmiş olduğundan

dolayı Efendimiz (s.a.v.)’i yalanlamış olur, bu sebeple de

kâfir olur. “Muhammedur Resûlullâh” ikrârıyla mü’min olamaz.

5. Bir kimse müslüman olduğunu izhâr ve ilan ettiği

halde; Yahudilik, Hıristiyanlık gibi, İslâm dışı sistemlerden

herhangi birisini din olarak kabul etse ya da bunların din

olup olmadıkları hakkında şüpheye düşse veya onların

mezheplerini, hayat ve din tasavvurlarından herhangi birisini tasvip edip sahih görse, kâfir olur. “La ilâhe illallâh

Muhammedur Resûlullâh” ikrârı ile müslüman kalamaz.

(Kadı İyaz, Şifa-i Şerif

Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’den Mürre el-Fihrî (r.a.)’den rivâyet

edildiğine göre, Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Ben

ve yetimi himâye eden kimse, şu iki parmağın birbirine

yakınlığı gibi cennette yan yana olacağız.”

Tâbiînden Ebû Bekir ibni Hafs (r.a.)’den rivâyet edildiğine

göre, Abdullah ibni Ömer (r.a.), sofrasında bir yetim olmadan

yemek yemezdi. Tâbiîn âlimi Hasan-ı Basrî (r.a.) şöyle demiştir: “Bir yetim, Abdullah ibni Ömer (r.a.) yemek yerken hep

sofrasında bulunurdu. Bir gün kendisine yemek getirmelerini,

yetimi de çağırmalarını söyledi, fakat onu bulamadılar. Yetim, İbni Ömer (r.a.) yemeğini yiyip bitirdikten sonra geldi. İbni

Ömer (r.a.) ona da yemek getirmelerini söyledi, fakat evde

yemek kalmamıştı. Bunun üzerine ona kavut ile bal getirdiler. Abdullah ibni Ömer (r.a.)o yetime: “Haydi başla, vallahi

aldanmış sayılmazsın.” dedi. Hasan-ı Basrî (r.a.) bu olayı

anlattıktan sonra: “Vallahi İbni Ömer de aldanmamıştır” dedi.

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz yetimlere, özellikle de hem

anasını hem babasını kaybeden yavrulara sahip çıkmamızı

istiyor. Onları bağrımıza basmamızı tavsiye ediyor. Ve kendisinin, yetim hâmisi merhametli kimselerle cennette yan yana

bulunacağını müjdeliyor. Yetimi himâye etmek, onu yedirip

içirmek, malını koruyup gözetmek, güzel bir eğitim almasını

sağlamak demektir. Yetime sahip çıkanlar, âhirette Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’e komşu olacaklardır.

İslâm büyükleri, evlerinde yetimleri barındırır, onları incitmemeye çalışırlardı. Abdullah ibni Ömer (r.a.) Peygamber

(s.a.v.) Efendimiz gibi yaşamaya çalışır, onun gibi yetimleri koruyup kollar, himâye ettiği yetimle beraber yemek yerdi. Yemek yendikten sonra gelen yetime kahvaltılık gibi bir

şey verildi. İbni Ömer (r.a.) onun gönlünü almak için, yemeği

kaçırmış olsa bile, yemekten geri kalmayacak güzel şeyler

yediğini söyledi. Olayı anlatan Hasan-ı Basrî (r.a.) hazretleri

yetime ikrâm etmek sûretiyle İbni Ömer (r.a.)’in de kârlı, kazançlı çıktığını ifâde etti.

(İmâm Buhârî, Edebü’l-Müfred, c.1, s.175-177

Ata bin Ebû Rebâh (r.âleyh), hocası İbn-i Abbas

(r.a.)’den şöyle rivayet etmiştir: “Ebû Talib’in oğulları,

sabah uykudan kalktıkları zaman gözleri hep çapaklı

olurdu. Peygamberimiz (s.a.v.)’in gözleri ise tertemiz ve

son derece parlak olurdu. O, kendi çocuklarını ve Peygamberimiz (s.a.v.)’i sofraya çağırır, onun oğulları derhal sofrada ne varsa kapışırlardı. Alan gider ve aldığını

yerdi. Peygamberimiz (s.a.v.) ise, asla onlarla birlikte bir

şey kapmak için elini uzatmazdı. Onlar, mevcudu kapar

giderler, o da eli boş kalırdı. Bunu fark eden Ebû Tâlib,

daha sonraları Peygamberimiz (s.a.v.)’in yiyeceğini

ayırmış ve ona yalnız olarak yedirmiştir.”

Yine şöyle anlatılır: “Ebû Tâlib’in ev halkı, yemeklerini ister ayrı ayrı yesinler ister toplu olarak yesinler, bir

türlü doymazlardı, Peygamberimiz (s.a.v.) ile birlikte yedikleri zaman hepsi doyardı. Sabah veya akşam yemeği

sırasında Ebû Tâlib ev halkına derdi ki: “Bekleyiniz! Yeğenim Muhammed gelmedikçe yemeğe başlamak yok!”

O (s.a.v.) gelir, hep beraber yerlerdi. Sofraya konulan yemeği bitiremezlerdi. Eğer Peygamberimiz (s.a.v.)

sofrada bulunmazsa, hiçbiri doymazdı. Süt içtikleri zaman da önce Peygamberimiz (s.a.v.) içerdi. Kalanı ise

ev halkının hepsine yeter, hepsi süte kanardı. Amcası,

kendisine hitaben “Oğlum, sen gerçekten mübarek bir

çocuksun” derdi.

Ümmü Eymen (r.anhâ) demiştir ki: “Ben, hiçbir zaman

Peygamber (s.a.v.)’in açlıktan veya susuzluktan şikâyet

ettiğine rastlamadım. Sabahleyin Harem-i Şerif’e gider

Zemzem’den içerdi. Bazen kendisine sabah kahvaltısını

sunardık. O da yemek istemez ve: “Ben şimdi tokum”

derdi.”

(Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, s.148-149)

Kadın kocasına itaat etmek, onun hoşnutluğunu kazanmakla mükellef olduğu gibi koca da kadına iyi davranmak,

ona acımak, nahoş davranışlarına sabır göstermek, nafakasını vermek, ona karşı güzel davranmakla mükelleftir.

Allâhü Teâlâ: “Onlarla (kadınlarınızla) iyi geçinin” buyurur. Peygamberimiz (s.a.v.) de şöyle buyurur: “Kadınlarınıza iyi davranın. Bilin ki sizin kadınlarınız üzerinde

hakkınız, onların da sizin üzerinizde hakları vardır. Sizin kadınlar üzerinizdeki hakkınız onların aile harimini

sizin hoşlanmadığınız hiç kimseye çiğnetmemeleri,

hoşlanmadığınız kimseleri evlerinize almamalarıdır.”

Resûlullâh (s.a.v.) buyurdu: Sizin en hayırlınız ailesine

karşı en yumuşak davrananızdır.”

Rivâyete göre, adamın biri hanımını şikâyet etmek Hz.

Ömer (r.a.)’e gelir. Hz. Ömer (r.a.)’in kapısı önünde durur,

çıkmasını bekler. İçeride Ömer (r.a.)’in hanımının kocasına

karşı ileri geri söylendiğini duyar. Ömer (r.a.) ise hiç karşılık vermemektedir. Adam geri döner ve kendi kendine:

“Celâdetli Ömer’in, üstelik mü’minlerin halifesinin hali bu

olunca benim durumum nasıl olur?” diye söylenir. Hz. Ömer

(r.a.) bu ara dışarı çıkar, adamın kapının önünden ayrılmış

olduğunu anlayınca seslenir ve: “Ey adam, derdin nedir?”

diye sorar. O: “Ey Mü’minlerin Emîri! Karımın huysuzluğunu şikâyet için gelmiştim. Fakat sana karşı hanımının

davranışını ve senin de ses çıkarmayışını görünce içimden

“Emirülmüminîn’in hali bu olunca benim halim nice olur” diyerek şikâyetten vazgeçtim.” der. Bunun üzerine Hz. Ömer

(r.a.): “Kardeşim, onun da benim üzerimde hakları olduğu

için katlandım. Çünkü o yemeğimi pişiriyor, ekmeğimi yapıyor, çamaşırlarımı yıkıyor, çocuklarımı emziriyor. Halbuki

bunların hiçbirini yapmak zorunda değil.” Adam: “Ey Müminlerin emiri! Benim karım da bunları yapıyor.” Hz. Ömer

(r.a.): “Öyle ise ezâsına katlan. Şu dünya hayatı pek azdır.”

(İmâm Zehebî, Büyük Günâhlar, s.175)