Peygamber (s.a.v.)’in doğumunda yaşanan bir olayı Hz.

Âmine (r.anhâ) şöyle anlatır:

“(Nebi (s.a.v.) Efendimiz doğduğunda) O’nu elime almak

istedim. Hemen üç hûrînin hazır olduğunu gördüm. Her birinin

yüzü bir bedir (ay) gibiydi. Başka melekler de vardı. Bunlar

bir anda kaybolup o üç melek yaklaştılar. Meğer bunlar hûrî

suretinde melekler imiş. Yanıma geldiler. Birinin elinde gümüşten beyaz bir ibrik, yeşil zebercedden bir maşraba vardı.

Diğerinin elinde kızıl ipekten dürülmüş bükülmüş bir bez vardı. Meleklerden biri ileri geldi. Leğeni Allâh’ın Habîbi (s.a.v.)’in

önüne koydu ve:

“Ey Muhammed (s.a.v.)! Bu leğen dünyanın benzeridir.

Dünyayı sana arz ettim. Nereyi gösterirsen senin makâmın

orası olacaktır. Elini bu leğenin neresine gösterirsen ben de

sana oranın doğuda mı, yoksa batıda mı, Şam’da mı yoksa

Anadolu’da mı olduğunu haber vereceğim” dedi. Gözümün

nuru o leğenin orta yerine elini koydu. Ben şaşakaldım. Daha

şimdi doğan çocuk bu sözü nasıl anlamıştı?”

Âmine Hâtun bilmezdi ki, bütün yaratılmışlar onun yanında tıfıldır. Amma onun cümle mahlûkâttan şânı uludur.

Ey müminler! Resûlullâh (s.a.v.) hakkında söylenen sözleri ve o sözlerin şerhlerini, mucize ve kerametlerini sakın inkâr

etmeyin. Diliniz ve dîniniz zayıflar. Îmânınıza zarar gelir. Peygamberimiz (s.a.v.)’in makâmı yüksek makâmdır. Yüce menzildir. Bütün peygamber ve velîlerle, dîn imâmları ve yakîn

ehli âlimler onun haline hayran kaldılar. Hiç kimse O (s.a.v.)’in

kurbetinin, zînetinin ve rütbesinin derecesini gereği gibi anlayamamıştır.

Mevlîd gecesi, Resûlullâh (s.a.v.)’in doğum zamanında

görülen hâlleri, mûcizeleri okumak, dinlemek, çok sevâbdır.

Çünkü hadîs-i şerîfte “Allâhü Teâlâ bir kimseye söz ve yazı

sanatı ihsân ederse, Resûlullâh (s.a.v.)’i övsün, düşmanlarını kötülesin” buyurulmuştur.

Not: Bugün veya ertesi gün oruç tutmak sevâbdır.

(Mustafa Darir, Siyer-i Nebî, c.1, s.249)

Nebi (s.a.v.)’i dünyayı teşriflerinin kutlanması yüzyıllardır

Müslümânlar tarafından icra edilen sünnetlerdendir. Bizzat Nebi

(s.a.v.) Efendimiz, “Bu günde doğdum” buyurarak pazartesi

günleri oruç tutmuştur. Hz. Ömer (r.a.) dönemine gelindiğinde

ise okula giden öğrenci çocuklar için her yıl, Kurban Bayramında dört gün ve “mevlid gecesi” dolayısıyla da bir hafta tatil günü

belirlenmiş ve Hz. Ömer (r.a.) bunu devam ettirenlere hayır

duâda, kaldıranlara da bedduâda bulunmuştur. Bu gelenek son

asırlara kadar devam etmiştir.

Kurban ve Ramazan bayramları dışında İslam’da başka bir

bayram olmadığı malumdur. Ancak mevlid günü bayramdan

daha büyük ve önemlidir. Biz mevlidi bayram olarak isimlendirmiyoruz. Çünkü bütün bayramlar, saadetler ve İslam’la gelen

bütün büyük günlerin güzellikleri mevlidle var oldu. Eğer Efendimiz (s.a.v.)’in mevlidi olmasaydı peygamberliği olmazdı, Kur’ân

inmezdi, İsra ve Mi’rac olmazdı, Bedir zaferi olmazdı, büyük

fetih (Mekke’nin fethi) gerçekleşmezdi. Bunların hepsi bütün

hayırların kaynağı olan Sallallâhu Aleyhi ve Sellem’e ve O’nun

doğumuna bağlıdır.

Mevlid okunmasını bid’at olarak görenlere şunu söylüyoruz:

“Biz O (s.a.v.) ile ferahladığımız ve sevindiğimiz için mevlidini kutluyoruz. Mü’min olduğumuz için de O’nu (s.a.v.)’i çok

seviyoruz”

Bu mübarek günde, oruç tutmak bol bol salavât getirmek,

sevinç göstermek, ziyafetler tertib etmek, bu ziyafetlere katılmak, fakirlere bu günün şerefine sadakalar vermek ve Nebi

(s.a.v.)’i öven şiirler okumak ve dinlemek Sâlih kimselerin

âdetlerindendir.

Çünkü Hz. Peygamber (s.a.v.), daha doğduğu andan itibaren övülmeye başlanmıştır: “Bana bu güzel ve zarif çocuğu veren Allâh’a hamd olsun!” diyen dedesi Abdulmuttalib’in, ve “Sen

doğunca dünya ışığa büründü ve Sen’in nûrunla ufuklar aydınlandı.” diyen amcası Hz. Abbas’ın deyişleri bunlardan sadece

birkaçıdır. Medîne’ye gelişinden sonra ise pek çok Sahâbî şâir

O (s.a.v.)’i övmek için yarışmışlardır.

(Seyyid Muhammed Alevî, Mevlid-i Şerîf’i Kutlamak, s.10-12)

Âyet-i Kerime’de şöyle buyrulur: “Göklerde ve yerde

olan her şey kimindir?” diye sor. De ki: “Hepsi Allâhü

Teâlâ’nındır. Allâhü Teâlâ, rahmeti kendine yazdı.”

(En’am s. 12)

Râhmet; dünyâya da, ahirete de şâmildir ki râhmetinden

marifetine hidâyet eder. Deliller gösterir. Kitab inzâli suretiyle Allâh (c.c.)’un birliğini bildirir ve kâfirlere ölümlerine kadar

mühlet verir. Kullarının tevbelerini kabul ve masiyetlerini afveder. Efendimiz (s.a.v.): “Allâhü Teâlâ’nın yüz râhmeti

vardır. Bundan birini dünyâda cin, insan ve hayvanlar

arasında pay etmiştir, tâ ki onunla birbirlerine şefkât

ve merhâmet etsinler. Hattâ vahşi hayvanlar bile yavrularına onunla şefkât gösterir. Doksan dokuzunu ise,

kullarına râhmet etmek için Kıyâmet Günü’ne alıkoymuştur.” buyurmuşlardır.

Hz. Ömer (r.a.) diyor ki: “Peygamber (s.a.v.)’e bir takım

esirler getirdiler. İçlerinde bir kadın vardı ki, emzikli olup her

tarafa bakınıyordu. Nihâyet esirlerin arasında bir çocuk gördü. Meğer çocuk onunmuş. Hemen varıp bağrına bastı ve

emzirdi. Peygamber (s.a.v.) Ashâbı (r.a.e.)’ne; “Zanneder

misiniz ki bu kadın çocuğunu ateşe atsın? Atmağa kadirdir?” dedi, Ashâb (r.a.e.): “Hiç olur mu, insan çocuğunu

ateşe atar mı?” dediler. Bunun üzerine Peygamber (s.a.v.)

“Bilin ki, Allâhü Teâlâ kullarına, bu kadının çocuğuna

gösterdiği şefkâtten daha merhametlidir” buyurdular.

Âyet-i Kerime’de şöyle buyrulur: “Toprağı temiz ve

münbit bir yer, Râbbinin izniyle iyi ve bol mahsûl verir.

Çorak bir yerin mahsûlü ise kıttır. İşte Biz, şükredecek

bir kavim için, âyetlerimizi böyle tekrar tekrar beyân

ederiz.” (A’raf s. 58) Rüzgârlar, Râhmet-i İlâhiye’nin müjdecileri Peygamberler, yüklendikleri teklifler de; suyla ağırlaşan

bulutlardır. Ve indirilen su, kalblerin âb-ı hayâtı Kur’ân, dîn

ve ma’rifet, Râhmet-i İlâhiye’dir.

(Ayıntabî Mehmed Efendi, Tibyân Tefsiri, c.2, s.10-89)

Resûlullâh (s.a.v.)’e salı günü hakkında sual ettiler.

Resûlullâh (s.a.v.): “Kan günüdür, çünkü o gün Havva hayz getirdi. Âdem’in oğlu kardeşini o gün öldürdü. Yine o gün Cercis, Zekeriyyâ, Yahya ve oğlu,

Firavun’un karısı Âsiye bînt-i Müzârrın ve Benî İsrail’in

bakarası katlolundu. Resûlullâh (s.a.v.) salı günü hacamat yaptırmaktan şiddetle nehyetmişlerdir. Çünkü o

günde öyle bir saat vardır ki, kişi hacamat yaptırırsa

kanı durmaz ve ekseri hallerde insan kanı durdukdan

sonra ölür. Yine salı günü İblis yeryüzüne indi. Yine o

gün cehennem yaratıldı ve yine o gün Eyyûb (a.s.) derde tutuldu.” buyurdular.

Çarşamba gününden sordular. Cevaben buyurdular ki:

“Meşakkât ve azâb günüdür. Çünkü o gün Firavun ve

kavmi boğuldular, yine o gün Âd, Semûd ve Sâlih (a.s.)

kavmi helâk oldular ve o gün tırnak kesmek nehyolundu. Çünkü çarşamba günü tırnak kesmek baras hastalığına neden olur.” Bazıları çarşamba günü hasta ziyaretini

mekruh gördüler.

Resûlullâh (s.a.v.)’e perşembe gününden sordular;

Resûlullâh (s.a.v.) cevaben; “Hacetlerin yerine getirildiği gündür. Gerektiğinde sunanların huzûruna da perşembe günü çıkılır. Çünkü İbrahim (a.s.) Mısır melikinin

huzûruna perşembe günü çıktı, hacetini gördü ve Mısır

meliki ona Hâcer’i hediye eyledi.”

Resûlullâh (s.a.v.)’e cuma gününden soruldu cevaben:

“Nikâh günüdür. Âdem (a.s.) Havva ile, Yûsuf (a.s.) Züleyha ile, Mûsâ (a.s.) Şuayb’ın kızıyla, Süleyman (a.s.)

Belkıs ile ve Resûlullâh da Hâtice ve Âişe ile cuma günü

nikâhlandılar” buyurdu. Abdullâh İbn-i Mes’ud (r.a.)’den

rivâyet olunduğuna göre şöyle demişdir: “Kim cuma günü

tırnaklarını keserse, Allâhü Teâlâ ondan dertleri çıkarır,

yerine şifâ koyar.” (Ruhu’l Beyân, c.2, s.6)

(Hz. Mahmûd Sâmî Ramazanoğlu (k.s.), Yunus ve Hud Sûreleri Tefsiri, s.9-10)

İslâm Hukuku, ceza hukuku adına dinin, canın, malın,

neslin ve ırzın muhafazasına önem vermiş, bunlar hakkında Allâh (c.c.)’un koymuş olduğu sınırların aşılmaması

istenmiş, suça teşvik edici unsurları ortadan kaldırarak suç

işlenmesini önlemeye çalışmış fakat yine de suç işlenmişse

cezâi müeyyideleri uygulamaya koymuştur.

İşte bu nedenle İslâm, insan canına kasden kıyma suçuna karşılık kısâs cezâsını Kur’an-ı Kerim’de şöyle tayin

etmiştir: “Ey iman edenler! Öldürülen kimselerin hakkını almak için size kısâs farz kılındı. Hür hür ile, köle

köle ile, dişi dişi ile kısâs olunur. Ama kim, maktûlün

velisi tarafından affedilirse kısâs düşer. Bundan sonra, diyeti ona güzel bir şekilde ve tam olarak ödemek

gerekir. Bu esneklik Rabbiniz tarafından bir kolaylık ve

lütuftur. Artık kim bundan sonra karşıdakinin hakkına

tecavüz ederse, ona son derece acı bir azap vardır. Ey

akıl sahipleri! Kısasta sizin için hayat vardır. Böylece

korunmayı umabilirsiniz.” (Bakara s. 178-179)

Ebussuûd Efendi, kısâsta hayat olmasıyla ilgili olarak

dört farklı yorumda bulunmuştur. Birincisinde; kısâsın hayat olması, caydırıcı olmasında ve kendisine kısâs cezası

uygulanacağını bilen insanın katle kolaylıkla cüret edemeyeceği, ikincisinde; cahiliye döneminde bir insana karşılık

birçok insanın öldürüldüğünü, buna binâen kabile savaşlarının başladığını, kısâsla birlikte birçok insan hayatının

kurtarılmış olduğunu, üçüncüsünde; hayattan muradın

ahiret olduğunu, dolayısıyla dünyada kendisine kısâs yapılan kişinin katlinden dolayı ahirette mesul tutulmayacağını,

dördüncü yorumunda ise; “kısâs” kelimesini “kasas” şeklinde okuyanların da olduğunu, bu kıraate göre ise ayetin

manasının, “katlin hükmü konusunda size nakledilenlerde

veya Kur’an’da hayat vardır” manasında anlaşılabileceği

yorumlarında bulunmuştur.

(Ebussuud Efendi, İrşad-ı Akl-ı Selim Tefsiri, s.237)

Koloniler kurarak özellikle Afrika’daki sömürgelerinde

büyük insan hakları ihlâlleri yapan Fransa’nın tarihindeki

katliamlar, uluslararası kamuoyunun vicdanını rahatsız etmeye devam ediyor. Fransa, 1524’te başlattığı sömürgecilik faaliyetleriyle Afrika’nın batısında ve kuzeyinde 20’den

fazla ülkenin bütün kaynaklarını sömürdü. Afrika’nın yüzde

35’i, 300 yıl boyunca Fransa’nın kontrolünde kaldı. Senegal, Fildişi Sahili ve Benin gibi ülkeler o yıllarda Fransa’nın

köle ticaret merkezleri olarak kullanıldı ve bölgedeki tüm

kaynaklar sömürüldü. Bölgede 5 asır süren kolonyal dönemde ve özellikle İkinci Dünya Savaşı’nın ardından bağımsızlık mücadelesine girişen ülkelerde bu ayaklanmalar

şiddetle bastırıldı ve 2 milyondan fazla Afrikalı öldürüldü

İkinci Dünya Savaşı bitmeden kısa zaman önce bağımsızlık vaadiyle Fransa saflarında savaşan Cezayirlilerin

başlattığı gösterilerde binlerce Cezayirli, Fransız askerleri

tarafından öldürüldü. Tarihe “8 Mayıs 1945 Setif ve Guelma” katliamı olarak geçen olaylardan Cezayir’in bağımsızlığını kazandığı 1962’ye kadar şiddet olayları sistematik

şekilde devam etti. Cezayir Bağımsızlık Savaşı’nda 1 milyon kişi Fransızlar yüzünden hayatını kaybetti. Fransa’nın,

1830’dan beri Cezayir toplumunu kültürel anlamda da bir

soykırımla baş başa bıraktığı biliniyor.

Tarihin en büyük soykırımını yaptılar. Fransa siyasi nüfuz sahibi olduğu ülkelerde de büyük insan hakları ihlâlleri

gerçekleştirdi. İnsanlık tarihinin en büyük soykırımlarından

kabul edilen, 800 bin kişinin öldüğü 1994 Ruanda soykırımında da Fransa’nın rolü olduğu ortaya çıktı.

Fransa’nın eski Cumhurbaşkanı François Mitterrand, Le

Figaro gazetesine 1998’de verdiği mülakâtta, “O ülkelerde

bir soykırım yaşanması o kadar da önemli bir şey değil.”

ifadesini kullandı. Fransa, bu soykırım belgelerine de erişimi engelliyor.

(Gerçek Hayat, Nisan 2019)

Zekât, ancak zekâtı hak eden, Allâhü Teâlâ’nın belirlediği kişilere verilir. Buna rağmen fakir de olsa veremeyeceği

kimseler vardır. Kendilerine zekât verilmesi caiz olmayan

kimseleri başlıca dört gruba ayırabiliriz.

1. Ana, baba, eş ve çocuklar: Bir kimse, kendi zekâtını

fakir bulunan hanımına, usûl ve fürûuna, yani babasına,

dedesine, anasına, ninesine, oğullarına, kızlarına, bunların

çocuklarına, torunlarına veremez. Hatta hanımı boşanıp

henüz iddet beklemekte bulunsa bile ona zekât veremez.

Çünkü verdiği zekâtın menfaati kısmen kendisine ait bulunmuş olur. Hâlbuki verilen zekâttan menfaat elde etme tamamen kesilmiş bulunması lazımdır. İmâm Ebû Hanife (r.a.)’e

göre; kadın da zekâtını fakir bulunan kocasına veremez.

2. Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in yakınları: Yani Haşimoğulları ile onların azatlılarına zekât verilemeyeceği gibi

öşür, adak, keffaret gibi diğer vacip sadakalar da verilemez.

Zekât ve benzerleri, insanların mallarını yıkamış olan su

sayılır. Haşimoğulları’nın kadir ve şerefi ise, bunu kabulden

yücedir. Kendilerine yalnız nafile ve ihsân yoluyla sadaka

verilebilir.

3. Zenginler: Bununla kast edilen; temel ihtiyaçlarından

başka nisab miktarı mala sahip olan kimseye, zengin sayılacağı için zekât verilemez. O mal, gerek nakitler ve ticaret

eşyası gibi artıcı olsun ve gerek fazla ev eşyası gibi artıcı

olmasın fark etmez.

4. Gayrimüslimler: Bununla kast edilen ehl-i kitap olsun olmasın müslüman olmayan herbir kimsedir. Şu halde

zekât, gayrimüslimlere verilemez. Çünkü zekât, müslüman

olan fakirlerin hakkıdır. Bununla beraber gayrimüslimler de

farz olan zekât vazifesiyle mükellef değillerdir. Zira zekât

müslümanlara ait, sosyal ve dini bir vazifedir. Ancak nafile

cinsinden olan sadakalar, gayrimüslim vatandaşlara da verilebilir. Bunda ittifâk vardır.

(Suâlli Cevaplı İslâm Fıkhı, c.3, s.6-297)

Resûlullâh (s.a.v.) Medine’ye gelince devenin yularını

boynunun üstüne bırakmıştı. Kendisi onu hiç tahrik etmiyordu. Deve Ebû Eyyub Ensarî (r.a.) Hazretlerinin evinin önüne çöktü. Resûlullâh (s.a.v.) de devenin üstünde duruyordu.

Oradan yine kalkıp gitti, evvelki yerine çöktü ve bir ses çıkardı. Ondan sonra Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz üstünden

indi ve: “Allâh dilerse konağımız burasıdır” dedi.

Rivayet olunur ki, Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz Ebû Eyyub Hazretlerinin evlerine girdiği zaman yer evine konmayı

ihtiyar etti. Onun üstünde olan çardağı istemedi. Ebu Eyyub

(r.a.) hâtûnuna dedi ki:

“Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in aşağıda olması ona

lâyık değildir. O (s.a.v.)’e Cebrâil (a.s.) gelir ve Kur’an nâzil

olur, O (s.a.v.)’in yukarıda olması gerekir.” Velhasıl o gece

kendisi ve hanımı ıstıraptan yatmadılar. Sonunda söylediler. Efendimiz (s.a.v.)’i yukarı çıkardılar, kendileri aşağı indi.

Rivayete göre Ebû Eyyub (r.a.)’in evini eski zamanlarda Yemen padişahlarından biri Medine’ye geldiği zaman

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz için yapmıştı. Onun için Peygamberimiz (s.a.v.) Medine’yi şereflendirdiklerinde oraya

konmuştu. O padişah Medine-i Münevvere’ye geldi. Orada bir ev yaptı ve âlimlerden dört yüz kişiyi bıraktı. Alimlerin reisinin eline bir mektup verip tenbih etti ki: “Ben bu

evi Resûlullâh (s.a.v.) Hazretleri için yaptım. Zuhur edip bu

diyara geldiği zaman evi teslim edip bu mektubu da ona

ulaştırasınız” dedi.

Ondan sonra günlerin geçmesiyle ev elden ele düştü. Nihavet Ebû Eyyub Hazretlerinin tasarrufunda iken Resûlullâh

(s.a.v.) Efendimiz Hazretleri gelip saadetle kondu. Ebû Eyyub (r.a.), o âlimlerin reisinin evlâdından idi. Ensar topluluğu

da orada kalan âlimlerin neslinden idiler. Sonradan Kâinatın

Efendisi (s.a.v.)’in şerefli hizmetine yetişip nusretler ettiler.

(İmâm Kastalâni, Mevahib-ü Ledünniye, s.103-104)

Abdullah ibni Amr ibni’l-Âs (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre, Resûl-i Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu: “İki zikir

vardır ki bunları devamlı yapan Müslüman, mutlaka

cennete girer. Esasen bunları yapmak kolaydır fakat

yapanlar pek azdır.

Birinci zikir şudur: Biriniz her farz namazdan sonra on defa sübhânallâh, on defa elhâmdülillâh, on

defa Allâhü ekber derse; bunların beş vakitte dildeki

sayısı 150, fakat Mîzan’daki sayısı 1500’dür.

İkinci zikir şudur: Bir kimse yatağına girdiği zaman otuz dört defa Allâhü ekber, otuz üç defa

elhamdülillâh, otuz üç defa sübhânallâh derse,

bunların dildeki sayısı 100, fakat Mîzan’daki sayısı

1.000’dir.”

Abdullah ibni Amr ibni’l-Âs şöyle dedi: “Resûlullah

(s.a.v.)’in bu zikirleri parmaklarıyla saydığını gördüm.”

Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.): “Yâ Resûlallâh! “Bunları yapmak

kolaydır, fakat yapan pek azdır.” buyurdunuz. Neden azdır?” diye sordular. Allâh’ın Resûlü (s.a.v.) şöyle buyurdu:

“Biriniz uyuyacağı zaman şeytân yanına gelir ve o bu

zikirleri söylemeden onu uyutur. Yine biriniz namaz

kılarken şeytân yanına gelir ve ona yapacağı işleri hatırlatır. O da bu zikirleri yapmaz.”

Ebû Saîd el-Hudrî (r.a.)’den rivâyet edildiğine göre,

Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.) namazını bitirince, selâm vermeden önce mi yoksa sonra mı bilemiyorum, şöyle derdi:

“Sübhâne Râbbike Râbbil izzeti ammâ yesıfûn ve

selâmün alel mürselîn velhâmdülillâhi Râbbil âlemin

(İzzet sahibi Râbbin, onların yakıştırdıklarından münezzehtir. Selâm olsun peygamber olarak gönderilenlere. Ve hâmd olsun âlemlerin Râbbi olan Allâh’a.)

(İmâm Nevevî, el-Ezkâr, c.1, s.207-210)

Osman b. Âs (r.a.)’in annesi Fâtıma-i Sakîfe (r.anhâ) anatıyor: “Ben o gece Hz. Âmine’nin yanındaydım. Yeryüzünde

benzeri görülmemiş bir güzellik ortaya çıkarak gökteki bir yıldız

dünyanın dört bir yanına ışıklar saçtı. Oda içinde birçok meşale

yandı zannettim. Çünkü o saadet yıldızı, koca bir nur ile doğdu.

Amine’den bütün âleme bir nur yükseldi ki yerle gök arasında

nurdan başka bir şey görünmedi.

O gece Hz. Âmine’nin gözünün önünden perde kalkmış ve

yeryüzünde üç sancak görmüş ve bu sancaklar yeryüzünün

tamamını aydınlatmıştı. Biri doğuya, diğeri batıya, bir diğeri

de Kâbe-i Muazzama’ya dikilmiş. Âlemin ışığı Hz. Peygamber

(s.a.v.), gün gibi doğup yeryüzü seccadesine alnını koyduktan

sonra mübarek iki elini kaldırmış ve duâ etmiştir. Bunu Hz.

Âmine görmüş ve nakletmiştir.

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz, varlık âlemini süsleyince, birinin elinde gümüş bir ibrik, yanındakinin elinde zümrüt renkli

dört köşe bir leğen, bir diğerinin elinde bir top beyaz kumaş

olmak üzere güzel yüzlü üç kişi peyda oldu. Elinde leğen olan,

“Bu leğenin dört köşesi, dünyanın dört bucağıdır. Ey Allâh’ın

Habibi (s.a.v.), hangi yeri istersen işaret buyur” dedi. Hz. Peygamber (s.a.v.), mübarek elini leğenin ortasına koydu. Böylelikle gizli perdenin gerisinden Hz. Peygamber (s.a.v.) Kâbeyi

seçince, “Biz de Kabe’yi ona mesken kıldık” şeklinde bir ses

duyuldu.

Daha sonra elinde leğen olan güzel yüzlü zat, Peygamber

(s.a.v.) Efendimiz’in bedenini leğenin içine koydu. Yanındaki ibrik taşıyan kişi de su döktü. Yedi defa yıkadıktan sonra

elinde kumaş olan arkadaşlarına verdiler. O kişi, şeref beşiğindeki nazik Efendimiz (s.a.v.)’i beyaz renkli kumaşla sararak

bir saat kadar kucağında tuttu. Aklın anlayamayacağı bir takım

garip sözler söyledikten sonra, “Ey Muhammed, müjde olsun

ki peygamberlerin ilim hazineleri size ihsân edildi; fetih ve zafer

anahtarları da sizin sağlam ellerinize verildi. İnsanların kalpleri

sizin heybetiniz ve büyüklüğünüzden dolayı korku ve çekingenlikle dolmuştur” diyerek kayboldular.

(Eyüp Sabri Paşa, Mahmudu’s Siyer, s.45-46)