Kim helâk edici büyük günâhlardan sakınırsa, diğer günâhları affedilir ve onun İslâm binasının beş

temel farzını yerine getirmesinden dolayı ayrıca sevap yazılır. Çünkü İslâm’ın temelini oluşturan farzlar

(kelime-i şehadet, namaz, zekat, oruç ve hac) ile büyük günâhlar; biri diğerini takip eden, birbirine karşı

üstünlük sağlamaya çalışan, etki ve büyüklükte birbirine denk olan iki hasım gibidir. Galip gelen diğerini

yok eder.

Öyleyse büyük günâhlardan sakınmak, bunlar dışında kalan küçük günâhların affına ve temizlenmesine sebeptir. İslâmın bu beş farzını yerine getiren kişinin küçük günâhları affedilir ve bu kulun işlediği nafile

ibâdetlere sevap verilir. Tövbe ettiği diğer günâhları

da sevâba dönüştürülür. O bu şekilde büyük bir fazîlet

kazanmış olur. Onun cennete girmesi ve salih âmel

sahiplerinin derecesine erişmesi umut edilir. Âyette bu

konuda şöyle buyrulur:

“Eğer yasaklandığınız büyük günâhlardan kaçınırsanız, sizin küçük günâhlarınızı örteriz ve sizi

şerefli bir yere koyarız.” (Nisa s. 31)

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurur: “Beş vakit namaz, büyük günâhlardan sakınanlar için, iki vakit

arasında işlenen günâhlara keffarettir.” (Müslim)

Büyük günâh işleyen kişinin ise kıyâmet günü, beş

temel farzdan başka hayırlı âmeli kalmaz. İşlediği büyük günâhlar, beş farz dışında kalan nafile ibâdetlerin

hepsinin sevâbını yok eder. Bu durumdaki kişilerin,

cehenneme ve haddi aşan kişilerin gittiği yere gitmesinden korkulur.

(Ebû Tâlib El-Mekkî, Kûtu’l Kulûb, c.4, s.18-19)

Cennet ehli cennete, cehennem ehli de cehenneme girdiğinde Resûlullâh (s.a.v.) ve mü’minler Allâh (c.c.)’a yönelirler

ve derler ki: “Ey Rabbimiz! Bu kardeşlerimiz dünyada iken

“La ilâhe illallâh” diyorlardı, bizimle beraber oruç tutuyorlar

ve bizimle birlikte namazlarını edâ ediyorlardı. Böyle iken onları günâhları sebebiyle cehenneme attın.” Allâh (c.c.) onlara cevâben: “Gidiniz ve oradan tanıdıklarınızı çıkarınız” der.

Mü’minler giderler ve suretlerinden tanıdıklarını oradan çıkarırlar ve şöyle derler: “Ey Rabbimiz! Bize emrettiğin kimseleri

oradan çıkardık. Orada artık tanıdığımız kimse kalmadı. Allâh

(c.c.): “Kalbinde bir dinar ağırlığında imânı olan kim varsa gidin oradan çıkarın” der. Onlarda gider ve çıkarırlar.

Allâh (c.c.): “Kalbinde hardal tanesi ağırlığında imânı olan

kim varsa gidin oradan çıkarın” der. Onlar da gider çıkarırlar. Daha sonra onları hayat nehrine atarlar ve yeniden hayat

bulmalarını sağlarlar.

Resûlullâh (s.a.v.) cehennemden en son olarak çıkarılıp

cennete girecek olan kimseyi de bizlere şöyle haber vermiştir: “Cehennemden en son olarak çıkarılıp cennete konulacak kişi o kimsedir ki, cehennemden emekleyerek

çıkar, gah yürür gah tökezler, gah cehennemin rüzgarı

derisini yalar geçer. Ne zaman ki cehennemi tamamen

gerisinde bırakır dönüp ona bir nazar eder ve şöyle der:

“Beni senden kurtaran Allâh yüceler yücesidir. Kuşkusuz Allâh, evvelkilerden ve sonrakilerden hiç kimseye

vermediğini bana vermiştir.” Bir menzileden başka bir

menzileye geçe geçe sonunda en son cennete girenlerden olur.” (Müslim)

Cennet ehlinden cennete ilk girecek olanlar, Resûlullâh

(s.a.v.) ve onun ümmetinden olan salih mü’minlerdir. Çünkü

onlar dünyada fitnenin kol gezdiği bir dönemde geldiler. Onlar

yeryüzünde fitnenin alevlendiği bir zamanda yaşadılar. Öyle

bir zaman diliminde yaşadılar ki yeryüzü fitneyle ve zevklerle

doluydu. Bu Resûlullâh (s.a.v)’e ve ümmetine olan ikrâmdır.

(İmâm Şarani, Ölüm-Kıyâmet-Ahiret, s.183-184)

Hz. Peygamber (s.a.v.) ile Hz. Ali (r.a.) arasında derin

ve kuvvetli bir bağ vardır. Resûlullâh (s.a.v.) Ebû Tâlib’in

evinde yetişip büyüdü. Hz. Ali (r.a.) de Resûlullâh (s.a.v.)’in

evinde yetişip büyüdü. Hz. Ali (r.a.) ahlâkında ve yönelimlerinde Hz. Peygamber (s.a.v.)’in ahlâkına benzer bir ahlâk

sahibiydi. Çocuklardan ilk müslüman olan o idi. “Dârul

Erkâm”daki toplantılara Resûlullâh (s.a.v.) ile beraber katılmış, bu kalıcı izleri olan toplantılardan hiçbirisinden geri

durmayıp hepsinde bulunmuştur. Medine’de uygulanan

kardeş edinme eyleminde Hz. Peygamber (s.a.v.) onun

hem dünyada, hem de âhirette kendisine kardeş olduğunu bildirerek: “Dünyada ve âhirette benim kardeşim

sensin.” buyurdu. Bir keresinde onun hakkında: “Ey Ali!

Seni ancak müslüman olan sever, sana buğz, öfke beslemeyi de ancak münâfık olan yapar” buyurdu. Bir başka

hadisinde ise: “Ben kimin dostu isem, Ali de onun dostudur” buyurmuştu.

Hz. Ali (r.a.) hicret gecesi Resûlullâh (s.a.v.)’in yatağına yatmıştı. Biliyordu ki orada yatan ölüm tehlikesi ile yüz

yüze gelecektir. Çünkü gece ortalık sakinleşince Resûlullâh

(s.a.v.)’in evini kuşatanlar kılıçlarını çekmişler, Hz. Peygamber (s.a.v.)’in işini bitirmeyi bekliyorlardı. Fakat Hz.

Ali (r.a.) insanlara Allâh (c.c.)’un risâletini tebliğ etmek için

Resûlullâh (s.a.v.)’in kurtulmasını sağlamak üzere kendisini kurban etmeye hazırdı.

Resûlullâh (s.a.v.) onu kızlarından en çok sevdiği Fatıma (r.anhâ) ile evlendirmişti. Kızına evleneceği eşini tanıtırken şöyle buyurmuştu: “Eşin insanların en çok bilgilisi, en çok halim-selim olanıdır.” Zifaf gecesi babası Hz.

Fatıma (r.anhâ)’yı yeni evine bırakacağı zaman Hz. Fatıma (r.anhâ) ağlamıştı. Babası ona şunları söyledi: “Niçin

ağlıyorsun? Seni insanların en evvel müslüman olan,

ahlâkı en güzel olan birisiyle evlendirdim.”

(Muhammed Mütevelli Şaravî, Cennetle Müjdelenen On Sahâbî, s.114-115)

Abdullah ibni Ömer (r.a.)’dan rivâyet edildiğine göre,

Resûlullâh (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Hepiniz bir tür çobansınız; hepiniz hangi görevi üstlenmişseniz, ondan

sorumlusunuz. Devlet reisi de bir tür çobandır ve

yönettiklerinden sorumludur. Erkek ailesinin çobanı

sayılır ve onlardan sorumludur. Hizmetkâr efendisinin malının çobanı durumundadır; o da koruması

gereken maldan sorumludur. Netice itibâriyle hepiniz

bir tür çobansınız ve hepiniz üstlendiğiniz görevden

sorumlusunuz.”

Ashâb-ı Kirâm (r.a.)’den Ebû Süleyman Mâlik İbni Huveyris (r.a.) şöyle dedi: “Biz aynı yaşlardaki birkaç genç,

Resûlullâh (s.a.v.)’e gelmiştik. Yirmi gün boyunca onun

yanında kaldık. Bizim yakınlarımızı özlediğimizi anlayınca, geride ailemizden kimleri bıraktığımızı sordu. Biz de

kendisine söyledik. Allâh’ın Resûlü (s.a.v.) çok merhametli ve şefkât dolu bir insandı. O zaman şöyle buyurdu:

“Haydi ailenizin yanına dönün, öğrendiklerinizi onlara öğretin, yapmaları gerekenleri kendilerine bildirin.

Ben nasıl namaz kılıyorsam, siz de öyle kılın. Namaz

vakti girince içinizden biri ezân okusun, en yaşlınız

da size imam olsun.”

Birilerini yönetenler, onlarla yakından ilgilenmeli, ihtiyaçlarını öğrenmeli ve onlara yardımcı olmalıdır. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz Ashâbı (r.a.e.)’in imamıydı.

Bu sebeple onlarla yakından ilgilenir, ibâdet başta olmak

üzere, bilmeleri ve yapmaları gereken her şeyi kendilerine öğretirdi. Etrafındakilere derin bir şefkat beslediği için,

onlar da Allâh’ın Resûlü (s.a.v.)’i çok severdi. Bir müslüman namazı önemsemeli ve onu Peygamber (s.a.v.)’in

Efendimiz kıldığı ve Ashâbı (r.a.e.)’e öğrettiği gibi kılmaya

gayret etmeli ve bunu diğer insanlara da öğretmelidir.

(İmâm Buhârî, Edebü’l-Müfred, c.1, s.236-237)

Her konuda olduğu gibi İslâm’da ticaret ahlâkında da

en güzel örnek tâbi ki Resûlullâh (s.a.v.) Efendimizdir.

Güzel ahlâkın en büyük numunesi olan Nebi (s.a.v.)

Efendimiz İslâm’da ticaretin nasıl yapılması gerektiğini

bizlere öğretmiştir. İmâm-ı Gazali (r.âleyh) hazretleri de

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’in öğrettiği helâl ticaretin

nasıl yapılması gerektiğinin çerçevesini şu dört kural ile

belirtmiştir:

1. Satılcak mal sahip olduğu vasıfların dışında övülmemelidir. 2. Satılcak malın varsa ayıpları ve gizli özellikleri gizlenmemelidir. 3. Satılacak malın tartısında ve

ölçüsünde hile yapılmamalıdır. 4. Satılacak malın satış

fiyatında da hile yapılmamalıdır.

Buna göre ilk olarak bir tüccar satacağı malı, o malda bulunmayan sıfatlarla övmemelidir. Bir malda bulunmayan bir sıfatı varmış gibi göstermek karşı tarafı

aldatmak, ona yalan söylemektir. Resûlullâh (s.a.v.)

Efendimiz bir hâdis-i şeriflerinde “Üç zümre vardır.

Kıyâmet gününde Allâh (c.c.) onların yüzüne bakmaz: 1. Kibirli fakir, 2. Sadakasını başa kakan, 3.

Ticaret malını yeminiyle satan.” (Müslim) buyurmuşlardır. Başka bir hâdis-i şerifte “Yalan yere yemin,

ticaret malını sattırır, bereketi de yok eder.” (Müslim)

buyrulmuştur. Meselâ kalem ticareti yapan bir kişinin

satılacak olan kalem için müşterisine “Bu dünyanın en

iyi kalemidir.” deme hakkı yoktur. Bunu söyleyebilmesi

için dünyadaki tüm kalemleri bilmesi, onları incelemiş

olması hatta kullanmış olması gerekir. Kimse böyle bir

şansa sahip olmadığına göre satıcının kaliteli bir kalem

için “Piyasada bulunan kalemlerin en iyilerindendir.” demesi daha uygun olur.

(Ömer Muhammed Öztürk, Sohbetler-2, s.82-83)

İslâm dîninin sünnetlerinden biri de, duâdır. Resûlullâh

(s.a.v.): “Duâ ibâdettir” buyurmuştur. Duâ ibâdetin özü ve

mü’minin silâhıdır. İbn-i Abbâs (r.a.) rivayeti ile Resûlullâh

(s.a.v.): “Dikkat ediniz! Düşmanınızdan kurtulmanız, bol

rızka kavuşmanız için size gece gündüz duâ etmenizi

tavsiye ediyorum. Çünkü duâ mü’minin silâhıdır” buyurmuştur.

Selmân (r.a.), Resûlullâh (s.a.v.)’in: “Kazayı ancak

duâ önler” buyurduğunu rivayet etmiştir. Âişe (r.anhâ) da

Resûlullâh (s.a.v.)’in: “Duâ, inen, vâki’ olan belâya da

fâide verir, inmeyene, başa gelmeyene de fâide verir.

Belâ iner, duâ onun karşısına çıkar. Kıyâmet gününe

kadar mücâdele ederler” buyurduğunu haber vermiştir.

Başa gelen belâya fâide vermesi, onu kolaylaştırması ve

sabır ihsan etmesi ile olur. İnmeyen belâya fâide vermesi

ise, belânın bâzı alâmetleri zahir olup duâ eder, böylece

belâ giderilmiş oIur. Tenvîr’de böyle diyor.

Duâ, gök ve yerin nuru, dînin direğidir. Ebû Hüreyre (r.a.)’in rivayet ettiği hadîs-i şerîfte böyle bildirilmiştir.

Duânın kabul olunması için birçok sünnetler ve edebler

vardır. Bunlardan birisi helâl, tayyib lokmadır. Yâni yediklerinin hepsi helâl olmalıdır. Sa’d bin Ebî Vakkas (r.a.)

duâsının kabul edilmediğini Resûlullah (s.a.v.)’e söyleyince, Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz: “Yâ Sa’d! Haramdan sakın. Çünkü karnına haram lokma giren kimsenin duâsı

kırk gün kabul edilmez.” buyurmuşlardır. Ne güzel demişlerdir: “Hacetin anahtarı duâdır. Anahtarın dişleri ise helâl

lokmalardır.”

Alî bin Mansur (k.s.)’a sordular: “Günâhımız nedir ki

duâlarımız kabul edilmiyor?” Buyurdu ki: “Duânın kabul olması, onun temiz olmasına bağlıdır. Ya’nî yediği, içtiği, giydiği her şey tayyib, helâl ol-malıdır. Yemesi, içmesi helâlden

olmayan kimsenin duâsı red edilir.”

(Muhammed b. Ebû Bekir İmamzade, Şir’atü’l-İslâm, s.164-165)

Câbir İbn-i Abdullâh (r.a.)’den rivâyetle Resûlullâh

(s.a.v.) Efendimiz: “Kişi ile şirk ve küfrün arasında yalnız) namazı terk etmek vardır.” diye buyurmuşlardır.

Namazı inkâr eden kafir olur. Bu, kesin delil ile sabittir.

Tembelliğinden dolayı kasden terk eden fâsık olur.

Namazın farz olduğunu itikâd etmekle beraber, tembelliğinden kılmıyorsa, mesele ulemâ arasında ihtilâflıdır.

İmâm-ı Mâlik ve Şafiî (r.a.) ve diğer birçok ulemâya göre

kâfir değil; günahkâr olur ve tevbekâr olması istenir.

Şâyed tevbekâr olmazsa şer’î had tatbîk olunur.

Namazın aslı, her peygamber (s.a.v.) şeriatında vardır.

Sabah namazının Âdem (a.s.)’a; öğlenin Dâvud (a.s.)’a;

ikindinin Süleyman (a.s.)’a; akşamın Ya’kûb (a.s.)’a; yatsının Yûnus (a.s.)’a farz kılındığı, Ümmet-i Muhammed

(s.a.v.)’e ise hepsinin toptan meşru’ olduğu söylenir.

Haricîlerin önde gelenlerinden Nâfi’ bin Ezrâk,

Abbdullâh İbn-i Abbâs (r.a.)’e “Kitabullâh’ta beş vakit namaz var mıdır?” diye sorunca, İbn-i Abbâs (r.a.): “Evet,

vardır!” deyip Rûm sûresinin 17. ve 18. âyetlerini okuyarak, bu âyetlerde geçen; “Hîne tümsûne” akşam namazıdır, “Hîne tusbihûne” sabah namazıdır, “Ve aşiyyen”

ikindi namazıdır, “Ve hîne tuzhirûne” öğle namazıdır.”

dedikten sonra, Nur sûresinin 58. âyetindeki: “Ve min

bâ’di salâti’l-’ışâi” bir de, “yatsı namazından sonra”

kavl-i şerîfini okumuşlardır.

Nebî-yi Ekrem (s.a.v.) Efendimiz: “Çocuklarınız yedi

yaşına vardıklarında, onlara namazı emredin; on yaşına vardıklarında namaz için onları dövün.” buyurmuşlardır.

En doğru görüşe göre oruç da namaz gibidir. Çocuğa

namaz ve oruç emredilir. İçki içmek yasaklanır. Tâ ki hayra alışsın, kötülüğü terk etsin. (İbn-i Âbidîn, Reddü’l Muhtar, c.2, s.5-7)

1. Aşağıdaki duâ, üç defa okunmalıdır:

Bismi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm Ve sallâllâhu ‘alâ seyyidinâ

muhammedin ve âlihi ve sahbihî ve sellem. Allâhümme

ente’l-ebediyyü’l-kadîmü’l-evvelü ve ‘alâ fazlike’l-‘azîmi ve

cûdike’l-‘amîmi’l-mu‘avveli ve hâzâ ‘âmun cedîdün kad akbele

nes’elüke’l-‘ısmete fîhi mine’ş-şeytâni ve evliyâihi ve cünûdihi

ve’l-‘avne ‘alâ hâzihi’n-nefsi’l-emmâreti bi’s-sûi ve’l-iştiğâli

bi-mâ yukarribunî ileyke zülfâ yâ zê’l-celâli ve’l-ikrâmi ve

sallâ’llâhu ‘alâ Muhammedini’n-Nebiyyi’l-ümmiyyi ve ‘alâ Âlihî

ve Ashâbihi’t- tayyibîne’t- tâhirîne ve’l-hamdü li’llâhi Rabbi’l-

‘âlemîn.

2. 365 defa Âyetü’l-Kürsî,

3. 1000 defa İhlâs-ı Şerîf,

4. 1 defa Zümer Sûresi okunmalıdır.

5. Bütün bunların sonunda 1 defa: Allâhümme yâ muhavvile’lhavli ve’l-ahvâli havvil hâlenâ ilâ ahseni’l-hâl denilmelidir.

MUHARREM AYININ İLK ON GÜNÜ HER GÜN

OKUNACAK DUÂ

Bi’smi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm

“El-hamdü li’llâhi Rabbi’l-‘âlemîn. Ve’s-salâtü ve’s-selâmü

‘alâ seyyidinâ Muhammedin ve ‘alâ Âlihi ve Sahbihî ecma‘îne.

Allâhümme ente’l- ebediyyü’l- kadîmü’l-hayyü’l- kerîmü’lhannânü’l- mennânü ve hâzihî senetün cedîdetün es’elüke

fîhâ’l-‘ısmete mine’ş-şeytâni’r-racîmi. Ve’l-‘avne ‘alâ hâzihi’nnefsi’l-emmâreti bi’s-sûi ve’l-iştiğâli bimâ yukarribunî ileyke

yâ zê’l-celâli ve’l-ikrâmi bi-rahmetike yâ erhame’r-râhimîne. Ve

sallâ’llâhu ve selleme ‘alâ Seyyidinâ ve Nebîyyinâ Muhammedin ve ‘alâ Âlihi ve Sahbihî ve Ehl-i Beytihi ecma’îne.”

Peygamberimiz (s.a.v.) Hazretleri’nden: “Her kim, ilk on günü

sabahleyin bu duâyı üç kerre okursa, Allâhü Zü’l-Celâl Hazretlerinin o kimseyi tâ gelecek senenin Muharremine kadar bütün

belâlardan emin ve muhâfaza buyuracağı” rivâyet olunmuştur.

(Müslim) Şeyh Şihâbuddîn-i Sühreverdî (k.s.)’dan nakledilmiştir ki:

“Her kim, bu duâyı, Aşûre günü üç kerre okursa, ölümden de emîn

kılınır. Elbette o sene ölümü takdîr olunan kimseye bu duâyı bu vechile okumak nasîb olmaz.”

(Ömer Muhammed Öztürk, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.19-21)

İbn-i Abbâs (r.a)’in bildirdiği hadîs-i şerîfte: “Zilhicce’nin

sonuncu günü ile Muharrem’in birinci günü oruç tutan,

geçmiş yılı oruçla bitirip, yeni yıla oruçla başlamış olur.

Allâhü Teâlâ o orucu onun elli yıllık günâhına keffâret

eder” buyurulmuştur.

Peygamberimiz (s.a.v.): “Ramazan orucundan sonra

en fazîletli oruç, Allâh’ın ayı olan Muharrem’de tutulan

oruçtur. (Belâzurî, Ensâbu’l-Eşrâf, c.1, s.266)

“Allâh (c.c.)’un, Aşûre günü orucunu ondan önceki

yılın günâhlarına keffaret kılacağını umarım” buyurdu.

(Beyhakî, Delâilü’n-Nübüvve, c.2, s.530)

Hz. Ali (r.a.) der ki: “Peygamber (s.a.v.)’e bir adam gelip:

“Yâ Resûlullâh! Ramazan ayından sonra hangi ay oruç tutmamı bana emredersin?” diye sordu.

Resûlullâh (s.a.v.) ona: “Ramazan ayından sonra oruç

tutacaksan, Muharrem ayını tut! Çünkü o, Allâh (c.c.)’un

ayıdır. O ayda öyle bir gün vardır ki, Allâh (c.c.) o günde

bir kavmin tevbelerini kabul etmiştir ve o günde başka

bir kavmin de tevbelerini kabul edecektir!” buyurdu.

Resûlullâh (s.a.v.) buyurdu ki: “Muharrem ayında bir

gün oruç tutana, bu gününe karşılık otuz gün oruç

sevâbı yazılır.” (Gunye)

(Abdulkâdir Geylânî (k.s.), Gunyetü’t-Tâlibîn, s.352-356)

HİCRÎ SENENİN SON GECESİ OKUNACAK DUÂ

Bi-smi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm

Ve sallallâhü ‘alâ seyyidinâ Muhammedin ve âlihî ve

sahbihî ve sellem. Allâhümme mâ ‘amiltü fi hâzihi’s-seneti

mimmâ neheytenî anhü felem etüb minhü velem terdâhü ve

nesîtühü velem tensehü ve hâlimte aleyye fîhi ba‘de cür’etî ‘alâ

ma’sıyetike feinnî estâğfiruke fağfirlî mâ ‘amiltü fîhâ mimmâ

terdâhü ve ve‘adtenî aleyhi’s-sevâbe fe-es’elüke. Allâhümme

yâ kerîmü yâ ze’l-celâli ve’l-ikrâm. En-tetekabbelehû minnî

velâ tâkta’ racâî minke yâ kerîm. Ve sallallâhü ‘alâ seyyidinâ

Muhammedin ve âlihî ve sahbihî ve sellem.

(Ömer Muhammed Öztürk, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.91)

Rivayet olunur ki, Hz. Ebû Bekir (r.a.)’in kızı Esmâ

(r.anhâ) şöyle anlattı: “Babamla Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz çıkıp gittiler. Nice olduklarını bilemezdik. Bir gün

Kureyşten bir toplulukla beraber Ebû Cehil kapıya geldi”.

Ben de: “Ne istiyorsunuz?” diye çıktım. Ebû Cehil bana:

“Baban nerede?” diye sordu. Ben de:“Vallâhi nerede olduğunu bilmiyorum. Şimdi burada değil” dedim.

Ebu Cehil gayet kötü ve pis nefisli, fena sözlü bir kimse

idi. Hemen yüzüme bir tokat attı. Kulağımdan küpem düştü. Sonra dönüp gitti. Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz ne oldu

ve nereye vardı diye üzüntülü ve karışık düşünceler içinde idik. Hemen bir cin gelip yolda ne vâki oldu ise haber

verdi. “Sesini işitirdik, fakat kendisini göremezdik” dedi.

Rivayet olunur ki, yolda giderlerken Sürâka bin

Mâlik dedikleri kâfir atla yollarını kesti. Ebû Bekir (r.a.),

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’e bir zarar yetişir diye son

derece korku içindeydi. Sürâka’yı görünce ağladı: “Ya

Resûlâllah! Kâfirler geldi, bizi bastılar!” dedi. Resûlullâh

(s.a.v.) Efendimiz: “Ya Ebâ Bekir! Hâşâ ve kellâ ki,

kâfirler bize bir zarar versinler!” dedi ve duâ eyledi.

Sürâka’nın atının ayakları yere geçti, tutuldu kaldı.

Sürâka: “Anladım, benim aleyhimde duâ ettiniz. Ama lütûf

ve kerem edip bana âmân verin ve dua edip atımı kurtarın. Vallâhi benden zarar görmezsiniz. Diğer kâfirleri de

üzerinizden savarım” dedi.

Sürâka bundan sonrasını şöyle anlatmıştır: ”Durdular,

duâ edip atımı kurtardılar. Üzerine bindim, yanlarına varıp kâfirlerin kastlarının ne olduğunu onlara haber verdim.

Başıma bu iş gelince Resûlullâh (s.a.v.)’in yakın zamanda

zuhurunun ne mertebeye varacağını anladım.”

Sonunda Sürâka (r.a.) imâna gelip seçkin sahâbelerden

olmuştur. Allâh onların hepsinden razı olsun.

(İmâm Kastalâni, Mevahib-ü Ledünniye, s.100-101)