Semûd kavmi; Medine’nin kuzeyinde, Şam’la Hicâz

arasında Hicr denilen mevkide, ikâmet ederdi. Bunlara, “İkinci Âd” da denir. Kayaları oymak suretiyle birçok

mesken vücûda getirmişlerdi. Bıraktıkları eserlere nazaran Semûdiler, Âd’dan daha medeni ve ilerlemiş idiler.

İşte Salih (a.s.), bu kavme gönderilmişti. Fakat O’nun

mu’cizelerine inanmamışlar, şirk ve dalâlette ısrâr etmişler, sonra da hepsi helâk olmuşlardı.

Semûd kavmi, Sâlih (a.s.)’dan risâletine delil olmak

üzere bir mu’cize istemişlerdi. Sâlih (a.s.): “Peki, ne

yapmamı arzu ediyorsunuz?” dedi. “Biliyorsun ki yarın

bayramımız var. Sen de bizimle birlikte sahraya gel.

Orada sen Allâh’ından bir şey iste. Biz de putlarımızdan

isteyelim. Hangimizin duâsı kabul edilirse o, ona tâbi olsun.” dediler.

Salih (a.s.) tekliflerini kabûl etti ve ertesi gün birlikte

bayram yerine gittiler. Evvelâ onlar putlarına yalvardılar. Fakat bir netice alamadılar. Mahcûb oldular. Reisleri

Cenda bin Amr: “Yâ Salih! Şimdi sıra senin, biz muvaffâk

olamadık, bakalım sen ne yapacaksın?” Karşılarında

büyük bir kaya vardı. “Bize bu kayadan gebe bir deve çıkar da doğursun.” dedi. Salih (a.s.): “Benim Râbbim her

şeye kadirdir, âciz değildir. Kayadan istediğiniz deveyi

çıkarırsam sonra ne olacak?” dedi. “Hepimiz seni tasdik

eder, îmân ederiz.” dediler ve sözlerinde duracaklarına

yemin ettiler. Bunun üzerine Sâlih (a.s.), iki rekât namaz

kıldı. Hâkk Teâlâ’ya tazarrû ve niyâz etti. Ve o anda kaya

yarılıp içinden istedikleri gibi bir deve çıktı. Ve akabinde

doğurdu. Bunu gören Cenda, kalabalık bir cemâatle hemen îmâna geldi. Diğer ileri gelenler de îmân edeceklerdi. Fakat, kâhinleri imân etmelerine mani oldu.

(Ayıntabî Mehmed Efendi, Tibyân Tefsiri, c.2, s.96-97)

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Ümmetimden her

kim, benim sahih bir hadisimi yayar ve bu yaydığı hadisle bir sünnet diriltir ve bir bid’at ortadan kaldırırsa,

işte o kimseye cennet vardır.”

Ebû Bekir (r.a.) dedi ki: Resûlullâh (s.a.v.) buyurdu ki:

“Kim, ben söylemediğim halde bana yalan söz isnat

ederse veya emrettiğim bir şeyi kabul etmezse, cehennemdeki evine hazırlansın.”

Taberanî, Kebir adlı kitabında naklettiğine göre

Resûlullâh (s.a.v.) buyurdu ki: “Kim, ben söylemediğim

halde bana yalan söz isnat ederse, ateşteki yerini hazırlasın. Ve kime de benden bir hadis ulaşır da onu

kabul etmezse, o kişinin kıyâmet gününde düşmanıyım. Size benden bilmediğiniz bir hadis ulaşırsa

“Allâhü Teâlâ en iyi bilendir” deyiniz.”

Taberanî’nin Evsat kitabında naklettiğine göre

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Kime benden sahih

bir hadis ulaştırılır da onu yalanlarsa, o kişi üç şeyi

yalanlamış olur:

1. Allâhü Teâlâ’yı,

2. Resûlullâh (s.a.v.)’i,

3. Bu hadisi ulaştıran kişiyi.”

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Kime benden

fazîletli bir şey ulaşır da onu tasdik etmezse, onun

fazîletine nail olmaz.” Yine Resûlullâh (s.a.v.) şöyle

buyurdu: “Korkarım ki koltuğuna yaslanmış rahat bir

şekilde oturan bir adama benim bir hadisim nakledilir de o kişinin “Benimle sizin aranızda Allâh (c.c.)’un

kitabı vardır. Biz ancak O’ndan helâl bulduğumuzu helâl kabul ederiz” diyeceği zaman yaklaşmıştır.

Dikkat edin! Resûlullâh (s.a.v.)’in haram kılması da

Allâhü Teâlâ’nın haram kılması gibidir.”

(İmâm Suyutî, Akidede Sünnetin Yeri, s.108-110)

Ebû Ümâme (r.a.) şöyle dedi: “Farz ve nâfile namazlardan sonra Resûlullâh (s.a.v.)’e her yaklaştığımda onun

şöyle duâ ettiğini işitirdim: “Allâhümmağfir lî zünûbî

ve hatâyâye küllehâ, Allâhümme en‘ışnî vecburnî

vehdinî lisâlihil a‘mâli velahlâkı, innehû lâ yehdî

lisâlihihâ, velâ yasrifü seyyiehâ illâ ente (Allâhım! Bütün günâhlarımı ve hatâlarımı affeyle. Allâhım! Dünya

ve âhirette derecemi yükselt. Kayıplarımı gider. Bana

sâlih ameller ve güzel huylar nasip eyle. Şüphesiz

sâlih ameller kazanmayı ve kötü huylardan korunmayı ancak sen lütfedersin.)”

Enes ibni Mâlik (r.a.) şöyle dedi: “Resûlullâh (s.a.v.)

namazı kılıp bitirince şöyle duâ ederdi: “Allâhümmec‘al

hayra ömrî âhırahû, ve hayra amelî havâtimehû,

vec‘al hayra eyyâmî yevme elkâke (Allâhım! Ömrümün sonunu hayatımın en hayırlı zamanı yap. Son

amellerimi en hayırlı amellerim eyle. Sana kavuşacağım günü, yaşadığım günlerimin en hayırlısı eyle.)”

Ebû Bekre (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre,

Resûlullâh (s.a.v.) namaz kıldıktan sonra şöyle duâ ederdi: “Allâhümme innî eûzü bike minel küfri velfakri ve

azâbil kabri (Allâhım! Senin varlığını, birliğini inkâr etmekten, fakirliğe düşmekten ve kabir azâbından sana

sığınırım.”

Fedâle bin Ubeyd (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre,

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Biriniz namaz kılıp

bitirince önce Allâhü Teâlâ’ya hâmdü senâda bulunsun, sonra Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.)e salâtü selâm getirsin, ardından da dilediği şekilde duâ etsin.”

Ukbe bin Âmir (r.a.) şöyle dedi: “Resûlullâh (s.a.v.)

bana her namazdan sonra Muavvizeteyn’i (Felak ve Nâs

sûreleri) okumamı emretti.”

(İmâm Nevevî, el-Ezkâr, c.1, s.209-211)

Muâz ibni Cebel (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre, bir

gün Resûlullâh (s.a.v.) onun elini tuttu ve: “Ey Muâz!

Vallâhi seni gerçekten seviyorum” buyurdu, sonra

da ona şunu söyledi: “Ey Muâz! Sana her namazdan

sonra şöyle duâ etmeyi ihmâl etmemeni tavsiye

ediyorum: “Allàhümme eınnî alâ zikrike ve şükrike

ve husni ibâdetik (Allâhım! Seni zikretmeme, sana

şükretmeme ve sana güzelce ibâdet etmeme yardım

eyle.)”

Enes ibni Mâlik (r.a.) şöyle dedi: “Resûlullâh (s.a.v.)

namazı kılıp bitirince sağ elini yüzüne sürer, sonra da

şöyle derdi: “Eşhedü en lâilâhe illallâhür rahmânür

rahîm, Allàhümme ezhib annil hemme velhazen

(Rahmân ve Rahîm olan Allah’tan başka ilâh olmadığını kesin bir dille söylerim. Allahım! Keder ve üzüntümü gider.)”

Sa‘d ibni Ebî Vakkàs (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre,

Resûlullâh (s.a.v.) namazlardan sonra şu duâyı okuyarak Allâh (c.c.)’a sığınırdı: “Allâhümme innî eûzü bike

minel cübni, ve eûzü bike en uradde ilâ erzelil ömri,

ve eûzü bike min fitnetid dünyâ, ve eûzü bike min

azâbil kabr (Allâhım! Korkaklıktan sana sığınırım.

İleri derecede yaşlanıp ele avuca düşmekten sana

sığınırım. Dünya fitnesinden sana sığınırım. Kabir

azabından sana sığınırım.)” İleri derecede yaşlanıp

başkalarının eline düşmeye, Kur’ân-ı Kerîm’in ifâdesiyle

“erzel-i ömür” denir. O yaşta insan kendine bakamayacak hâle gelir, bildiğini unutur, bilmesi gerekenleri hatırlamaz. Erzel-i ömür, hayatın en kötü devresi, en verimsiz çağıdır. Biz de Sultân-ı Enbiyâ (s.a.v.) Efendimiz gibi

erzel-i ömürden Allâh (c.c.)’a sığınmalıyız.

(İmâm Nevevî, el-Ezkâr, c.1, s.206-208)

Resûlullâh (s.a.v.)’in şöyle buyurduğu rivâyet olunur:

“Kocasına itaat eden kadın için kocası ondan razı olduğu sürece havadaki kuşlar, sudaki balıklar, gökdeki melekler, güneş ve ay istiğfarda bulunurlar. Hangi kadın

da kocasına karşı gelirse Allâh’ın melekleri ve bütün insanların laneti onun üzerine olsun. Hangi kadın da kocasının yüzüne karşı çehresini ekşitirse ona gülünceye

ve onu razı edinceye kadar Allâh’ın gazabındadır. Hangi

kadın ki kocasından izinsiz evinden çıkarsa eve dönene

dek melekler ona lanet okur.”

Resûlullâh (s.a.v.) buyurdu: “Kadınların dördü (dört

bölüğü) cennette, dördü cehennemdedir.

Cennette olan dört kadından birincisi; Allâh’a

ibâdet, kocasına da itaat eden iffetli kadındır. İkincisi;

doğurgan, az ile yetinen, sabırlı, kocası yanında iken

hayâlı, kocası olmadığında namusunu ve kocasının malını koruyan kadındır. Üçüncüsü; kocasına karşı sabır

gösteren ve ona dilini uzatmayan kadındır. Dördüncüsü; kocası öldüğünde yetim kalan küçük çocuklarının

başını bekleyen, onları yetiştiren, terbiye eden, perişan

olurlar endişesiyle başka kocaya varmayan kadındır.

Cehennemdeki dört kadına gelince, birincisi; kocasına dil uzatan, çirkin sözlü, kocası olmadığında iffetini

korumayan kadındır. İkincisi; kocasından güç yetiremeyeceği şeyler isteyen. Üçüncüsü; erkeklerden sakınmayan, ziynet mahallerini erkeklere gösterecek, dikkatleri

üzerine çekecek biçimde gösterişli elbiseler giyerek

dışarıya çıkan kadındır. Dördüncüsü; yeme, içme ve

uyumaktan başka gayesi olmayan, namaza, Allâh’a

ibâdete, Peygamber’e ve kocasına itaata isteksiz kadındır. Bu sıfatlara sahip bir kadın, kocasından izinsiz

evinden çıktığı vakit lânete uğrar. Cehennemliklerden

olur. Meğer ki, tevbe edip Allâh’a yönele.”

(İmâm Zehebî, Büyük Günâhlar, s.172-173)

Size vasiyetim ey oğlum! Akıldır, edeptir ve takvâdır.

Tüm durumlarda geçmişlerin eserlerini izle, Ehl-i Sünnet

ve Cemaat’e bağlı ol. Fıkıh ve hadis öğren. Câhil sûfilerden

sakın. İmam ve müezzin olmamak şartıyla namazıı cemaatle kıl.

Hiçbir zaman şöhret arama ki, şöhret âfettir. Soya sopa

rağbet etme. Dâima ismin az söylensin. İlk önlere kendi adını yazma.

Kaza mahkemelerinde hazır bulunma, Şer’î mahkemeyi

de inkâr etme.

Kimseye kefil olma. Uluorta yerlerde devlet büyükleri

ve onların oğulları hakkında konuşma. Hankâh yapma ve

hankâha oturma.

Çok semâ yapma. Çok semâ, sevindirdiği zaman ayrılık

(nifak) getirir, gönlü canlandırdığı zaman ise, semâhı inkâr

etme.

Arslandan kaçtıkları gibi halktan kaçıp yalnız kalmaya

çalış. Erkeklerle, kadınlarla, çocuklarla, zenginlerle ve avam

kimselerle sohbet etme.

Şüpheli gördüğünü bırak. Çok gülme, kahkaha ile gülmekten kaçın, çünkü çok gülmek gönlü öldürür.

Herkese şefkat gözü ile bakmalısın, hiçbir kimseyi küçümseme, dış görünüşünü süsleme, çünkü dışı süslemek

içi harap eder. Halkla mücâdele etme, kimseden kimsenin

sırrını isteme. Kimseye hizmet buyurma.

Şeyhlere malınla, canınla ve vücudunla hizmet et.

(www.mevlanatakvimi.com)

MECELLE KÂİDESİ ÖĞRENELİM!

Kâide 29: Ehven-i şerreyn ihtiyar olunur. Bir kimse iki

şerden birini seçmek mecburiyetinde kalırsa, diğerine nisbetle daha hafif olan tercih edilir.

Kâide 30: Def-i mefâsid celb-ı menâfî’den evlâdır. Yani

kötülüğün giderilmesi, menfaatin elde edilmesinden önceliklidir. Yani günâhtan kaçınmak, sevâp işlemekten önce gelir.

İmâm namaz kıldırırken şu 7 hususa dikkat etmelidir:

1. İmâm namazı hafif tutmalıdır. Enes b. Mâlik (r.a.)

buyuruyor ki, “Hiçbir kimsenin ardında, Resûlullâh

(s.a.v.)’in kıldırdığı namazdan daha hafif ve daha mükemmel bir namaz kılmadım.”

2. İmâm, müezzin henüz ikâmeti bitirmeden ve cemaat saf olmadan tekbir alıp namaza başlamamalıdır.

Namaza başlamadan önce sağına soluna bakar. Saflarda boşluk ve düzensizlik görürse safların düzgün olması için cemaati uyarır.

3. İmâm bütün tekbirleri cemaatin işiteceği kadar

yüksek sesle almalıdır.

4. İmâm Sübhâneke, Besmele ve Eûzü’yü açıktan

değil tek başına namaz kılan kimse gibi sadece kendi

işitecek şekilde okumalıdır.

5. Hanefîler namazlarda sessizce kendileri işitecek

şekilde âmîn derler.

6. İmâm rükû ve secde teşbihlerini üçten fazla okumamalıdır.

7. İmâm farzların son iki rek’atlarında sadece Fatiha

okumalıdır.Tek başına namaz kılanlar da böyle yaparlar.

Selam verirken, cemaate selam vermeye niyet eder.

Cemaat de imâmın kendilerine verdiği selâma cevap

vermeye niyet ederek selâm verirler.

İmâm, selâm verdikten sonra azıcık durup cemaate

döner. Ama arkasında kadınlar da varsa onlar gidene

kadar dönmez.

Hadis-i şerifte, Peygamberimiz (s.a.v.)’in selâm verdikten sonra namaz kıldığı yerde sadece “Allahümme

entes selâmü ve minkes selâm. Tebârekte yâ zel celâli

vel ikram” diyecek kadar oturduğu bildiriliyor.

(Huccetül İslâm İmâm Gazâlî (r.âleyh), Nasıl İyi Bir Kul Olunur?, s.237-244)

Ashâb-ı Kiram (r.a.e.)’den Mikdâm ibni Ma’dîkerib

(r.a.)’den rivâyet edildiğine göre Nebi (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Âdemoğlu, midesinden daha tehlikeli bir kap

doldurmamıştır. Oysa insana kendini ayakta tutacak

birkaç lokma yeter. Ancak bir sebeple çok yiyecek

olursa, midesinin üçte birini yemeğe, üçte birini içeceğe, üçte birini de nefesine ayırmalıdır.” (Tirmizî)

Çok uyumanın sebebi de çok yiyip içmektir. Tebeü’ttâbiîn âlimlerinden Süfyân es-Sevrî (r.a.) şöyle demiştir:

“İnsan az yiyerek geceleyin uyanık kalmayı başarabilir.”

Selef âlimlerinden biri şöyle demiştir: “Çok yemek yemeyiniz, aksi hâlde çok su içer, çok uyur ve sonunda çok

zarar eder, pişman olursunuz.”

Resûlullah (s.a.v.)’den rivâyet edildiğine göre onun

en sevdiği yemek sofrası, üzerine çok elin uzandığı, yani

yalnız başına değil, bir toplulukla birlikte yenilen yemekti.

Nebi (s.a.v.)’in bu konudaki görüşü şöyleydi: “Bir kişinin

yiyeceği iki kişiye, iki kişinin yiyeceği dört kişiye, dört

kişinin yiyeceği ise sekiz kişiye yeter”

Hz. Âişe (r.anhâ) şöyle derdi: “Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.)

hiçbir zaman doyasıya yemek yememiştir. Ailesiyle birlikte otururken onlardan yiyecek bir şey istemez, bir şeyi

canının çektiğini de söylemezdi. Önüne getirileni yer, bir

yemeği sevmediğini söylemez, kendisine sunulan içeceği

alıp içerdi.”

Lokman Hakîm, hikmetlerinden birinde oğluna şöyle

demiştir: “Yavrucuğum! Mide dolduğu zaman, fikir uykuya dalar; hikmet üretemez ve tembelleşen beden ibâdet

edemez.” Abdullah ibni Abbâs (r.a.)’in “Çok yiyip içerek

kalbi öldürmeyiniz” dediği rivâyet edilmiştir.

Mâlikî fakihi Sahnûn da şöyle demiştir: “Tıka basa yemek yiyen, ilim öğrenemez.”

(Kâdı İyâz, Şifâ-i Şerîf, c.1, s.200-201)

1. O gün, oruç tutulacak; fakat Muharrem’in sâdece onuncu

günü oruç tutulmaz. (9.-10.), (10.-11.).

Hz. Sâmî (k.s.) (9.-10.-11.) günleri tutmanın, en fazîletlisi

olduğunu beyân buyurmuşlardır.

2. Muharrem’in birinci ilâ onuncu günü de dâhil her gün okunan duâ, sabahleyin üç def‘a okunur.

3. Mekrûh olmayan bir vakitte 2 rek‘at namâz kılınır. Her

rek‘atte Fâtihayı Şerîfe’den sonra on bir (11) İhlâs-ı Şerîf okunur.

4. Bol bol istiğfâr edilir.

5. 70 (yetmiş) def‘a “hasbünâ’llâhu ve ni’me’l-vekîl, ve

ni’me’l-mevlâ ve ni’me’n-nasîr, gufrâneke rabbenâ ve ileyke’lmasîr” denilir.

6. 313 (üç yüz on üç) def‘a “lâ-ilâhe illâ ente sübhâneke innî

küntü mine’z-zâlimîn” denilir.

7. Gusl abdesti alınır.

8. On mü’mine selâm verilir.

9. Hasta bir kimse ziyâret edilir.

10. En az bir mü’mine iftâr ettirilir ki bütün mü’minlere iftâr

ettirilmiş gibi olunur.

11. O gün eve getirilen rızık artırılacak. En faziletlisi on çeşit

olmasıdır.

12. Muharrem’in 10’unu, 11’ine bağlayan gece, bir def‘a Zümer sûresi okunur.

Meymûn bin Mihrân’ın İbn-i Abbâs (r.a.)’den bildirdiği

Hadîs-i Şerîf’te: “Aşûre günü oruç tutana, on bin melek

sevâbı verilir. Muharrem’in Aşûre gününü oruç tutana

on bin şehid, on bin hac ve umre sevâbı verilir. Muharremin onuncu günü olan Aşûre gününde bir yetimin başını

okşayana, Allâhü Teâlâ o yetimin başındaki kıllar kadar

Cennet’te derece verir. Aşûre gecesi bir mü’mine iftar verene, Allâhü Teâlâ katında bütün Ümmet-i Muhammed’e

iftar vermiş ve karınlarını doyurmuş gibi sevâb yazılır” buyuruldu. (Ruhul Beyân, c.4, s.83)

(Abdulkâdir Geylânî (k.s.), Gunyetü’t-Tâlibîn, s.352)

İbn Abbâs (r.a.)’dan bildirdiği hadîs-i şerîf’te: “Aşûre günü

oruç tutana, on bin melek sevâbı verilir. Muharrem’in Aşûre

gününü oruç tutana on bin şehîd, on bin hac ve umre sevâbı

verilir. Muharrem’in onuncu günü olan Aşûre gününde bir

yetîmin başını okşayana Allâhü Teâlâ o yetimin başındaki

kıllar kadar cennette derece verir. Aşûre gecesi bir mü’mine

iftar verene, Allâhü Teâlâ katında bütün Ümmet-i Muhammed (s.a.v.)’e iftar vermiş ve karınlarını doyurmuş gibi

sevâb yazılır” (Tirmizi) buyuruldu. Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.): “Yâ

Resûlallâh! Allâhü Teâlâ, aşûre gününü diğer günlerden üstün

tutmuş mudur?” dediklerinde: “Evet Allâhü Teâlâ Aşûre gününü diğer günlerden üstün tutmuştur. Allâhü Teâlâ gökleri

Aşûre günü (Muharrem’in onuncu günü) yarattı. Dağları,

denizleri, kalemi, levhi ve Âdem (a.s.)’ı, Aşûre günü yarattı. Âdem (a.s.)’ı Aşûre günü cennete soktu. İbrâhîm (a.s.)’ı

ateşten Aşûre günü kurtardı. Aşûre gününde, oğlunun yerine kesmek için ona büyük bir koç ihsân etti. Allâhü Teâlâ

Fir’avn’ı Aşûre günü boğdu. Eyyûb (a.s.)’dan belâyı Aşûre

günü kaldırdı. Âdem (a.s.)’ın tevbesini Aşûre günü kabûl

etti. Dâvud (a.s.)’ın zellesini Aşûre günü bağışladı. Îsâ (a.s.)

Aşûre günü dünyaya geldi. Kıyâmet de Aşûre günü inecektir” (Tirmizi) buyuruldu.

‘‘Muharrem Ayı’ndan oruç tutanın her bir gününe, otuz

gün oruç tutmuş sevabı verilir’’ buyuruldu.

Riyâd-us-Sâimî’nde Ebû Hüreyre (r.a.)’in bildirdiği hadîs-i

şerîfte: “Aşûra gününde çoluk çocuğunu yiyecek ve giyecekle sevindiren, rahatlandıranın nafakası bütün yıl iyi ve

rahat olur’’ buyuruldu. Ya’nî o sene rızkı bol, ni’meti çok olur.

Aşûre günü, dokuz veya on birinci günden birini tutmak şartıyla

oruç tutmak, gusül etmek, misvâk kullanmak, sürme çekmek, ihsan ve iyilik etmek, tevbe etmek, Kur’ân-ı Kerîm okumak, namaz

kılmak ve duâ etmek sünnettir.

Yahûdîlere benzememek için de Aşûre gününün birgün öncesinin veyâ birgün sonrasının da oruçlu geçirilmesi gerekir.

(Hz. Mahmûd Sâmî Ramazânoğlu (k.s.) hem öncesinde hem

de sonrasında oruç tutmanın en iyisi olacağını söylemişlerdir.)

(Ragıb Güzel, Üç Aylar, s.119-120)