Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.)’den Harmele bin Abdullâh (r.a.)’in

anlattığına göre, o bir gün kendi kafilesinden ayrılıp Resûl-i

Ekrem (s.a.v.)’in yanına geldi. Daha önce de kendisinin yanına gelip gittiği için Allâh’ın Elçisi (s.a.v.) onu tanıdı. Bundan sonrasını Harmele (r.a.) şöyle anlattı:

“Resûl-i Ekrem (s.a.v.) Efendimiz kalkıp gidince

kendi kendime: “Vallahi” dedim. “Peygamber (s.a.v.)

Efendimiz’den ilim öğrenmek için onun yanına geleceğim.”

Öyle de yaptım. Yürüyerek Peygamber (s.a.v.)’in huzûruna

geldim ve kendisine: “Yâ Resûlallâh! Bana ne yapmamı

emredersin?” diye sordum. Şöyle buyurdu: “Ey Harmele!

İyilik yap, kötülük yapmaktan sakın!” Sonra oradan ayrılıp kafilemin yanına döndüm.

Daha sonra tekrar Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in yanına geldim; ona daha yakın bir yere oturdum. Yine kendisine: “Yâ Resûlallâh! Bana ne yapmamı emredersin?” diye

sordum. Şöyle buyurdu: “Ey Harmele! İyilik yap, kötülük

yapmaktan sakın! İnsanların yanından ayrılıp gittiğin

zaman, onların senin hakkında ne söylemelerini duymaktan memnun olacaksan, onu yap! İnsanların yanından ayrılıp gittiğin zaman, onların senin hakkında ne

söylemelerini istemezsen, onu da yapmaktan sakın!”

Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz’in yanından ayrılıp kafilemin

yanına dönünce düşündüm. Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz’in

bu tavsiyesi, her şeyi içine alan son derece kapsamlı bir

sözdü.”

Bu hadîs-i şerîf, onu bize nakleden Harmele (r.a.)’in dediği gibi, her şeyi içine alan çok hikmetli bir sözdür. Buna

göre biz, insanların yanından ayrılıp gidince, onların bizim

hakkımızda ne söylemelerini duymak istersek, onu yapmalıyız. İnsanların bizim arkamızdan, hakkımızda ne söylemelerini duymak istemezsek, onu yapmaktan da kaçınmalıyız.

(İmâm Buhârî, Edebü’l-Müfred, c.1, s.251-252)

Namaz gibi önemli bir ibâdeti müslüman olanın yerine

getirmemesi düşünülemez. Hatta o kadar ki sadece baş

işareti (imâ) yapabilecek olan bir hastanın dahi namazı

terk etmesine ruhsat verilmemiştir.

Namaz, bu önemine rağmen terkedilecek olursa onu

terk eden hem dünyada hem de ahirette cezalandırılır.

Namaz kılmayanların ahirette ki cezalarına ilişkin olarak

Allâhü Teâlâ şöyle buyuruyor; “Onlar cennetlerdedirler.

Birbirlerine suçlular hakkında sorular sorarlar ve dönüp onlara şöyle derler: “Sizi Sekar’a (cehenneme)

ne soktu?” Onlar şöyle derler: “Biz namaz kılanlardan değildik.” (Müddessir s. 40-43)

“Onlardan sonra, namazı zayi eden, şehvet ve

dünyevî tutkularının peşine düşen bir nesil geldi. Onlar bu tutumlarından ötürü büyük bir azâba çarptırılacaklardır.” (Meryem s. 59)

Namazı terk etmenin dünyadaki cezasına gelince;

Hanefi fakihlerine göre; namazın farz bir ibâdet olduğunu

kabul ettiği halde, onu sırf tembelliği veya umursamazlığından terk eden kişinin cezası; hapsedilmesi ve namaz

kılıncaya kadar dövülmesidir. Bu durumda ya tövbe edip

namazını kılar, ya da hapishanede ölür. Orucu terk edenin cezası da budur. Hanefilere göre, diğer üç mezhebin

aksine, müslüman, namaz kılmadığından dolayı öldürülmez. Çünkü Peygamber (s.a.v.) Efendimiz şöyle buyurmuştur:

“Allâh (c.c.)’dan başka ilâh olmadığına ve benim

Allâh Resûlü olduğuma şahadet eden müslüman

bir kimsenin kanı (öldürülmesi) asla helâl değildir.

Ancak üç şeyden dolayı helâldir; dul kadının zinası,

cana karşı can, dini terk edip cemaatten (İslâm’dan)

ayrılmak.”

(Suâlli-Cevâplı İslâm Fıkhı, c.2, s.9-11)

Şeyh İmâm Gazâlî (r.âleyh) Hazretleri, “Minhâcü’l-Âbidîn”

isimli kitabında şunları zikretmiştir: “Hiç şüphesiz, hâmd ve

şükür, umduklarına kavuşup; istediklerini elde etmek isteyen,

sâliklerin geçmeleri gereken yedi geçidin en sonuncusudur.

Bir kişinin geçmesi gereken yedi geçit şunlardır:

1. İlim ve marifet geçidi 2. Tevbe geçidi. 3. Tuzaklar ve

engeller geçidi: Dünya, halk, Şeytân ve nefis. 4. Dört büyük

özürler geçidi: Dünyadan tecrid, insanlardan uzaklaşmak,

Şeytânla mücâdele ve nefsi kahretmek. 5. İbâdette teşvik

eden duygular geçidi. 6. İbâdetleri helâk eden geçidi. 7. Şükür ve hâmd geçidi.

Kulun ibâdet yolunda ilerlemek ve seyr-ü sülûk için harekete geçeceği ilk şey, semavi bir ilhâm ve hususî ilâhî bir tevfik (başarı) ile ibâdet yolunda ilerlemektir. Buna da Şeriat’ın

sahibi Efendimiz (s.a.v.) Hazretleri, şu hadis-i şerifiyle işaret

buyurmuştur: “Muhakkâk nur mü’min’in kalbine girdiği

zaman, kalbi açılır ve inşirâh eder (sevinç ve ferahlık duyar).” ”Ya ResûlAllâh! Bunun belirli alâmeti var mıdır?” diye

soruldu. Efendimiz (s.a.v.) Hazretleri: “Aldatıcı dünya hayatından uzak durmak, ebedi dünyaya yönelmek ve gelmeden önce ölüm için hazırlanmaktır” buyurdu.

(İsmail Hâkkı Bursevi, Rûhu’l-Beyân Tefsiri, c.1, s.51-52)

ASHAB-I KİRAM (R.A.)’IN ABDESTLERİ NASILDI?

Hz. Osman (r.a.)’in azatlısı Humrân b. Ebân (r.a.), onu

abdest alırken gördüğünü ifade ederek şöyle anlatmaktadır:

“Önce bir kap su istedi ve ellerine üç defa su döküp onları

yıkadı, sonra sağ eliyle kaba daldırarak aldığı su ile ağzını

çalkaladı, burnuna su verip dışarı attı, sonra üç defa yüzünü

yıkadı, sonra dirseklere kadar üç defa kollarını yıkadı, sonra başını mesh etti, sonra ayaklarını topuklarına kadar üçer

defa yıkadı, ondan sonra da Hz. Peygamber (s.a.v.)’in şu

hadisini nakletti: “Kim benim abdest aldığım gibi abdest

alır da kendisini tamamen Allâh (c.c.)’a vererek iki rekât

namaz kılarsa, Allâh onun geçmiş günâhlarını affeder.”

(Eşref Ali et-Tehânevî, Hadislerle Hanefi Fıkhı, c.1, s.17)

Batılı seyyahların yazdıkları eserler, “Müslümanlar temiz

olur!” sözünün en güzel ispatlarından biridir.

“Osmanlılar, yıkanıp temizlenmeyi hiçbir zaman ihmâl

etmez! Takâtten düşse bile çocukları, uşakları veya hanımı

vasıtasıyla yıkanıp temizlenir. Öldüğü zaman cenazesi bile

şeriat ahkâmına göre yıkanıp temizlenmeden tabutuna konulmaz. Oysa Avrupalılar, hastalandıklarında, takâtten düştüklerinde, temizlik kaygısını umumiyetle unutuverirler.” (Fransız A.

Brayer) “Müslümanlar temizliğe çok bağlıdırlar ve hayatlarının

büyük bölümünü yıkanarak geçirirler. Halka açık hamamın

bulunmadığı tek bir köy bile yoktur. Hem vücutlarını tertemiz

tutmak hem sıhhatlerini idâme etmek için Türkler hamama

çok giderler.” (Fransız Jean de Thevenot)

“İspanya’da ömrü boyunca iki kere yıkanmış hiçbir kadın

ve erkek göremezsiniz. Türkler ise sık sık yıkanırlar. Türk hamamlarında bol su harcanır. Dünyada İstanbul kadar çeşmesi

olan hiçbir şehir yoktur. Her sokakta muhakkâk bir çeşmeye

rastlanır.” (İspanyol Pedro) “Türk evlerinde temizlik azamî derecededir. Döşeme tahtaları, halılar ve Mısır hasırlarıyla kaplıdır. Ayakkabıların merdiven önünde bırakılması âdettir. Bu

yüzden odalarda, sofalarda çamurlara ve ayak izlerine pek

nadir tesadüf edildiği halde, bütün evlerde döşeme tahtaları

her hafta muntazaman silinir.” (İngiliz Thomas Thornton)

“Türkler, Avrupa’da ekseriyetle tesadüf edildiği gibi, insanların yemek yedikleri yahut yıkanıp temizlendikten sonra

tekrar yiyecekleri kaplarda köpeklerin yemesine müsaade etmezdiler.” (Fransız Josephus Grelot) “Türklerin mutfakları çok temizdir. Gerek sofra takımları gerekse yemekleri azamî nispette tertemizdir. Türkiye’de sofradan kalkılır kalkılmaz mutlaka

ellerle ağızlar yıkanır.” (Fransız Jean Baptiste Tavernier)

“Elleri, yüzleri ve ayakları dinlerinin bir gereği olarak daima

temizdir. Sokak kirliliğinin oldukça az olduğu ve insanı rahatsız etmediği bir Avrupa ülkesi daha görmedim. Bir Türk’ün

Fransa, İtalya ve Almanya’dakinin aksine sokağa tükürdüğüne hiç rastlamadım.” (İngiliz Charles Fellows)

Allâhü Teâlâ şöyle buyurdu: “Riba (faiz) yiyenler kendilerini şeytan çarpmış birer mecnundan başka bir halde

kabirlerinden kalkmazlar. Böyle olması da onların “alım

satım da ancak riba gibidir” demelerindendir. Hâlbuki

Allâh alışverişi helâl, ribayı haram kılmıştır.” (Bakara s.

275) Yâni, fâiz yiyenler, Allâh (c.c.)’un haram kıldığını helâl

saymalarından dolayı, halk kabirlerinden süratle kalkıp

mahşer yerine doğru yol aldıklarında, o tefeciler, kendilerini

cin çarpmışçasına her kalkmak istediklerinde sendeleyerek

yere yıkılacaklar. Çünkü faizle karınlarını doldurmuşlardı.

Bu ağırlıklar kalkmalarına engel olacak, insanlar koşarak

mahşer yönüne doğru giderlerken onlar tökezleyip sürüneceklerdir. Katade (r.a.): “Faiz yiyen, kıyâmet gününde deli

olarak diriltilecek. Bunun böyle olması diğer insanlar onun

tefeci olduğunu bilmeleri içindir” buyurmuştur.

Ebû Saîd el-Hudrî (r.a.)’den Resûl-i Ekrem (s.a.v.)’in

şöyle anlattığı rivâyet olunmuştur: “Mirac gecesi bir topluluk gördüm, her bir adamın karnı kocaman bir ev

gibi öne doğru çıkmış bir halde Firavun hanedanının

yolları üzerinde dizilmişlerdi. Firavun hanedanı ise akşam sabah cehenneme arz olunurlar. (Peygamberimiz

(s.a.v.) devamla): Firavun hanedanının ne işiten, ne de

laf anlayan ürkmüş develer gibi sağa sola koşuştuklarını, bu adamlar hissettiklerinden yollarından çekilmek

istiyorlardı. Fakat karınlarının aşırı derecede büyüklüğü buna imkan vermiyordu. Firavun hanedanı onları da

kendi içlerine katarak ateşe doğru hem giderken hem

de dönerken birlikte azâb olunuyorlardı. İşte bu adamların dünya ile âhiret arasında bir geçit yeri olan kabirdeki azâbları bu idi. Cebrail’e: “Bunlar kimlerdir?” diye

sordum. Cebrail: “Bunlar faiz yiyenlerdir, kabirlerinden

şeytan çarpmışcasma kalkacaklardır” cevabını verdi.”

(İmâm Zehebî, Büyük Günâhlar, s.63-64)

Halîfe Hârûn Reşîd, İmâm-ı Mâlik (r.a.)’in Muvatta’ını

Kâbe-i Muazzama’ya asdırıp bütün müslümanların onunla amel etmesini isteyince, İmâm-ı Mâlik (r.a.) buna razı

olmayarak: “Ey Müminlerin Emiri, bunu istemeyiniz! Çünkü Resûllullah (s.a.v.)’in Ashâbı (r.a.e.) bazı fürûa ait meselelerde ihtilaf ile çeşitli ülke ve beldelere dağılmışlardır.

Âlimlerin ihtilaf etmesi ise bu ümmet için Allâh (c.c.)’nün

büyük bir rahmetidir. Herbiri kendince sabit olan delil ile

amel ettiğinden, doğrudan payını almış ve hidâyet nuruna

mazhar olmuştur.”

Bunun üzerine Hârûn Reşîd: “Ey Abdullah’ın babası!

Allâhü Teâlâ seni bütün işlerinde başarılı kılsın.” diye duâ

ederek memnuniyetini belirtmiştir. Bundan önce Halîfe

Mansûr, Mâlikî mezhebiyle ilgili kitaplardan birer nüshayı

her bölgeye göndererek bunlarla amel edilmesini zorunlu

tutmuştu. O zaman da İmâm-ı Mâlik (r.a.) buna rızâ göstermeyerek: “İnsanlara önceden çok çeşitli sözler ulaştı,

pek çok hadis işittiler ve çeşitli rivâyetlerde bulundular.

Bundan dolayı her bölgenin ahalisi farklılıkların arasından

kendi istekleriyle oluşturup uymakta oldukları mezheplere

göre hayatlarını sürdürmeleri onlar için daha hayırlıdır, bu

konuda müdahaleye hakkımız yoktur” demiştir.

Müctehit imamların herbiri, İslâm âlimlerinin çoğunluğu

katında tanınan ve bilinen büyük imâmlar olduklarından,

herbirinin mezhebine uymak, kurtuluş ve selâmet için bir

merdiven, sağlam bir yol ise de dört imâmın dışındakilerin

bağlıları yok olup gitmişler, bunlar kadar yaygınlık

kazanmamışlardır. Mezheplerinin görüşleri sistemli

olarak eserlerle ortaya konmadığı için de bu çağda onlara

bağlanma ve taklit etme imkânı kalmamıştır. Yalnızca

mevcut olan dört mezhebin birine uymak gerekir.

(İbn Hacer el-Heytemî, İmâm-ı Azam Ebû Hanîfe (r.a.) Hayatından

Rabbânî Esintiler, s.75-82)

E‘ûzü bi’llâhi mine’ş- şeytâni’r- racîm.

Bi-smi’llâhi’r- rahmâni’r- rahîm.

Selâmün ‘aleyküm ketebe rabbüküm ‘alâ nefsihi’r-rahmeh.

Selâmün aleyküm bi mâ-sabertüm feni‘me ‘ukbe’d-dâr.

Selâmün aleykümü’dhulû’l- cennete bi mâ-küntüm ta‘melûn.

Ve selâmün ‘aleyhi yevme vülide ve yevme yemûtü ve

yevme yüb‘asü hayyen.

Ve’s-selâmü ‘aleyye yevme vülidtü ve yevme emûtü ve

yevme üb‘asü hayyen.

Selâmün ‘aleyke se-estağfiru leke rabbî innehû kâne bî

hafiyyen.

Ve’s-selâmü ‘alâ meni’t-tebe‘a’l-hüdâ.

Ve selâmün ‘alâ îbâdihî’l-lezîne’stafâ

Selâmün ‘aleyküm lâ-nebteği’l-câhilîn.

Selâmün kavlen min rabbi’r- rahîm.

Selâmün ‘alâ Nûhin fi’l-‘âlemîn, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn, innehû min ‘ibâdine’l-Mü’minîn.

Selâmün ‘alâ İbrâhîm, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn,

innehû min ‘ibâdine’l-Mü’minîn.

Selâmün ‘alâ Mûsâ ve Hârûn, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn, innehümâ min ‘ıbâdine’l-Mü’minîn.

Selâmün ‘alâ İlyâsîn, innâ kezâlike neczi’l-muhsinîn,

innehû min ‘ibâdine’l-Mü’minîn.

Ve selâmün ‘ale’l-mürselîn.

Selâmün ‘aleyküm tıbtüm fe’dhulûhâ hâlidîn.

Selâmün hiye hattâ matla‘i’l-fecr.

SAFER AYI DUÂSI

“Allâhümme bârik fî şehri’s-saferi va’htim le-nâ bi’s-sa‘âdeti ve’z-zafer.”

(Ömer Muhammed Öztürk, Misvâk Neşriyât, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.33-36)

Safer ayının ilk ve son çarşamba gecesi, gece yarısından sonra yeryüzüne inecek belâlardan Allâh (c.c.)’un izniyle korunmak için

imsâkten önce dört rek‘at nâfile namâzı kılıp Fâtiha’dan sonra zamm-ı

sûre olarak, birinci rek‘atte 17 “Kevser”; ikinci rek‘atte 5 “İhlâs”; üçüncü rek‘atte 1 “Felâk”; dördüncü rek‘atte 1 “Nâs” sûrelerini okuyup

selâmdan sonra duâ edilecektir. Safer’in son çarşambasının gecesi

veyâ gündüzü iki rek‘at namâz kılıp birinci ve ikinci rek‘atte Fâtiha’dan

sonra 11’er “İhlâs” okunacak. Namâzdan sonra 7 def‘a istiğfâr edilecek ve el kaldırıp 11 def‘a Salât-ı Münciye ve sonlarında “inneke ‘alâ

külli şey’in kadîr” okunacaktır. Bu duâlarda, “Allâhü Te‘âlâ’nın, kendimizi, âile fertlerimizi ve bütün Mü’minleri gökten inen, yerden gelen ve

bütün belâlardan muhâfaza buyurması” için niyâz edilecektir. Yine Safer ayının son çarşamba gecesi veya gündüzü iki rek’ât namaz kılınıp,

birinci rek’atta Fâtihâ’dan sonra 7 “Kadir” , ikinci rek’atta Fâtihâ’dan

sonra 5 “Kevser” okunacaktır.

SALÂT-I MÜNCİYE: “Allâhümme salli alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âli seyyidinâ Muhammed. Salâten tüncînâ bihâ min cemî‘il

ahvâl-i vel-‘âfât ve takdî lenâ bihâ cemî‘al hâcât ve tütahhirünâ bihâ

min cemî‘i’s-seyyiât ve terfe‘ûnâ bihâ a‘le’d-derecât ve tübelliğunâ

bihâ aksal-gâyât min cemî‘i’l-hayrâti fi’l-hayâti ve ba‘de’l-memât.”

SAFER AYININ İLK VE SON ÇARŞAMBA GÜNÜNDE OKUNACAK DUÂ: ”Bi’smi’llâhi’r-rahmâni’r-rahîm “Allâhümme salli alâ Muhammedin abdike ve nebiyyike ve resûlike ve alâ âlihî ve bârik ve

sellim. Alâhümme innî e’ûzü bike min şerri hâze’l yevmi ve min külli

şirretin ve belâin ve beliyyetin-i’lletî fîhi ve yekûnü fî ‘ilmike yâ Dehru,

yâ Deyhâru, yâ Keynânü, yâ Keynûnü, yâ Evvelü, yâ Ebedü, yâ Mübdiü, yâ Mu’îdü, yâ Ze’l-celâli ve ikrâm. Yâ Ze’l-arşi’l mecîdi ente tef’alü

mâ türîdü. Allâhümma’hrüsnî bi-aynike’lletî lâ-tenâmü fî nefsî ve mâlî

ve evlâdî ve dînî ve dünyâye’lletî’btelânî bi-suhbetihim bi-hurmeti’l

ebrâri ve’l- ahyâri bi-rahmetike yâ Azîzü, yâ Ğaffâru, yâ Kerîmü, yâ

Settâru, bi-rahmetike yâ Erhame’r Râhimîn. Allâhümme şedîdü’l kuvâ

yâ Şedîdü, yâ Azîzü, yâ Kerîmü, yâ Kebîru, yâ Müteâlü! Zelleltü biızzetike, cemî’ı halkike yâ Muhsinü, yâ Mücmilü, yâ Mütefaddilü, yâ

Mün’imü, yâ Mükrimü lâilâhe illâ ente. Allâhümme yâ Latîfü letafte bihalki’s semâvâti ve’l-ardı ültuf binâ fî kadâike ve âfinâ min belâike ve

lâ-havle ve lâ- kuvvete illâ bike bi-rahmetike yâ Erhame’r Râhimîne.

Hasbüna’llâhü ve ni’mel vekîl lâhavle ve lâ-kuvvete illâ bi’llâhi’l Alîyyi’l

Azîm. Ve sallallâhu alâ seyyidinâ Muhammedin ve alâ âlihî ve sahbihî

ve sellim.”

(Ömer Muhammed Öztürk, Misvâk Neşriyât, İbâdet Takvimi ve Duâlar, s.31-35)

İslâm dini temizlik dinidir ki Peygamber (s.a.v.)

Efendimiz’in “Temizlik imandandır” hadisi şerifi ile

buna vurgu yapmaktadır. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz

bir hadis-i şerifinde, fıtrattan olan beş temizlikten birinin

tırnakların kesilmesi olduğunu belirtmiştir.

Kadın olsun erkek olsun tırnakları her ne sebeple

olursa olsun uzatmak İslâm’ın fıtratından olan temizliği

terk etmek olduğundan mekruhtur. Tırnakları kesmekte

ihmalkârlık etmek caiz değildir. Benî Gaffar kabilesinden

bir adamdan rivayete göre Peygamber (s.a.v.) Efendimiz:

“Etek tıraşı olmayan, tırnaklarını kesmeyen ve bıyıklarını kısaltmayan bizden değildir.” buyurmuşlardır.

Ebu Eyyüb el-Ensari (r.a.)’den rivayete göre Hz. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz: “Nasıl oluyor da, sizden biriniz gök haberlerinden soruyor? Halbuki o, tırnaklarını kuşların tırnakları gibi uzun bırakıyor, kesmiyor

da, tırnaklarında cenâbetlik, kir ve pislik toplanıyor,

birikiyor!” buyurmakla tırnak kesmenin önemini belirtmişlerdir.

İbn-i Abidin (r.âleyh) şöyle der: “Bir kimse tırnaklarını,

dikkatsizlik ve ihmâl yüzünden vaktinde kesmeyerek uzatırsa, o kimse geçinmek hususunda rızık darlığına düşer.

Feyiz ve bereketten mahrum kalır.”

Asrımızda müslümanım diyen bazıları maalesef

kâfirlere özenerek onlar gibi tırnaklarını uzatmaktadırlar.

Abdest ve gusül esnasında suyun tırnak altlarına, uzayan kısmın altına ulaşması şarttır. Pislik dolu olduğu için

buralara su ulaşmazsa temizlik olmaz. Güzellik niyetiyle,

temiz tutulsa da tırnak uzatmak yanlıştır. Aynı zamanda

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in sünnetine aykırıdır. Uzatılan ve ojelenen tırnaklar, fıtrata yani insanın yaratılışına

aykırıdır. Ayrıca ojeli tırnaklar abdeste ve gusle manidir.

(www.mevlanatakvimi.com)

Peygamberimiz (s.a.v.) gönderildiği zaman, Sâsânî

sarayında oturmakta olan Kisrâ sabah uyanınca, saray

takının kırıldığı ve Dicle’nin korkunç bir şekilde taştığını

görmüş. Bundan endişelenerek kâhinleri, müneccimleri ve sihirbazlarını toplayıp bu olayların neyin alâmeti

olduğunu açıklamalarını istemiş. Halbuki onların o gün

bütün ilimleri ile oyunları alınmış ve şaşırıp kalmışlardır.

Zira o gece sahrada geceleyen birisi, Hicaz’dan bir ışığın

çıktığını ve tâ doğuya kadar uzandığını görür ve bunun

yorumunu: “Eğer şu gördüğüm doğru ise, Hicaz’dan bir

sultan zuhur edecek ve doğuya mâlik olacaktır. Yeryüzü

kendisinin önderliğinde büyük hayırlara ve bereketlere

kavuşacaktır!” şeklinde yapar. Biraz sonra da kâhinlerin,

müneccimlerin ve sihirbazların tutukluğu ve şaşkınlığı

geçmiştir. Birbirine bakıp: “Herhalde farkındasınız, bize

bu tutukluk, muhakkak semavî bir emir ve iş sebebiyle

gelmiştir. Bu da ancak, gönderilmiş bir peygamber olabilir

ve bu peygamber, şimdiki dini ve idareyi kırıp atacaktır!”

Ebû Hüreyre (r.a.)’den rivayetle, Peygamber (s.a.v.)

Efendimiz gönderildiğinde bütün putlar devrilmiştir. Buna

şaşıran şeytânlar, reisleri İblîs’e giderek durumu haber

vermişler. İblîs, “bunun, gönderilmiş bulunan bir peygamber sebebiyle olduğunu” söylemiş. Şeytânlar O (s.a.v.)’i

aramaya koyulmuşlarsa da bulamamışlar. İblîs bizzat

kendisi aramaya çıkmış ve O (s.a.v.)’i Mekke’de bulmuştur. Şeytânlara hitaben: “Ben O’nu Mekke’de buldum, yanında Cibril de vardı” demiştir.

Ebû Nuaym (r.âleyh) demiştir ki: “İblis korku ve dehşete kapılarak dört defa feryad etmiştir: Lânete uğradığında,

arza indirildiğinde, Hz. Peygamber (s.a.v.), peygamber

olarak gönderildiğinde, Fatiha Sûresi nazil olduğunda.”

(Celaleddin es-Suyuti, Peygamberimizin Mucizeleri ve Büyük Özellikleri, s.190-191)