Allâh (c.c.), Resûlullâh (s.a.v.)’in hanımlarıyla başkalarının ilişkilerinde kesin hükmünü hicab âyeti ile inzâl buyurmuştur.

“Bir de O’nun zevcelerinden, lazım olan bir şey isteyeceğiniz zaman, perde arkasından isteyiniz. Bu şekilde istemeniz, hem sizin hem de onların kalpleri için en

temiz bir harekettir.” (Ahzâb s. 53)

Yani herhangi bir mü’min dîn ve dünya için fayda veren

ve istenilmesi âdet olan her şeyi onlardan isteyebilir. Fakat

onların yanlarına bu âyet nâzil olmadan girdikleri gibi giremezler. Ancak isteyeceği bir eşya veya soracağı bir mes’

ele olursa, bakmadan yahut perde arkasından isteyebilir.

Çünkü bakmak ve görmek fitnenin birinci sebebidir. Bu gibi

ihtiyaçların perde arkasından karşılanması her türlü şüpheyi izâle edeceği gibi şâibeyi uzaklaştırır, himâyeyi de kuvvetlendirir. Neticede erkeğin kadın hakkında, kadının da

erkek hakkında kalplerinde doğabilecek vesveselere imkân

verilmemiş olur.

Cenâb-ı Hâkk, erkeklerle ilgili olarak bu şekilde gerekli

âdâbı açıkladıktan sonra, Resûlullâh (s.a.v.)’in hanımlara hitapla da özellikle uymak zorunda oldukları kaideleri

beyân etmiştir.

Hiç şüphe yok ki, ikili ilişkilerde, bir taraf kayıt altına alınırken diğerinin serbest bırakılması arzu edilen neticeye

asla ulaştırmaz. Bilhassa kadınlar için olacak olursa, bu

serbestlik câzibeleri sebebiyle emirlere uymayı daha da

güçleştirir. Bu sebeple Allâh (c.c.), bizzat Nebî (s.a.v.)’e

hitâbla: “Ey Nebî! Hanımlarına, kızlarına ve mü’min kadınlara söyle, cilbâblarını üzerlerine alsınlar. Bu onların

tanınıp kendilerine eziyet edilmemeleri için daha uygundur. Allâh çok affedici ve pek merhametlidir.” (Ahzâb

s. 53) buyurmuş, böylelikle cahiliyye kadınlarının görünüş ve

kıyafetlerinden ayrılmalarını emretmiştir.

(Kurtubî, Câmi’ül Ahkam, s.227-228; Âlûsî, Rûhu’ l Meânî, s.89)

Mürşid-i kâmil olmadığı hâlde mürşidlik ve şeyhlik iddia edenler, hakikatte yol kesen eşkıyâlardır. Bir yerden bir

yere giden kişi veya kervânların yolunu kesip onların değerli eşyâ ve paralarını alan haramzâdelere “kutta-i tarik”

(yol kesen) eşkıya denilir.

Bu sahte şeyhler, yol kesen eşkiyâlardan daha tehlikeli

ve daha zararlıdırlar. Çünkü eşkiyâ yolcuların mallarını ve

paralarını alır; bu sahte şeyhler ise insanların hak yola girmelerine, manen yükselip; Allâhü Teâlâ Hazretleri’ne dost

olmalarına mâni olmaktadırlar. Nefsini konuşan, büyük

velîlere mahsus olan hitâba muhatab olmadığı ve nefsine

onlara gelen ilhâm gelmediği hâlde kendisine ermiş görüntüsü verenler de zâlimlerdendir.

Mânevîyattan konuşmak için kendilerini zorlayan,

Allâhü Teâlâ Hazretleri’nin kâmil kullarının kalblerinin üzerine indirdiği esrâr ve hakikâtleri konuştuklarını iddia edenlerin hepsi zâlimlerdendir.

Kendilerinin mânevîyat ehli olduğunu iddia edenlerin,

halkı çevresine toplayıp mânevî yollarını kesenlerin zulmü,

zulümlerinin zararları ve onların iftirâları ölüm anında anlaşılır. Yâni evliyâ olmadıkları hâlde biz evliyâyız deyip Allâh

(c.c.)’a iftirâ etmeleri ve konuşmaları Allâh (c.c.)’dan ilhâm

aldıklarını iddia ederek yaptıkları söylemlerinin cezâsı, ruhun ilgisinin bedenden kesilmesi anında ortaya çıkar.

Bunların yani sahte şeyhlerin ve evliyâlık taslayanların

ruhları, kalıplarından kerhen ve istemeyerek çıkar. Çünkü

onların ruhları, dünyevî şehvetler ve lezzetlere bağlıdır.

Onlar, gaybî hakikâtler lezzetinden ve uhrevî zevklerden

mahrumdurlar.

Bir kimsenin gerçekten dîn âlimi yahut tarîkat şeyhi

olabilmesi için elinde geçerli, yazılı ve hakikî icâzetname

bulunması icap eder.

(İsmail Hakkı Bursevi, Rûhu’l Beyân Tefsiri, c.7, s.143-144; c.12, s.108.

Tercüme: Ömer F. Hilmi)

Sahâbelerin küçük ve genç yaştaki çocuklarının din coşkuları aslında büyüklerin terbiyesinin meyvesiydi.

Ana, baba ve akrabalar şefkat adına çocukları mahvedip,

zayi edecekleri yerde, en baştan onların dini durumlarını gözetip, onları uyarmış olsalar, o zaman dinin emirleri çocukların kalplerine yerleşir ve büyüyünce de o şeyler alışkanlık

haline gelir. Ancak bizler bunun tam tersine çocuğun her kötü

davranışını çocukluk hali kabul ederek göz yumuyoruz. Hatta

aşırı sevgiden dolayı yaptıklarından memnun oluyoruz. Çocuklarda dini yönden bir eksiklik görünce “Büyüyünce hepsi

düzelir.’’ diye gönlümüzü teselli ediyoruz. Halbuki başlangıçta atılan alışkanlık tohumları büyüyünce daha da olgunlaşır.

Siz nohut ekip, ondan buğday bitmesini istiyorsunuz. Bu imkansız bir şeydir. Eğer siz çocuğunuzun güzel ahlâklı, dinine

önem verip onun emirlerini yerine getiren biri olmasını istiyorsanız, daha çocukken onu dine önem vermeye alıştırın.

Sahâbe-i Kirâm (r.a.e.) evlâdlarını çocukluktan itibaren gözetirler ve dinin emirlerine dikkatle sarılmalarını sağlarlardı. Hz.

Ömer (r.a.) zamanında, mübarek Ramazan ayında, şarap

içmiş olup oruçlu olmayan bir adam yakalanıp getirildi. Hz.

Ömer (r.a.) ona: “Yazıklar olsun sana! Bu ayda bizim çocuklarımız bile oruçludur.” dedi. (el-İsâbe) Yani “Sen bu kadar yaşlı

olduğun halde oruç tutmuyorsun” dedi. Ondan sonra adama

içki içme cezâsı olarak seksen kırbaç vurdu.

Hz. Umeyr (r.a.) küçük yaşta bir çocuktu. O devirde

cihâda katılmak küçük-büyük herkesin candan arzuladığı bir

şeydi. O Hayber Savaşı’na katılmak istedi. Kabilesinin ileri

gelenleri ona müsaade edilmesi için Nebi (s.a.v)’e rica ettiler.

Nebi (s.a.v) izin verdi ve ona bir kılıç hediye etti. Kılıcı boynuna astı. Fakat kılıç büyük, boyu da kısa olduğundan giderken

kılıç yere sürünüyordu.

İşte o devirdeki çocukların cihada gitmek için öyle bir arzuları vardı ki, başkalarını aracı yapıyorlardı. Bunun sebebi,

din coşkusundan başka ne olabilirdi?

(Zekeriyya Kandehlevî, Fezâil-i A’mâl, s.146)

Resûlullâh (s.a.v.)’in “Allâhü Teâlâ şöyle buyurdu”

dediği rivâyet olunmuştur: “Her kim benim dostuma düşmanlık ederse, ben de ona harb ilân ederim.” Resûlullâh

(s.a.v.) buyurdu: “Ey müstakbel (benden sonraki) müslümanlar! Ashâbıma sövmeyin, sizden birinin Uhud dağı

kadar altın sadaka verdiği farzedilse, bunlardan birisinin

iki avuç sadakasının fazîletine, hattâ bunun yarısına erişemez.” (Buharî)

Yine Resûl-i Ekrem (s.a.v.) şöyle buyurdu: “Ey müstakbel müslümanlar! Ashâbım hakkında Allâh’tan korkun!

Allâh’tan korkun! Benden sonra sebb-ü şetm (söğüp

saymak) için onları hedef edinmeyin. Her kim onları

severse, beni sevdiği için sevsin. Her kim onlara buğz

ederse, bana buğz ettiği için buğz etsin. Her kim onları

incitirse, şüphesiz beni incitmiştir. Her kim beni kırarsa,

Allâh’ı gücendirmiş olur. Her kim de Allâh’ı gücendirirse,

Allâh’ın onu yakalayıvermesi pek yakındır.” (Tirmizî)

Bu ve benzeri hadîsler Ashâb-ı Kiram (r.a.e.)’e sövenlerin

sapıklığını açıkça göstermektedir.

Hadîs-i şerifte: “Onları seven beni sevdiği için sevsin,

onlara buğz eden de bana buğz ettiği için buğz etsin”

buyurulması onların fazîlet ve üstünlüklerini gösteren açık bir

nas’dır.

Sahabe (r.a.e.)’e sevgi beslemek sünnet ehlinin (ehl-i

sünnet ve cemaatin) şiarıdır. Çünkü onlar, Resûlullâh

(s.a.v.)’in yaranları (dostları) idi, ona destek oldular, yardımda bulundular, canlarını mallarını onun emrine sundular. Şu

halde onları sevmek, Allâh Resûlü (s.a.v.)’i sevmektir. Onları

sevmek Peygamber (s.a.v.)’i sevmenin alâmetidir. Onlara kin

tutmak Peygamber (s.a.v.)’e kin beslemektir.

Nitekim Resûl-i Ekrem (s.a.v.): “Ensarı (Medineli ashâbı)

sevmek imândan, onlara buğz etmek de nifâktandır” buyurmuştur.

(İmâm Zehebî, Büyük Günâhlar, s.236)

Allâhü Teâlâ şöyle buyuruyor. “Allâh’ın, bir kısmınızı

bir kısmınıza onunla faziletli kıldığı şeyi temenni etmeyin...” (Nisa s. 32) Allâhü Teâlâ, herkesin Allâh (c.c.)’un kısmetine, taksimine râzı olmasını emrediyor; aksi hâlde kişi,

hasede düşmüş olur.

Bu âyetin iniş sebebi olarak zikredilenlerden biri şudur:

Allâh (c.c.), mîrasta kadının hissesini erkeğinkinin yarısı kılınca kadınlar, “Biz daha muhtacız, çünkü zayıfız; hâlbuki

erkekler, hayatını kazanmaya bizden daha fazla kudret sahibidirler.” dediler.

İkinci olarak zikredilen de şudur: Ümmü Seleme (r.anhâ)

dedi ki: “Ey Allâh’ın Resûlü! Erkekler cihada gidiyor, biz gitmiyoruz. Hâl böyle iken mirasta, onlara bizim iki katımız

veriliyor.” Bunun üzerine bu âyet nâzil oldu. Daha sonra da

şu âyet nazil oldu: “Erkekler, kadınlar üzerinde kavvamdırlar (kadınların işlerini mübalağa ile görenlerdir). Bu

da, Allâh’ın, bir kısmınızı bir kısmınız üzerinde fazîletli

kılması ve erkeklerin mallarından infâk etmeleri sebebiyledir. Artık sâliha kadınlar da, Allâh’a itaatkâr olanlar

(Allâh’ın hükümlerine cân-ı gönülden razı olanlardır ki

miras hukuku da bunlardan biridir.) kadınların, kocalar üzerindeki haklarını korumasına mukabil (karşılık),

kocalarının haklarını gıyabında da (arkalarından) koruyanlardır...” (Nisa s. 34)

Miras âyetinden sonra şu ayetin gelmesi dikkat çekicidir: “İşte bunlar hudûdullahdır (Allâh’ın çizdiği sınırlardır). Kim ki Allâh ve Resûlü’ne itaat ederse; onları,

altlarından nehirler akan cennetlere koyar. Onlar orada

ebedîdirler, işte bu büyük bir saadettir (kazançtır). Kim

de Allâh ve Resûlü’ne âsî olur (koyduğu bu hükümlere

muhalefet ederse) ve O’nun hududuna tecavüz ederse, onu orada ebedî olduğu hâlde cehenneme koyar ve

onun için çok büyük (azîm) bir azâb vardır.” (Nisâ s. 13-14)

(Misvâk Neşriyât, Hâkk Dinin Batıl Yorumlarına Cevaplar, s.277)

Müslüman bir kimsenin sahip olabileceği ana-babalar çeşit çeşittir. Bir kısmı İslâmi kural ve kâidelere

uygun yaşar ve evlâdına herhangi bir sorun çıkarmaz. Bir kısmı İslâmi kural ve kâidelere kısmen uygun

yaşar ve evlâdına çeşitli sorunlar ortaya çıkarır. Bir

kısmı İslâmi kural ve kâidelere uymaz ama evlâdına

sorun da çıkarmaz. Bir kısmı ise hem İslâmi kural ve

kâidelere uymaz hem de evlâdına sorun çıkarır. Bu

çeşitleri artırmak mümündür. Bunlara karşı takınılacak

tutumlar da bu çeşitli durumlara göre değişiklik arzetmektedir.

Resûlullâh (s.a.v.) ana babanın helâl dairesi içerisinde istediği her şeyin yerine getirilmesini bizlere

emir buyurmuşlardır. Ana babanın istekleri yerine getirilirken Nebi (s.a.v.)’in “Allâh (c.c.)’a isyanda hiçbir

mahlûka itaat yoktur.” (İmâm Ahmed) genel kâidesine

uygun olarak hareket edilmesi gerekir. Yani İslâm

ana-babaya itaati teşvik ederken itaatin sınırını da bu

hadis-i şerif ile belirlemiştir. Bu şekilde Cenâb-ı Hâkk’a

isyan içeren işler istendiği takdirde ana-babaya itaat

gerekmez ve insan bundan mesul olmaz.

İslâm’da ana babaya itaatin inceliklerinin kapsamını gösteren bir misâl verilecek olursa şu misâl verilebilir. Müslüman bir kişinin ana-babası başka bir dine

mensup olsa ve o kişiden kendisini ibâdethanesine

götürmesini istese, kişinin götürme mecburiyeti yoktur. Ama eğer ana babası o ibâdethanede ise ve o kişiden kendisini oradan almasını istiyorsa, onu oradan

alma mecburiyeti vardır.

(Ömer Muhammed Öztürk, Sohbetler-2, s.99-100)

29 Mayıs’da Sultan Menmed Han, sabah namazından

sonra güneş yükselince iki rek’at namaz kılarak kılıcını

kuşanıp ata bindi ve askerlerine; “Şimdi parlak bir cihâd

için birbirinizi teşvik ediniz, zafer için üç şart esastır. Niyetinizi hâlis edip, emirlere itaat ediniz. Yâni tam bir sükûnet

ve intizâm ile verilen emirleri eksiksiz icra edip, yaptırınız, îmânınızın verdiği galeyan ile muhârebeye koşunuz.

Bu işte liyâkatinizi ortaya koyunuz. Zillet geride, şehâdet

ileridedir. Bana gelince, sizin başınızda döğüşeceğime

yemîn ederim. Herkesin ne suretle hareket ettiğini bizzat

tâkib edeceğim” deyip, hücum emrini verdi. Allâhü teâlânın

rızâsı için cihâda niyet etmiş olan Osmanlı askeri; “Ya cennet! Ya İstanbul!” diyor ve iki yerden başka bir makama

gitmek istemiyordu. İslâm mücâhidleri arkadaşlarının yaralanmasına, şehîd olmasına aldırmadan; “Allâh Allâh”

nidalarıyla hücuma geçti. Ellerine geçirdikleri her türlü

vâsıtalarla surlara tırmanmaya çalışıyorlardı.

Fethin bir süre gecikmesi üzerine yerinde duramayan

Fâtih, Akşemseddîn’i davet etti. Fakat o, taarruz başlamadan önce çadırına girerek rahatsız edilmemesini söylediğinden, kimse çadıra giremedi. Bunun üzerine Sultan kendisi gitti. Çadırın bir kenarından baktığında, Akşemseddîn

kuru toprak üzerinde diz çökmüş, ellerini açmış Allâhü

teâlâya yalvarıyor, zamanın sahibini, en büyük evliyâsını

imdada göndermesini arzuluyordu. Sultan Mehmed Han

da elini açıp; “Âmin” dedi. Her ikisinin gözlerinden yağmur

gibi yaşlar aktı. Sultan Mehmed Han oradan ayrılıp otağına doğru gelirken, Bizans surlarına baktı. İslâm askerinin

önünde; beyaz elbiseli, yeşil sarıklı başka bir ordunun daha

hücum ettiğini gördü. Çok geçmeden Ulubatlı Hasan, otuz

kadar arkadaşıyla ilk defa surlar üzerine Osmanlı sancağını dikti ve oracıkta şehîd edildi. Osmanlı kuvvetleri muhtelif

bölgelerden dalga dalga İstanbul’a girmeye başlamışlardı.

(Tâc-üt-Tevârih, c.2 s.268)

Türk-İslâm târihinde çok önemli bir yer tutan İstanbul’un fethi, İslâmiyet’le birlikte ortaya çıkan mukaddes bir ideâl, yüce

bir gâyedir. Bu ulvî gâye uğruna önce Arablar, sonra da Türkler

İstanbul surları önünde seve seve can verdiler.

İstanbul, 1453 senesine kadar çeşitli millet, devlet ve topluluklar tarafından birçok defa muhasara edildi. Peygamber

(s.a.v.)’in; “Kostantiniyye (İstanbul) muhakkak fethedilecek tir.

Bu fethi yapacak hükümdâr ne güzel hükümdar ve onun askerleri ne güzel askerdir.” hadîs-i şerîfi, bütün Müslümân sultan ve kumandanlarının bu şehri fethetmek arzu ve gayret lerini

harekete geçirdi. Müslümânlar, feth-i mübîni gerçekleştir mek

için pek çok teşebbüste bulundular. İslâm âleminde dört halîfe,

Emevîler, Abbasîler ve Osmanlılar devrinde en büyük ideâl

hâline gelen İstanbul’un fethine ilk teşebbüs, üçüncü halîfe

hazret-i Osman devrinde yapıldı. Emevîler devrinde yapılan

muhasarada büyük sahabelerden Ebû Eyyûb el-Ensârî (r.a.)

de bulunuyordu. 669 baharında kuvvetli bir şekilde muhasara

edilen İstanbul, fetholunamadı. Ebû Eyyûb el-Ensârî (r.a.) bu

kuşatma sırasında şehîd olup, İstanbul surları yakınına defnedildi. Onuncu asırda, İslâmiyet’i kabul eden Türkler, büyük şevk

ve îmân ile İstanbul’un fethini ulvî bir gâye olarak benimsediler.

1071 Malazgirt zaferinden sonra Anadolu’ya yerleşen

Türkler, iki sene gibi kısa zamanda Marmara Denizi ve Boğaziçi sahillerini ele geçirerek İstanbul’u tehdîde başladılar. On

birinci asrın sonlarında Papa’nın öncülüğünde hıristiyanların

mukaddes beldelerini Müslümânlardan kurtarmak ve Türkleri

Anadolu’dan atmak için düzenlenen haçlı seferleri İstanbul’un

fethini geciktirdi.

1299’da Osman Gâzi’nin kurduğu Osmanlı Devleti

pâdişâhları ve askerleri hadîs-i şerîfde müjdelenen ulvî gâyeye

ulaşmak arzusuyla faaliyetlerde bulundular. Osman Gâzi ölüm

döşeğinde oğlu Orhan Gâzi’ye; “İstanbul’u al, gülzâr et.” diyerek vasiyette bulunmuştu, İstanbul’un fethinin ilâhî bir vâd olduğunu bilen Osmanlı sultanları ısrarla bunun üzerinde durdular.

(Osmanlı Târihi Kronolojisi, c.1, s.232)

Hz. Osman (r.a.)’in hayatını inceleyen kimse görecektir

ki, onun yönetimdeki siyaseti yumuşaklık ve öğüt vermek

istikâmetindeydi. Hz. Ömer ve Hz. Ebû Bekir (r.a.e.) döneminde olduğu gibi keskinlik, kesin tavır ve korkutma siyaseti gütmüyordu.

Onun bu siyasetinin belirtilerini halife seçildikten sonra yaptığı şu konuşmada görmek mümkündür: “Sizler yok

olacak bir dünyadasınız. Ebedîlik ifade eden bir dünyada

değilsiniz. Ömrünüzden bir kısmını geçirmiş bulunuyorsunuz. Kalan ömrünüzde gücünüzün yettiği kadar hayırlı işler

yapmakta acele ediniz. Dünya aldanma üzerine kurulmuştur. Şu dünyaya aldanmayınız. Sizden önce geçenlerden

ibret alınız. Dünyayı imar edenler ve dünyadan bir takım

şeyler elde edenler nerede? Onlar dünya hayatının sonuna

gelmediler mi? Yapmanız gerekli olan şeylerden gafil olmayınız. Yoksa o yapmanız gereken şey sizden gafil olmaz.

Dünyayı bir kenara atıp âhireti isteyiniz.”

Hz. Osman (r.a.) valilerine birer yazı gönderdi. Valilere

gönderdiği yazıda şöyle diyordu: “Hz. Allâh (c.c.) yarattıklarını hak üzere yarattı. O, haktan başkasını kabul etmez.

Aman ha! Emânete dikkat ediniz. Emâneti koruyanlardan

olunuz. Emâneti ortadan kaldıran ilk siz olmayınız. Siz bu

yolu tutunuz ki sizden sonra gelip bu yolu tutanlarla ortak

olasınız. Aman ha! Vefâlı olunuz. Yetime ve İslâm devleti

ile antlaşması olana zulmetmeyiniz. Çünkü Hz. Allâh (c.c.)

bunlara zulmedenlerin hasmıdır.

Hz. Allâh (c.c.) yöneticilere yönettiklerini gütmekte ve

onlardan vergi almakta hırslı olmamakla emretmiştir. Tutulacak en adaletli yol, müslümanların işlerini dikkatle yerine

getirip onlara haklarını vererek, görevlerini yerine getirmelerini sağlamaktır. Sonra zimmet ehli olanların işlerine de

dikkat edip onlara da hakları olanı vermek, görevleri olan

şeyleri yapmalarını sağlamaktır.”

(Muhammed Mütevelli Şaravî, Cennetle Müjdelenen On Sahâbî, s.89-90)

Güvenilir râvilerin birbirinden nakledegeldikleri Resûl-i

Ekrem (s.a.v.)’in sohbetleri, konuşmaları, hitâbeleri,

duâları, kendisine sorulan sorulara verdiği cevapları,

yaptığı antlaşmalarda kullandığı ifâdeleri bir başkasıyla

kıyaslanamayacak kadar mükemmeldir. Allâh’ın Elçisi

(s.a.v.) düzgün konuşup, etkili ve yerinde söz söyleme

hususunda erişilemez bir konuma sahiptir.

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in seviyesine erişilemez, ayarına ulaşılamaz bazı altın sözlerinden birisi şudur: “Mü’min, bir yılan deliğinden iki defa sokulmaz.”

Hadisin sebeb-i vürûdu şöyledir: Mekkeli müşrik şâir

Ebû Azze, Bedir Gazvesi’nde esir alınınca, Peygamber

(s.a.v.) Efendimiz’e: “Sen de bilirsin ki, benim fidye verecek malım yok, çocuklarım ise pek çok. Şâyet beni serbest bırakırsan, söz veriyorum, artık aleyhinde bulunmayacağım.” diye yalvardı. Resûlullah (s.a.v.) de kendisini

serbest bıraktı. Fakat Ebû Azze sözünde durmadı ve ertesi yıl Uhud Gazvesi’ne katıldı; müşrikleri müslümanlarla savaşmaya teşvik eden şiirler söyledi. Müslümanlara

yine esir düşünce, bağışlanması için dil dökmeye başladı,

Ama Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz ona bu hikmetli hadisi

söyleyerek boynunu vurdurdu.

Peygamberimiz (s.a.v.)’in insanlığın ilerlemesi için tek

başına kafi gelecek muhtevada olan “İki günü eşit olan

ziyandadır” hadisi gibi daha nice hadîs-i şerîfi vardır ki,

onlara dikkatle bakanlar, ince hikmetler ihtivâ etmediği

sanılan bazı sözleri üzerinde düşünenler derin bir hayranlık duyar. Peygamberler Sultanı (s.a.v.)’e arkadaşları: “Bu

kadar edip arasında biz senden daha düzgün konuşan birini görmedik.” dedikleri zaman onlara şöyle buyurmuştu:

“Kur’an, açık ve anlaşılır bir Arapça olan benim dilimde inmişken, niçin düzgün konuşmayacakmışım?”

(Kâdı İyâz, Şifâ-i Şerîf, c.1, s.194-195)