Bir çınar düşünün…

Gökyüzüne uzanan dalları, heybetli gövdesi, görünmeyen ama bu muazzam çınarı besleyen ve derinlere salınmış kökleri ile bir ulu çınar…

Muhammedî (s.a.v.) kaynaktan sulanmış, sıddîkiyet nesebinden bahçıvanlar eliyle büyütülmüş bir çınar…

Gölgesinden herkesin istifade ettiği böyle bir çınarın altında oturarak, çınarın tamamını resmetmenin değil, idrak

etmenin bile imkânsız olduğu âşikârdır. Ancak bazı mühim

kimselerin ifadeleriyle tarihe not düşmek istedik:

“Ömer Öztürk kılavuzdur, En emîn ihvânımdır, mânen

görevlidir.” (Hz. Mahmud Sami Ramazanoğlu (k.s.))

“Hz. Sami Efendi hazretlerinin senin hakkında söylediklerini

yazsaydım ciltler dolusu kitap ortaya çıkardı.” (Ömer Kirazoğlu (r.h.))

“Ömerciğim, mümkün olsa şu kalbimi çıkarıp sana verirdim.” (Necip Fazıl Kısakürek)

“Türkiye’nin kaderinde söz sahibi olmasını beklediğimiz,

MTTB’nin -Tevfik İleri’den sonra- saygı ile anılacak, ikinci

genel başkanı Ömer Öztürk’tür.” (Mustafa Miyasoğlu)

“Ömer Öztürk bir ekoldür.” (İbrahim Eken Hocaefendi)

“Türkiye’de İslâmi gençlik hareketi Ömer Öztürk ile başlamıştır.” (Korkut Özal)

“Sohbetlerinde bulunmak şerefine nail olduğum bu Allâh

(c.c.) dostunun kırk küsür yıldır Kur’ân ve Sünnet’e aykırı

bir davranışını görmedim.” (Prof. Dr. Erman Tuncer)

“Ömer Öztürk, dinamik, kararlı, güven ve huzur veren

kişiliği; gençliği, gündemin önünde taşıyan yönetim anlayışı; bilgi, görgü birikimi ile örnek alınacak bir şahsiyet olarak hayallerimize ve belleğimize işlendi. Kendileri, MTTB’yi

gerçek kimliğine kavuşturan ve gençliğe yön veren unutulmaz genel başkan olmasından öte hepimiz için hâlen iyi bir

“rol modeli” dir.” (Prof. Dr. Abdusselam Uluçam)

(Misvak Neşriyat, Hak Yolda Kılavuz Ömer Öztürk

Ebedî mutluluğun sırrı; bizi karanlıkları ilim ve irfanlarıyla

aydınlatan ve tehlikeli dönemeçlerde bizleri işâret taşları ile

uyaran mâneviyat ehline uymaktadır. Nitekim Cenâb-ı Hâkk;

“Ey mü’minler, Allâh’tan korkun, (kötülüklerden sakının)

îmânında ve sözünde doğru olanlarla (sâlih ve sadıklarla)

beraber olun.” (Tevbe s. 19) buyurmuştur. Sâdık ve sâlihlerle

beraberlik; hakkın sevgisini, bâtıldan uzaklaşmayı ve takvâyı

doğurur.

Abdulkâdir-i Geylânî (k.s.) hazretleri: “Peygamberlik bayrağını her dönemde taşıyan kırk büyük velî bulunur” buyurmuştur. Yani Nebî (s.a.v.)’i hakkıyla seven, hayatının her ânında O

(s.a.v.)’in sünnetini yaşatan ve kendi devirlerinde Peygamberimiz (s.a.v.)’e vekâlet eden ehlullâh silsilesi; insanları Allâh ve

Resûlü (s.a.v.)’e kılavuzlamayı sürdürecektir.

“Bu devirde böyle insanlar var mı?” sorusuna, Muhterem

Ömer Öztürk’ü tanıyan bir mü’min tereddütsüz olarak cevâp

verebilir. 13 Ağustos 1946 (15 Ramazân 1365)’te Adana’da

dünyâya teşrîf eden zât-ı âlileri, doğumlarından itibaren Hz.

Mahmud Sami (k.s.) hazretlerinin terbiyesi altında yetişmişler,

Osmanlı bakiyyesi pek çok âlimin sohbetlerine iştirak ederek

Hz. Sami (k.s.)’dan aldıkları ilim ve irfan nûrunu kemâle erdirmişlerdir.

Kendileri, Hz. Peygamber (s.a.v.)’in sünnetinin 21. yüzyılda da yaşanabilir olduğunu yaşantısıyla göstermektedirler.

Ancak aldıkları terbiye gereği kendilerine hiçbir zaman vücut

vermemişler, en yakınlarından bile kendisini ustaca gizlemişler,

kendilerini yok sayarak insanları hep dâvâya yönlendirmişlerdir.

Cenâb-ı Hâkk’ın “İçinizde iyiliği emredip kötülükten sakındıran bir cemaat bulunsun” emr-i celilesi mucibince, büyük küçük demeden her türlü irşad faaliyetlerine kendisini adamıştır.

Kendileri hâlen Medine-i Münevvere’de “Bâb-ı Sıddık’ın Hadimi” olarak Ümmet-i Muhammed (s.a.v.)’e yol göstermeğe ve

senede iki kez Türkiye’ye gelerek hizmetlerine devam etmektedirler. Allâh (c.c.) zât-ı âlilerini uzun ömürle muammer etsin.

(Misvâk Neşriyat, Hak Yolda Kılavuz Ömer Öztürk, s.13)

Abdulhamid Han’ın tahttan indirilmesiyle başlayan süreçte, Osmanlı Devleti içeriden ve dışarıdan büyük darbelerle

yıkılmış, 24 milyon km²’den sonra, 780 bin km²’lik bir alana

sıkışmış memleketimizde İslâmî müesseseler de büyük ölçüde ortadan kaldırılmış, böylece dîni hayat ve dîni tedrîsat

güçlü bir tırpan yemiştir. Tabii ki her şey Allâh Azimüşşân’ın

takdiri ve müsaadesiyle gerçekleşmiştir.

Cenâb-ı Hâkk: “İdareleri halk arasında belli zamanlara

tâyin ettik” buyurmuştur.

İnsanların camiye gitmekten korktuğu zamanlardan geçilmiş, Demokrat Parti döneminde ve sonrasında biraz rahatlama olduysa da müslümanlar için sıkıntılı şartlar ve özellikle

dîni tebliğ vazifesini üstlenen kişiler için zorluklar devam etmiştir. Her şeye rağmen kalplerdeki îman sökülememiş, müslümanların sayısı azalmamış, aksine artmıştır.

Sâmi (k.s.) Efendi Hazretleri 19. yüzyılın sonlarında doğmuş, yaratılıştan gelen hususiyetleri ve bağlı bulunduğu

mânevî kaynağın yanında son Osmanlı müktesebâtından da

istifâde ederek yetişmiş, etkisi Türkiye sınırlarını çok aşan

ve 20. yüzyılın çoğunluğunu kapsayan bir irşad dönemleri

olmuştur. Kendilerinin hayatı bu yönden de önem arz etmektedir. En zor şartlar altında bile İslâm’ın yaşanabilir olduğunu,

Sünnet-i Seniyye’yi harfiyyen yaşamanın her asırda mümkün

olduğunu yaşantılarıyla ispat etmişlerdir.

Muhterem Ömer Muhammed Öztürk, otuz yıla yakın Sâmi

(k.s.) Efendi Hazretleri’nin hizmetini görmüş, herkesin umre

ziyareti sandığı bir yolculukla Hz. Sâmi (k.s.)’un hicret yoldaşı olmuş, nihayet kendisine vasiyet yapılmış, techiz ve tekfin

kendisine havale edilmiştir.

Hz. Sâmi (k.s.), herkesin aklına kazımak istercesine

1976’dan 1984’e kadar aile içinde ve ihvân huzurunda defalarca şöyle buyurmuşlardır: “Ömer Öztürk benim en emin

ihvânımdır. Kendisi mânen vazifelidir. İhvâna kılavuzdur.”

(www.esaderbili.com)

Mü’minler için en mühim şey Cenâb-ı Hâkk’ın rızasını

kazanıp, affına nâil olarak cennetine dâhil olup cemâli ile

müşerref olmaktır. Hâkk Teâlâ hazretleri Nebî (s.a.v.) vasıtasıyla âyet-i kerîmede: “(Habibim, o mü’minlere) De

ki: ‘Eğer Allâh’ı seviyorsanız bana uyun ki, Allâh da

sizi sevsin ve günâhlarınızı bağışlasın. Çünkü Allâh

çok bağışlayandır, çok merhamet edendir.’” (Âl-i İmrân

s. 31) buyurmaktadır. Yani Cenâb-ı Hâkk’ın sevgisine, affına mazhar olup neticeyi elde edebilmek için Resûlullâh

(s.a.v.)’e tabiiyet gerekmektedir. Hâkk Teâlâ hazretleri

Kur’an-ı Kerim’de: “De ki: Eğer babalarınız, oğullarınız, kardeşleriniz, eşleriniz, aşiretiniz, kazandığınız

mallar, kesâda uğramasından korktuğunuz bir ticaret

ve beğendiğiniz meskenler size Allâh’tan, peygamberinden ve O’nun yolunda cihattan daha sevgili ise,

artık Allâh’ın emri gelinceye kadar bekleyin! Allâh,

fasık topluluğu doğru yola erdirmez.” (Tevbe s. 24) buyurmaktadır.

Hz. Ömer (r.a.) bir gün Nebi (s.a.v.) Efendimiz’e, “Ya

Resûlullâh (s.a.v.), ben seni kendi nefsim hariç her şeyden çok severim.” demiştir. Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz

de “Ey Ömer, nefsim kudret elinde olan Allâh (c.c.)’a

yemin olsun ki; sen beni nefsinden de daha fazla

sevmedikçe gerçek mânâda imân etmiş olamazsın.”

buyurmuşlardır. O anda Hz. Ömer (r.a.) “Ey Allâh’ın Resulü vallâhi ben seni şimdi nefsimden de daha çok seviyorum.” deyince Resûlullâh (s.a.v.): “Şimdi imânının

kemâle ermiştir ey Ömer.” (Buhârî) buyurmuşlardır. Dolayısıyla Allâh (c.c.) ve Resûlullâh (s.a.v.), imânımızın

kemâle ermesinin şartını, Resûlullâh (s.a.v.)’e tâbiyete

ve Resûlullâh (s.a.v.)’i her şeyden daha fazla sevmeye

bağlamışlardır.

(Ömer Muhammed Öztürk, Sohbetler-2, s.53-56)

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in bizlere emir ve vasiyetlerinden biri, dünyadan yüz çevirerek gece ibâdetine

kalkmaya hazırlanmamız, dünya lezzet ve şehvetinden

uzak kalmamız, helâl lokma ile de olsa karnımızı tıka-basa doyurmamamız hakkındadır. Salih ve âbid kişilerin gece

ibâdetine devamlı olarak kalkabilmeleri bu esaslara riâyet

etmelerindendir.

Hadîste belirtildiği üzere dünyadan yüz çevirmenin gece

ibâdetine kalkmak için, büyük yardımı olur. Zira hadîste şöyle buyurulur: “Dünya hayatında zâhidlik, kalb ve vücudu

huzura erdirir.” Çünkü dünya sevgisi ve bağlantısı kalb ve

cismi yorar, dünya sevgisi ve malı için didinip yorulan kişinin cismi, organları bütünüyle gevşer, zahidin aksine ölü

gibi yatar. Zâhid ise gerek bedeni, gerekse organları rahat

olarak yatar ve istediği anda hiçbir yorgunluk hissetmeden

hafif olarak süratle kalkar. Zühde yapışmaksızın geceleyin

kolaylıkla kalkacağını sanan kişi, çöplükte altın arayan kimse gibi, olmayacak bir şeyi istemiş olur. Buna kendisini zorlasa bile devamlı olmaz. Devamlı olsa bile o kişi hicâbtadır;

Hâkk (c.c.)’a münâcattan lezzet alamaz.

Bu ahidle âmel etmeyi arzu edenler, dünya sevgisini

yavaş yavaş içinden atıp Allâh (c.c.)’den gayrısını düşünmemek için bir ehil şeyhe başvurmalıdır. Şeyh talebesini

âmellerinde nasıl ilerleteceğini bilir, tecrübelidir. Mürid hocasının irşâd ve etkisiyle zâhid olduğu takdirde artık o yolda

yürüyor demektir ve mürid sülûkunda zâhidliği daha ileriye

götürürse artık o, Hâkk Teâlâ (c.c.)’un huzur meclisine varmış demektir. Böylece müridin önünde ve üstünde görmesine mani olacak bir örtü (hicâb) bulunmaz. İlâhî çevredeki

huzur meclisinde bulunanlardan o tad ve lezzeti alınca,

dünya ve âhiret nimetlerinden yüz çevirir, Râbbinin huzurunda durmaktan başka bir şey düşünmez olur.

(İmâm Şarani, Büyük Ahidler, s.135-136)

Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in doğru ve düzgün konuşmasının, etkili ve yerinde söz söylemesinin başlıca sebepleri

şunlardır: O, Arapça’yı en iyi konuşan Kureyş kabilesine

mensuptur ve Sa’doğulları topraklarında yetişmiştir. Bedevî

Arapların tatlı ve düzgün söz söyleme kabiliyetine; şehirlilerin açık, anlaşılır ve parlak konuşma yeteneğine sahip

olmasının hikmeti budur. Hepsinden önemlisi O (s.a.v.),

hiçbir insanın elde edemeyeceği ilâhî vahyin desteğini kazanmıştır.

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’i en iyi tasvir edenlerden

biri olan Ümmü Ma’bed, hicret sırasında görüp tanıdığı

Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’i şöyle anlatmıştı: “Konuşması pek

tatlı, açık ve netti. Söylediği sözler ne anlaşılmayacak kadar

yetersiz, ne de usandıracak kadar fazlaydı. Onun sözleri bir

inci dizisi gibiydi. Sesi gür ve pek ahenkliydi. Salâtü selâm

ona olsun.”

RESÛL-İ EKREM (S.A.V.)’İN TEMİZ SOYU

Abdullah ibni Abbâs (r.a.) şöyle demiştir:

“Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.)’in rûhu, daha Hz. Âdem (a.s.)

yaratılmadan iki bin yıl önce Cenâb-ı Hakk’ın huzûrunda

bir nûr olarak durmaktaydı. Bu nûr Cenâb-ı Hakk’ı tesbîh

eder, melekler de onun tesbîhi sebebiyle Allâh (c.c.)’u

tesbîh ederdi. Allâhü Teâlâ Hz. Âdem (a.s.)’i yaratınca bu

nûru onun sulbüne iletti. Bundan sonrası hakkında Resûl-i

Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“Allâhü Teâlâ beni Âdem’in sulbünde yeryüzüne indirdi. Sonra beni Nûh’un sulbüne koydu, daha sonra

İbrahim’in sulbüne iletti. Böylece Allâhü Teâlâ beni hep

asîl sulblerden, tertemiz rahimlerden birbirine ileterek,

kesinlikle evlilik dışı ilişkide bulunmamış olan anne ile

babamdan dünyaya getirdi.” Hz. Abbâs (r.a.)’in Nebiyy-i

Ekrem (s.a.v.)’i medheden ünlü şiiri bu rivâyetin sağlam olduğunu göstermektedir.

(Kâdı İyâz, Şifâ-i Şerîf, c.1, s.196-199)

Ebû Hüreyre (r.a.)’den rivayetle, Peygamber (s.a.v.)

şöyle buyurdular: “Önceki peygamberlerden herbirine, insanların o sayede imâna girecekleri bir mucize verilmiştir. Ancak Allâh (c.c.)’un bana verdiği

mucize, Allâh (c.c.)’un vahyinden ibaret olan Kur’ân

mucizesi’dir. Ümmetinin sayısı en çok olan peygamberin, ben olacağı ümidindeyim.”

Bu hadis-i şerifin manâsı, önceki peygamberlere verilen mucizeler, geçici mucizeler olmuştur; onları ancak

o zaman hazır bulunanlar görmüştür. Asırların sona ermesiyle, onların mucizeleri de sona ermiştir. Kur’ân ve

Kur’ân’ın mucizeleri ise kıyâmete kadar süreklidir. Kur’ân,

gerek üslûbunda, gerek belâgatında ve gerekse gaybî

haberleri ihtiva edişinde harikulâdedir. Hiçbir asır veya

devir geçmez ki, Kur’ân’ın verdiği gaybî haberlerden biri

zuhur etmesin. Elbette zuhur eder ve Kur’ân’ın dâvasının

gerçek olduğuna delâlet eder.

Geçmişteki mucizeler gözle görülür, elle tutulur cinsindendi. Salih (a.s.)’ın devesi, Musa (a.s.)’ın asası gibi.

Kur’ân mucizesi ise, basarla değil de basiretle görülebilen

bir mucizedir. Kalb gözleri kör olanlar, onu göremezler.

Aynı zamanda Kur’ân mucizesi, bir zamana mahsus

olmayıp devamlı bir mucizedir. Bütün zamanlarda ve asırlarda pek çok sayıda insan ona inanmakta ve uymaktadır. Yâni uyanların sayısı, onun indiği zamana münhasır

kalmamaktadır. Yalnız kafa gözüyle görülen bir şey, onu

görenin zail olmasıyla, zail olur gider.

Kalb ve akıl gözüyle görülen bir şey ise, onu görenlerin zail olmasıyla zail olup gitmez. Her asırdaki akıl ve

kalb sahibi kimseler, sanki gözleriyle görmüşçesine ona

inanırlar ve onun devamlılığına birer sebeb ve vesile teşkil ederler.

(Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, s.194)

E‘ûzü bi’llâhi mine’ş- şeytâni’r- racîm.

Bi-smi’llâhi’r- rahmâni’r- rahîm.

Selâmün ‘aleyküm ketebe rabbüküm ‘alâ nefsihi’r-rahmeh.

Selâmün aleyküm bi mâ-sabertüm feni‘me ‘ukbe’d-dâr.

Selâmün aleykümü’dhulû’l- cennete bi mâ-küntüm ta‘melûn.

Ve selâmün ‘aleyhi yevme vülide ve yevme yemûtü ve

yevme yüb‘asü hayyen.

Ve’s-selâmü ‘aleyye yevme vülidtü ve yevme emûtü ve

yevme üb‘asü hayyen.

Selâmün ‘aleyke se-estağfiru leke rabbî innehû kâne bî

hafiyyen.

Ve’s-selâmü ‘alâ meni’t-tebe‘a’l-hüdâ.

Ve selâmün ‘alâ îbâdihî’l-lezîne’stafâ

Selâmün ‘aleyküm lâ-nebteği’l-câhilîn.

Selâmün kavlen min rabbi’r- rahîm.

Selâmün ‘alâ Nûhin fi’l-‘âlemîn, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn, innehû min ‘ibâdine’l-Mü’minîn.

Selâmün ‘alâ İbrâhîm, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn,

innehû min ‘ibâdine’l-Mü’minîn.

Selâmün ‘alâ Mûsâ ve Hârûn, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn, innehümâ min ‘ıbâdine’l-Mü’minîn.

Selâmün ‘alâ İlyâsîn, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn,

innehû min ‘ibâdine’l-Mü’minîn.

Ve selâmün ‘ale’l-mürselîn.

Selâmün ‘aleyküm tıbtüm fe’dhulûhâ hâlidîn.

Selâmün hiye hattâ matla‘i’l-fecr.

SAFER AYI DUÂSI

“Allâhümme bârik fî şehri’s-saferi va’htim le-nâ bi’s-sa‘âdeti ve’z-zafer.”

(Ömer Muhammed Öztürk, Misvâk Neşriyât, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.33-36)

Safer ayının ilk ve son çarşamba gecesi, gece yarısından sonra yeryüzüne inecek belâlardan Allâh (c.c.)’un izniyle korunmak için imsâkten

önce dört rek‘at nâfile namâzı kılıp Fâtiha’dan sonra zamm-ı sûre olarak, birinci rek‘atte 17 “Kevser”; ikinci rek‘atte 5 “İhlâs”; üçüncü rek‘atte

1 “Felâk”; dördüncü rek‘atte 1 “Nâs” sûrelerini okuyup selâmdan sonra

duâ edilecektir.

Safer’in son çarşambasının gecesi veyâ gündüzü iki rek‘at namâz

kılıp birinci ve ikinci rek‘atte Fâtiha’dan sonra 11’er “İhlâs” okunacak.

Namâzdan sonra 7 def‘a istiğfâr edilecek ve el kaldırıp 11 def‘a Salât-ı

Münciye ve sonlarında “inneke ‘alâ külli şey’in kadîr” okunacaktır. Bu

duâlarda, “Allâhü Te‘âlâ’nın, kendimizi, âile fertlerimizi ve bütün Mü’minleri

gökten inen, yerden gelen ve bütün belâlardan muhâfaza buyurması” için

niyâz edilecektir. Yine Safer ayının son çarşamba gecesi veya gündüzü

iki rek’ât namaz kılınıp, birinci rek’atta Fâtihâ’dan sonra 7 “Kadir” , ikinci

rek’atta Fâtihâ’dan sonra 5 “Kevser” okunacaktır.

SALÂT-I MÜNCİYE:

“Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed. Salâten tüncînâ bihâ min cemî‘il ahvâl-i vel-‘âfât ve takdî lenâ

bihâ cemî‘al hâcât ve tütahhirünâ bihâ min cemî‘i’s-seyyiât ve terfe‘ûnâ

bihâ a‘le’d-derecât ve tübelliğunâ bihâ aksal-gâyât min cemî‘i’l-hayrâti fi’lhayâti ve ba‘de’l-memât.”

SAFER AYININ İLK VE SON ÇARŞAMBA

GÜNÜNDE OKUNACAK DUÂ

Bi’smi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm “Allâhümme salli alâ Muhammedin abdike ve nebiyyike ve resûlike ve alâ âlihî ve bârik ve sellim. Alâhümme

innî e’ûzü bike min şerri hâze’l yevmi ve min külli şirretin ve belâin ve

beliyyetin-i’lletî fîhi ve yekûnü fî ‘ilmike yâ Dehru, yâ Deyhâru, yâ

Keynânü, yâ Keynûnü, yâ Evvelü, yâ Ebedü, yâ Mübdiü, yâ Mu’îdü,

yâ Ze’l-celâli ve ikrâm. Yâ Ze’l-arşi’l mecîdi ente tef’alü mâ türîdü.

Allâhümma’hrüsnî bi-aynike’lletî lâ-tenâmü fî nefsî ve mâlî ve evlâdî ve

dînî ve dünyâye’lletî’btelânî bi-suhbetihim bi-hurmeti’l ebrâri ve’l- ahyâri

bi-rahmetike yâ Azîzü, yâ Ğaffâru, yâ Kerîmü, yâ Settâru, bi-rahmetike

yâ Erhame’r Râhimîn. Allâhümme şedîdü’l kuvâ yâ Şedîdü, yâ Azîzü,

yâ Kerîmü, yâ Kebîru, yâ Müteâlü! Zelleltü bi-ızzetike, cemî’ı halkike yâ

Muhsinü, yâ Mücmilü, yâ Mütefaddilü, yâ Mün’imü, yâ Mükrimü lâilâhe

illâ ente. Allâhümme yâ Latîfü letafte bi-halki’s semâvâti ve’l-ardı ültuf

binâ fî kadâike ve âfinâ min belâike ve lâ-havle ve lâ- kuvvete illâ bike

bi-rahmetike yâ Erhame’r Râhimîne. Hasbüna’llâhü ve ni’mel vekîl lâhavle

ve lâ-kuvvete illâ bi’llâhi’l Alîyyi’l Azîm. Ve sallallâhu alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âlihî ve sahbihî ve sellim.”

(Ömer Muhammed Öztürk, Misvâk Neşriyât, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.31-35)

Tırnaklar üzerine yapılan boyalar, ince veya kalın

mutlaka bir tabaka oluşturmaktadır ve bu boya kolaylıkla temizlenmemektedir. Ya kesici bir aletle kazınmakta

ya da bazı asit içeren sıvılarla eritilerek çıkartılmaktadır.

Abdest ve gusül temizlikleri yapılırken, suyun doğrudan tene ulaşmasının (suyun zarar verdiği yara vb.

haller dışında) mutlaka gerekli olduğu konusunda fakihler görüş birliği içerisindedirler. Bu yüzden, suyun

tene ulaşması için abdest alırken parmak aralarının

ovalanması ve parmaktaki yüzüğün hareket ettirilmesi

söylenmiştir.

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurmuştur: “Abdesti

suyu azalara ulaştırarak tam al; parmak aralarını

ovala ve oruçlu olman dışında burnunun içine çokça su çekerek yıka.” (Ebû Davud)

Bu sebeple fakihler, abdestin sahih olabilmesi için

deri üzerinde, suyun tene ulaşmasına engel olabilecek

mum, yağ, hamur, ten üzerinde birikip kurumuş kirler

gibi maddelerin bulunmaması gerektiği konusunda

ittifâk etmişlerdir. Hiç şüphesiz ki tırnak boyaları; tırnak

üzerinde, mumya, yağ, hamur gibi ince veya kalın, mutlaka bir tabaka oluşturmakta ve suyun altına ulaşmasına engel olmaktadır.

Dolayısıyla tırnaklar boyalıyken alınan abdest ve

guslün sahih olmadığı konusunda dört mezhep âlimleri

hem fikirlerdir. Derinin ve saçın üzerine sürülen zeytinyağı, yağ ve krem gibi deri tarafından emilen, donup

tabaka oluşturmayan ince sıvılar, abdest ve gusle mani

değillerdir. Ancak suyun ulaştığına emin olunması için

azaların ovalanarak yıkanmasına dikkat edilmelidir.

(Muharrem Önder, Temizlik İlmihâli, s.230-231)