İslâmın sünnet ve edeblerinden biri de, Seyyidü’l-enâm

(s.a.v) Efendimiz’e çok salât-ü selâm getirmektir. Çok

salevât-ı şerîfe getirmek Resûlullâh (s.a.v.)’in şefaat etmesine ve Cennet’te O (s.a.v.)’in sohbetinde bulunmaya vesîle

olur.

Sûfyân-ı Sevrî (k.s.) diyor ki: “Hacca gittiğimde bir gencin Kâ’be örtüsüne asılarak çok salevât-ı şerîfe getirdiğini

gördüm. “Burası Beytullahi’l-harem’dir. Her yerin bir duâsı

vardır. Senin ise sadece Resûlullâh (s.a.v.)’e salevât-ı şerîfe

getirdiğini duyuyorum. Bunun sırrı nedir?” diye sordum.

Cevâbında dedi ki: “Babam ile hac için yola çıkmıştık. Biraz

yol aldıktan sonra babam hastalandı ve öldü. Yüzü siyahlaştı, gözleri kızardı. Başı domuz başı gibi oldu. Benim için üç

musibet vardı. Babamın vefâtı, yüzünün simsiyah olması ve

başının hınzır başına benzemesi. Utandığımdan kimseye

haber veremiyordum. Kendi kendime babam münafık idi diyordum. O sırada uyku bastırdı. Rü’yamda siyah gözlü, çok

güzel orta boylu bir genç gördüm. Babamın başucuna oturdu. Mübarek elini yüzüne sürdü. Babamın yüzünün siyahlığı

gitti, beyaz oldu. Başı da evvelki haline döndü. Döneceği sırada, “Allâhü Teâlâ sana rahmet etsin, sen kimsin?” dedim.

“Sen beni tanımadın mı? Ben Âdemoğullarının efendisi,

Allâh’ın Resûlü Muharnmed’im. Ey genç, bil ki, babana azâb

melekleri indiği zaman, bana salevât-ı şerife getirmekle vazifeli melekler durumu haber verdiler. Hemen gelip babana

gelen musibeti giderdim. Baban çok salevât-ı şerife getirirdi, fakat içki de içerdi” buyurdu. Uyanınca babamın yüzünü

açtım. Nûr gibi parlıyordu. O günden beri salevât-ı şerife

getirmeğe devam ederim.” Süfyân-ı Sevrî (r.âleyh) gence:

“Doğru söyledin” buyurdu ve talebelerine dönerek: “Bunu

Peygamber (s.a.v.)’in ümmetine anlatın ki, bu gencin babası

gibi onlar da azâbdan kurtulsunlar” buyurdu. (Zühretü’r-rıyâd)

(Muhammed b. Ebû Bekir İmamzade, Şir’atü’l-İslâm, s.156-157)

Hâce Muhammed Pârisa (k.s.) Faslü’l-Hitâb adlı kitabında

kaydedildiğine göre, Hz. Ali (k.v.) şöyle buyurmuştur: “Birçok

kimseler beni Ebû Bekir, Ömer ve Osman (r.a.e.)’dan üstün

tutuyorlar. Bunların kalblerinde bozukluk vardır. Müslümânlar

arasına fitne sokarlar. Resûlullâh (s.a.v.) bana bunları haber

verdi. Bunlar zahiren müslümânlarla kardeş gibi görünürler.

Kalblerinde dîn düşmanlığı vardır. Yalanı güzel, kötülükleri temiz görürler. Kur’ân-ı Kerîm’in hükümlerini değiştirirler.

Kötü işleri yapmakta birbirleriyle yarış ederler. Hâşâ, Resûl-i

Ekrem (s.a.v.)’e ve Ashâb (r.a.e.)’nin büyüklerine dil uzatırlar.

Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.) arasındaki ihtilâfların çıkmasına sebep

olurlar.

Hâkk Teâlâ onları affetmez. Küçükleri, büyüklerinden

bozuk düşünceleri öğrenirler. İslâm âdetlerini yıkıp, bozuk

bid’atleri yayarlar. O zamanda Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in sünnetine uyan saadete kavuşur, âbidler ve şehîdlerden fazîletli

olur. Yeryüzünde Şiîlerden, Râfızîlerden daha çok istenmeyen kimse yoktur. Yer onlara gazâb eder. Gök, istemeyerek

onların üzerine gölge verir. Şiîlerin âlimleri, yeryüzündeki

insanlardan, zararı en çok olanlardır. Fitne onlardan çıkar.

Gökteki melekler onlara pis derler. Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’e

dil uzattıkları anda kalblerinden hikmet gider. Hâkk Teâlâ,

Râfızîlerin ve bid’ât çıkaran bozuk yoldaki kimselerin şekillerini değiştirir” buyurdu.

Bu sözleri Hz. Ali (r.a.)’den işitenler: “Yâ Emîre’l Mü’minîn!

Biz o zamana yetişirsek ne yapalım?” diye sordular.

Cevâbında:

“İsâ (a.s.)’ın havarileri gibi olunuz. Allâhü Teâlâ’nın emirlerine, Resûlü (s.a.v.)’in sünnetine yapışınız. Ashâb (r.a.e.)’i

sevip, o taifeden uzak durunuz. Benim size sözüm, Hâkk

Teâlâ ve Resûlü (s.a.v.)’in yolunda gitmeyi bid’at ve dalâlet

üzere olmaktan hayırlı bilmenizdir” buyurdu. Allâhü Teâlâ

hepimizi; herhâlde, her zamanda bozuk yolda bulunmaktan

muhâfaza buyursun.

(Şemsüddin Ahmet Sivasi, Dört Büyük Halife, s.235-236)

Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in isimlerinden biri, nübüvvet

mührünün sahibi anlamında “Sâhibü’l-hâtem”dir. Resûl-i

Kibriyâ (s.a.v.), son Peygamber oluşuyla ilgili olarak şöyle

buyurmuştur:

“Benimle diğer peygamberlerin durumu ev yapan

bir adama benzer. Adam evini yapıp tamamlamış, onu

güzelce süslemiş, yalnızca bir tuğlasını eksik bırakmıştır. Halk binayı gezmeye başlar, o eksik tuğlanın yerini

görünce hayret eder ve “Şu tuğlanın yeri boş kalmasaymış ne güzel olacakmış” der. İşte ben, tıpkı o binada olduğu gibi, peygamberlik binasında yeri boş bırakılan tuğlayım; ben peygamberlerin sonuncusuyum.”

Peygamberlik mührü kimileri tarafından “keklik

yumurtası”na, kimileri tarafından da yeni evliler için kurulan “gelin-güvey çadırı”nın iri düğmelerine benzetilmiştir.

“Hâtem-i nübüvvet veya Mühr-i nübüvvet” diye de anılan

peygamberlik mührü, hem Fahr-i Âlem (s.a.v.) Efendimiz’in

peygamber olduğunu hem de onunla birlikte peygamberliğin bittiğini, bir daha peygamber gelmeyeceğini gösteren

mühür demektir. Kur’ân-ı Kerîm’de ilgili âyet-i kerîmede

şöyle buyurulmuştur: “O, Allah’ın Elçisi’dir ve bütün peygamberlerin sonuncusudur” (Ahzâb s. 40)

Bütün peygamberlerin sağ ellerinde peygamber olduklarını gösteren bir ben bulunduğu, Resûlullah (s.a.v.)’in

peygamber olduğunu gösteren alâmetin ise iki kürek kemiği arasındaki ben olduğu belirtilmektedir.

Hz. Âişe (r.anhâ)’nın rivâyet ettiği hadîs-i şerîfe göre

Cebrâil (a.s.), Efendimiz (s.a.v.)’in kalbini açtıktan sonra

onu zemzemle yıkamış, tekrar yerine koymuş, açtığı yeri

dikmiş ve üzerini peygamberlik mührüyle mühürlemiştir.

Bunun ardından yaptığı işlemi Resûl-i Ekrem (s.a.v.) şöyle

ifâde buyurmuştur: “Sonra sırtıma mühür bastı; mührün

temâsını kalbimde duydum.”

(İmâm Tirmizî, Şemâil-i Şerîf, c.1, s.98-99)

Osmanlı Devleti’ne “Gaziler Devleti” lakâbı yakışmaktadır. Zira gazâ anlayışı o zaman kuruluş aşamasında Osmanlı Devleti’ni diğer beyliklerden ayırt eden

en mühim unsurdu. Bu sebeple diğer beyliklerde Osmanlılardan bahsedilirken ağızlardan tek bir kelam dökülürdü: “Onlar gazilerdir!”

Bu durum gerçekten şaşırtıcıdır. Böyle bir devlet,

böyle bir ahlak, böyle bir haslet nasıl oluşmuştur? Bu

ahlakta kişiler nasıl bir araya gelmişlerdir? Nasıl şaşırtıcı bir biçimde uzun yıllar devam edebilmiştir? Bu kolay

anlaşılacak bir durum değildir.

Bunun en önemli izâhı Osmanlı Devleti’nin kuruluş

ve yükselişinde tasavvufi tarikâtların, şeyhler, veliler

ve dervişlerin oynadığı roldür. Osman Gazi ve haleflerinin etrafı din adamları ve evliyâlar ile dolmuş daha

ilk günlerden itibaren Osmanlı akınları gazâ mahiyetini

kazânmıştır. Böylece ortaya bir “Gaziler Devleti” çıkmıştır.

Ayrıca Osmanlı padişahları ile gazâ hareketine katılan Türk büyükleri fethedilen her yerde âlimler için medrese, veliler için zaviye ve imâretler inşa ediyorlardı. Bu

şekilde ilim ve tasavvuf et ve tırnak gibi birleştirilmiş

oluyordu. Selçuklu sultanları için gazilik unvanı nadiren

kullanıldığı halde bu özellikleri sebebiyle ilk devir Osmanlı padişahları hep gazi sıfatıyla anılıyordu.

Böylece artık Osmanlı sultanları gazi ve orduları

da gaziler oluyor ve hiçbir devirde dinî ve askerî kuvvet arasında bu derece bir kaynaşma ve birleşme vuku

bulmuyordu. Bu birleşmeyi ve ahengi anlayabilmek için

Osmanlı sultanlarının dinî ve edebî yönlerini gözlemek

yeterli olacaktır.

(Prof. Dr. Ahmet Şimşirgil, Osmanlı Gerçekleri, s.85-86)

Kitap yakma geleneği, Avrupalıların tarihlerinde karanlık bir perdedir. Kitap yakarak, hakikati perdeleyemezsiniz,

yok edemezsiniz ki! Kitap yakmakla, sadece ne kadar bön

ve berbat hakikât düşmanları zavallılar olduğunuzu ispat

etmiş olursunuz!

İsveç, Hollanda ve Danimarka’da Kur’ân’ı yakan kişi,

meczup olabilir ama Tevrat’ın yakılmasına izin vermeyen

İsveç’in, Kur’ân’ın yakılmasına neden izin verdiği sorusu,

Kur’ân yakma eyleminin kişisel bir eylem olmadığını gösterir. Avrupa’nın derin İslâm düşmanlığını ve karanlık ruhunu

deşifre eder.

Müslümanlar, Avrupalıların kitaplarını yakmadılar. Avrupalılar kendi kitaplarını yakmaya kalkıştıklarında onlara

karşı duran insanlar da müslümanlar oldular!

Müslümanlar kurdu, korudu; Avrupalılar yaktı, yıktı!

Avrupa’ya apaydınlık bir dünya sunan, hakikât ışığının parlayan yıldızı Endülüs’ü müslümanlar kurdu, Avrupalılar yıktı. Önce Haçlı saldırılarıyla zirveye ulaşan bir yıkıcılık bu.

Haçlı saldırıları bitmiş olabilir ama Haçlı zihniyeti bitmedi.

Bugün Avrupa’da müslümanlara karşı yapılan saldırılara ve

ırkçı muameleye bakınca da bitecek gibi görünmüyor.

Avrupa’ya Balkanlar’a yüzyıllarca adaleti, hukuku, sulhü

ve barışı Osmanlılar armağan ettiler. Avrupalılar da yüzyıllarca Osmanlı’yı tarihten silmek için savaştılar ve içimizdeki İrlandalıların da marifetleriyle Osmanlı’yı tarihten silmeyi

başardılar.

Haçlı zihniyeti hâlâ canlı ve zaman zaman çok fenâ hortluyor! Haçlı zihniyeti, seküler boyutlar kazanarak da olsa

sürüyor ve İslâm ile Avrupa ilişkilerini belirlemeye devam

ediyor… Yine Avrupalılar yakmaya, yıkmaya; müslümanlar

ise kurmaya, yaşatmaya, Avrupalıları yaşadıkları anlam krizinden ve manevî çöküşten kurtarmaya devam ediyorlar…

O yüzden İslâm, insanlığın geleceğidir.

(Yusuf Kaplan, www.yenisafak.com)

Bir müslümanın Ehl-i Sünnet ve’l Cemaat çizgisinden ayrılmamak için hayatı boyunca azami gayret

sarfetmesi gerekir. İslâm ahkâmının “Edille-i Şer’iyye”

denilen dört dayanağını olduğu gibi kabul edip bunların

dışında hiçbir yoruma itibar edilmemesi gerekir.

Bilindiği üzere Edille-i Şer’iyye dörttür. Bunlardan birincisi Kitap, yani Kur’an-ı Kerim’dir. İkincisi Sünnet, yani

Resûlullâh (s.a.v.)’in söz, fiil ve hareketleridir. Üçüncüsü

İcma-i Ümmet, yani bir hususta Ümmet-i Muhammed

(s.a.v.)’in aynı görüşte toplanmasıdır. Dördüncüsü de

Kıyâs-ı Fukaha, yani fıkhı iyi bilen müslüman ulemânın

kıyâs yolu ile hüküm vermesidir.

Bir müslüman Edille-i Şer’iye’nin sınırları içerisinde kalmak mecburiyetindedir. Kimsenin bunlar dışına

çıkma, değişik yorumlar getirme hakkı yoktur. Bunun

yanında Nebi (s.a.v.)’in günlük yaşantımıza ait bizleri serbest bıraktığı hususlar vardır. Bu durumlar için

İmâm-ı Azam (r.a.) örfe göre karar verilmesini söylemiştir. İmâm-ı Azam (r.a.) bunu tabi ki Resûlullâh (s.a.v.)’e

ittibaen söylemiştir.

Nebi (s.a.v.)’in tüm insanlığa kıyâmete kadar lazım olacak temel meselelere çözüm getirdiği Vedâ

Hutbesi’nde “Sizin kadınlar üzerinde hakkınız vardır.

Kadınlarında sizin üzerinizde hakkı vardır. Kadınların sizin üzerinizde ki hakkı bulunduğunuz yerin örf

ve adetine göre giyim ve yiyimini temin etmektir.”

(Müslim) buyurmuşlardır.

Burada Nebi (s.a.v.) örfe kapı açmıştır. İmâm-ı Azam

(r.a.) da bunu Resûlullâh (s.a.v.)’in bu iznine binâen

söylemiştir. Bu yüzden ulemâ birçok hususta da bulundukları bölgenin örfüne göre karar vermiştir.

(Ömer Muhammed Öztürk, Sohbetler-2, s.48)

Dünyevî işlerden oluşan ağırlıklardan şikâyet buyuruyorsunuz; doğrudur. Bir insan, dünyevî işlerden dolayı gâfil

bir kalp ile öldüğü zaman bunun ahiretteki vebâli daha fazladır. Allâhü Teâlâ sizi ve bizi muhâfaza buyursun.

Âyet-i Kerîme ve hadîs-i şerîfleri tamamıyla tasdîk eden

ârif zât, içinde bulunduğu vakitlerinin çoğunu Allâh (c.c.)’u

anmaktan gafil bırakmaz. En kıymetli şey olan îman ile

dolu kalb evinizi bekçi nezâretinden uzak bırakmazsınız.

Altmışa varmış bir ömürden sonra insan, âhiret yolculuğu

için yeterince tedârikte bulunmalıdır. Kendisini çoluk çocuk

endîşesine veya mal yığıp çoğaltma arzusuna fedâ etmemelidir. “Senin bu âlemdeki sermayen sadece bir kefenden

ibarettir. Onu da ya götürürsün ya götüremezsin, endişeliyim.”

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz: “Ümmetimden yetmiş

yaşına ulaşan pek azdır” (Keşfü’l Hafa) buyuruyor. Bunun

üzerine ezelî kısmete rızâ gösterip gelmesi yaklaşan âhiret

yolculuğu için hazır olmalıyız. Dâimâ âhireti ve ölümü düşünmeliyiz.

Peygamberimiz (s.a.v.)’in: “Ölümü çokça hatırlayınız”

(Tirmizî) hadîs-i şerîfine itimad ederek tûl-i emel (uzun emel),

mal ve mevkî’ hırsı, hased, kibir ve benzeri bâtınî hastalıkları tedâvî hususunda “tefekkür-i mevt” denilen ölümü düşünmenin vereceği faydaların pek büyük olduğunu İmâm

Gazzâlî (r.a.) beyân buyurmuşlardır.

İnsanın ölümü düşünmekten kaçınması da bu karşılaşma, yüzleşme korkusundan ileri gelir. Oysa hep dediğimiz

gibi, “Korkunun ecele faydası yok.” Korkulan bazı şeyleri

düşünmekten kaçınmak, onunla mutlaka yüzleşeceğimiz

gerçeğini ortadan kaldırmıyor. İşte ölüm de böyle. Kur’ân-ı

Kerîm’de ifade buyrulduğu üzere, “Her canlı ölümü tadacaktır.” (Ankebut s. 57), “Sarp ve sağlam kalelere sığınsa

bile!” (Nisa s. 78) Mevlâm muvaffâk buyursun. Amin.

(Muhammed Esad Erbili (k.s), Mektubat, s.131)

Tâbiîn neslinden olan Küleyb ibni Menfa’a

(r.a.) şöyle dedi: “Anlattığına göre dedem bir gün

Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in huzûruna çıkmış ve: “Yâ

Resûlallâh! Kime iyilik edeyim?” diye sormuş,

Allâh’ın Elçisi (s.a.v.) de ona şöyle cevap vermiştir:

“Annene, babana, kız kardeşine, erkek kardeşine ve diğer yakınlarına iyilik et! Onlara iyilik etmen, senin vazifendir. Bunlar, kendileriyle aslâ

ilgini kesmemen gereken akrabandır.”

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz, İslâmiyet’in ilk

günlerinde, “En yakınlarını uyar!” ilâhî emrini

alınca, amcalarını, halalarını ve diğer yakınlarını

evinde topladı. Onun en büyük düşmanlarından biri

amcası Ebû Leheb’ti. O, Peygamber-i Zîşân (s.a.v.)

Efendimiz’in konuşmasına bile fırsat vermedi, hep

kendi konuştu. Bu birinci toplantıydı. Bu defa Allâh’ın

Resûlü (s.a.v.), akrabalarıyla Safâ Tepesi’nde daha

geniş çaplı bir toplantı yaptı, onları İslâm’a dâvet etti

ve uyardı. Putlara tapınmamalarını, sadece Allâhü

Teâlâ’ya iman ve ibâdet etmelerini istedi. Bu toplantının da fazla bir etkisi olmadı. Fahr-i Âlem (s.a.v.)

Efendimiz bu toplantının sonunda onlara “Aramızdaki akrabalık bağı sebebiyle sizinle ilgimi kesmeyeceğim.” buyurdu. Yani siz beni dinlemeseniz,

dâvetimi kabul etmeseniz bile, ben akrabalık bağını

hep gözeteceğim buyurdu. İşte bu sebeple akrabalarla ilgiyi hiçbir zaman kesmemeli, onları ziyâret

etmeli, telefonla da olsa hatırlarını sormalı, yardıma

ihtiyaçları varsa, yardım etmelidir. (İmâm Buhârî, Edebü’l-Müfred, c.1, s.77-78)

Namazların içinde en üstün, en değerli, en fazîletli namaz, Cuma namazıdır. Haftanın günleri içinde en üstün,

en değerli, en fazîletli gün Cuma günüdür. Cuma günü,

Allâh (c.c.) indinde Ramazan ve Kurban Bayramı günlerinden daha değerlidir.

Arefe günü (kurban bayramından önceki gün) ise

Cuma gününden efdaldir. Fakat Ahmed b. Hanbel

(r.âleyh) Hazretleri’ne göre Cuma günü arefe gününden

de efdaldir.

Ebû Hüreyre (r.a.)’in rivayet ettiği bir hadis-i şerifte

Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyor: “Muhakkak ki

Allahü Teâlâ her Cuma günü altıyüz bin kişiyi affedip cehennemden âzâd eder.” Bir hadis-i şeriflerinde

Peygamberimiz (s.a.v.) şöyle buyuruyorlar: “Cuma günü

veya gecesi vefat eden müslümana şehid sevabı verilir ve o kimse sıkıntılarından korunur.” (Tirmizî)

Cuma gününde, hangi vakit olduğu belli olmayan bir

zaman dilimi vardır. Bir kimse o vakitte Allâh (c.c.)’a dînî

veya dünyevî bir ihtiyacı için duâ etse de bu duâsı o bilinmeyen vakte denk gelse, Allâh (c.c.) o kimsenin duâsını

muhakkâk kabul eder ve istediğini hemen verir.

Allâhü Teâlâ Âdem (a.s.)’ı Cuma günü ikindiden sonra yarattığı için, bazı âlimler Cuma günündeki o kıymetli

vaktin Cuma günü ikindiden sonraki vakit olduğunu söylemişlerdir.

Kadı lyaz (r.âleyh) bu vaktin, imamın minbere çıkıp

oturmasıyla Cuma namazının farzını kıldırıp selâm vermesi arasındaki vakit olduğunu söylemiştir.

Cuma gününe temiz elbiselerini hazır ederek Perşembe günü akşamdan hazırlan. O vakit, fazîlet bakımından

Cuma günündeki zamanı bilinmeyen o değerli vakte

denktir.

(Huccetül İslâm İmâm Gazâlî (r.âleyh), Nasıl İyi Bir Kul Olunur?, s.244-247)

Ez-Zehrâvî’nin, Kurtuba’nın kuzeydoğusunda bulunan Medînetüzzehrâ kentinde doğduğu sanılmaktadır.

Tam adı Ebü’l Hasan Ali b. Süleymân’dır. Geometri,

aritmetik, tıp konularında âlimdir. Onu en fazla öne çıkaran alan ise tıp olmuştur. Batı’da “Albucasis” ismiyle

bilinmektedir. Doğum tarihi kesin olarak bilinmeyen EzZehrâvî, 1013 tarihinde vefât etmiştir.

Ez-Zehrâvî, “Kitâb et-Tasrîf li-men Aceze ani’t-Teâlîf”

isimli tıp eseri ile üne kavuşmuştur. Batı İslâm dünyasında tıp alanında yazılan en muhtevâlı ve Avrupa’da

çok rağbet gören bir eserdir. Bu eser gerek İslâm dünyasında ve gerekse de Batı’da cerrahînin gelişmesine

önemli etki yapmıştır. Eserde dönemin cerrahi bilgileri

verilmiş ve yeni yöntemler tanıtılmıştır. Bunlar arasında yaraların dağlanması, tecrübe kazanmak amacıyla

canlı hayvanlar üzerinde ameliyatlar yapılması, kadavra anatomisi yer almaktadır. Cerrahî müdahaleler

hakkında o döneme kadar doyurucu bir eser olmaması

da bu eserin önemini artırmaktadır. Eserin cerrahîye

ayrılan kısmında 220’den fazla tıp aletini tanıtan ezZehrâvî, mevcut cerrahî aletleri yeterli görmeyip, her

zaman yeni aletler geliştirmek için çalışılması gerektiğini savunmuştur. Ez-Zehrâvî, eserinde gösterdiği aletlerin bir kısmını bizzat kendi geliştirmiştir. Yeniçağ’dan

önce cerrahî aletleri tarif eden ve resimlerle destekleyen yegâne hekim olma ihtimali yüksektir.

Ez-Zehrâvî’nin tıbbın yanı sıra, bitki bilimi (botanik)

ile de ilgilendiği bilinmektedir. Zaten Endülüs’te tıp ve

ziraat bilimleri birbirleriyle ilintiliydi. Tıp ile uğraşan birinin ziraat ile de uğraşması çok abes bir durum değildi.

(Erol Çetindal, Endülüs’te Yetişen Müslüman Bilim Adamları ve

Bilim Dünyasına Katkıları, s.59-63)