Rivayet olunur ki, ilk yılda namaz vakitleri olunca

Ashâb-ı Kirâm (r.a.e.) kendiliklerinden gelip toplanırlardı. Namaz için davet yoktu. Sonradan Resûlullâh

(s.a.v.) Efendimiz, ulu sahabelerle meşveret edip:

“Halkı namaza ne şekilde dâvet edelim?” dediler. Bazıları, “Biz de Hıristıyanlar gibi çan kullanalım.

Namaz vakitlerinde çanlar çalınsın” dediler. Bazıları,

“Yahudilerin adeti üzere boru çalınsın” dediler. Kimisi

de “Namaz vaktinde ateş yakıp yukarı kaldıralım. Halk

görüp mescide gelsinler” dediler. Ondan sonra Abdullah bin Zeyd bin Sa’lebe (r.a.)’e, birisi rüyasında ezân

ve kâmeti öğretti. Abdullah (r.a.), sabah olur olmaz

Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’in hizmetine geldi ve “Ya

Resûlâllah, bu gece gördüm. Bir kimse geldi. Altına ve

üstüne yeşil elbiseler giymişti. Bana şöyle şöyle öğretti. Ben öyle bir haldeydim ki, uyumuyordum desem

gerçek söylerim” dedi. Ezânı ve kâmeti rü’yasında öğrendiği gibi Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’e okuyuverdi. Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz dedi ki: “İnşâallâhü

Teâlâ hak rü’ya görmüşsün. Kalk Bilâl’e de telkin

eyle. Onun sesi seninkinden yüksektir. Senden

işittiği gibi ezânı okusun.” Abdullah bin Zeyd (r.a.)

der ki: “Şerefli emirleri üzere ben de kalkıp Bilâl’e telkin ettim, o da ezanı okudu.”

Hz. Ömer bin Hattâb (r.a.) evindeydi; ezanı işitmiş,

acele ile Resûlullâh (s.a.v.) Efendimiz’e geldi: “Ya

Resûlâllah, seni hak peygamber gönderen Allâh (c.c.)

hakkı için ben rü’yada nasıl gördümse Bilâl de ezanı

öyle okudu” dedi. Meğer Hz. Ömer (r.a.) de rü’yasında

Abdullah (r.a.)’in gördüğünü ayniyle görmüş imiş. (İmâm Kastalâni, Mevahib-ü Ledünniye, s.109-110)

Kulun abdest veya teyemmüm alarak yatması

müstehâptır.Selef ulemâsı, yatmadan önce misvâk kullanmayı müstehâp görüyordu. Çünkü Resûlullâh (s.a.v) bunu

yapıyordu. Onun için selef, misvâklarını ve abdest sularını

yanlarında bulundurarak yatarlardı. Gece uyandıklarında

hemen misvâk kullanır ve abdest alırlardı. Ayrıca onlar,

tilâvet ve tesbihle Allâh (c.c.)’u zikrederler ve bunu, gece

kalkmaya denk bir ibâdet sayarlardı. Resûlullâh (s.a.v.)’in

her gece birçok defa kalktığını ve her kalktığında da misvâk

kullandığını görmekteyiz.

Kul, abdest suyunu ve misvağını başının ucunda bulundurur, yattığında gece kalkmaya niyet eder, uyandığında

abdest alır. Daha sonra Kur’an okur, duâ eder. Cenâb-ı

Hâkk’a istiğfarda bulunur veya O (c.c.)’un azâmetini ve nimetlerini tefekkür eder, yüce kudretinin her şeyi kuşattığını

düşünürse, işte bunlardan herbiri onun için bir zikir olur ve

bu sayede Allâh (c.c.)’u çokça zikredenlerden yazılır.

Bir kulun vasiyet etmesi gerekli olduğu halde, vasiyetini

yazmadan yatması uygun değildir. Çünkü o gece ruhunun

kabzolunmayacağına dair bir güvencesi yoktur. Nitekim

Resûl-i Ekrem (s.a.v) bunu teşvik etmiş ve şöyle buyurmuştur: “Bir kul için gerekli olduğu halde, vasiyetini yazmadan iki gece geçirmesi uygun değildir. Ona gereken

vasiyetini yazıp yanında bulundurmasıdır. (Müslim)

Kulun tevbe etmeden yatması uygun değildir. O bütün

günâhlarından tevbe etmelidir. Kalbini temiz bir hale getirmelidir. Tüm müslümanlar hakkında iyi düşünceler içinde

bulunmalı ve onlar hakkında kötü bir düşünce taşımamalıdır. Böyle yaparsa uyandığında hiç kimseye karşı kalbinde

bir kötülük düşüncesi bulunmaz. Haberde şöyle varid olmuştur: “Kim kimseye karşı zulüm ve kötülük düşünmeden, kalbinde kin ve düşmanlık beslemeden uyursa,

işlediği günâhları affedilir.” (Hatib)

(Ebû Tâlib El-Mekkî, Kûtu’l Kulûb, c.1, s.175-176)

Batı kültür ve medeniyeti kodları göz önüne alınarak tanımlanmış pek çok kavram, İstanbul Sözleşmesi ve 6284

sayılı yasa, 4721 sayılı yasa ve 5237 sayılı yasa üzerinden

hukuk sistemimize ithal edilmiştir. Dolayısıyla sadece İstanbul

Sözleşmesi’nin feshedilmesi yetmez, onu referans alan tüm

yasalar feshedilmeli; kendi kültür ve medeniyet kodlarımıza

göre; insanı, aileyi ve toplumu koruyan yeni yasal düzenlemeler yapılmalıdır.

İstanbul Sözleşmesi ve onu referans alan tüm yasalar,

Türkiye’de bir zülüm sistemi inşa etmekte; çok ciddi şekilde

ahlâkı çürümeye ve tefessühe sebep olmakta, boşanmaları hızlandırmaktadır. TUİK verilerine göre Toplumsal Cinsiyet

Eşitliği, İstanbul Sözleşmesi ve bunlar referans alınarak hazırlanan yasalar uygulamaya sokulduktan sonra aile yapısında

iyileşme değil kötüleşme olmuştur. Sorunlar azalmamış bilakis

artmıştır. Babalar delilsiz, belgesiz evlerinden uzaklaştırılmış,

18 yaşın altında evlenip çoluk çocuk sahibi olan babalar hapsedilmiştir. İki milyon civarında baba evinden uzaklaştırılmış,

pek çok baba ömür boyu nafakaya mahkûm edilmiştir. Karşılıklı güven üzerine kurulu olması gereken aile yapısının yasalar üzerinden güvensizliğe doğru çekilmesi, evliliğe karşı olan

ilgiyi azaltmakta, gençleri evlilikten soğutmakta ve de uzaklaştırmaktadır. Gençler evlenmekten korkmaktadır. Bu gelecek

açısından çok ciddi bir sorundur.

2011 İstanbul Sözleşmesi ve onu referans alan iç yasaların

tüm mağdurlarının mağduriyetleri giderilmeli; özellikle 18 yaşın

altında evlendiğinden dolayı hapse atılan tüm mağdurlar, serbest bırakılmalıdır

STK’ların, cemaatlerin, hareketlerin, teşkilatların, aydınların, akademisyenlerin, kanaat önderlerinin, siyasilerin; genelde toplumun tümünün gelinen noktada sorumluluk üstlenmesi,

üzerlerine düşen görev ve sorumlulukları, “En Güzel Tarzda

Mücadele” kanuniyetine uygun bir şekilde, hep birlikte, kardeşçe, dostça yapması tarihi bir sorumluluktur.

HENÜZ VAKİT VARKEN, YARIN ÇOK GEÇ OLABİLİR!

(Umran Dergisi, Nisan 2021)

Fukahanın bir kısmına göre, seferde meşakkât olduğundan dört rek’atli farzlar iki rek’at olarak kılınır, sünnet

namazlar da terkedilir. Ancak bu hususta muhtar olan kavil

şudur: Yolculukta korku, endişe ve fazla sıkıntı varsa, sünnetler terkedilir; bu durumlar olmadığında kılınması evlâdır,

daha iyi olur. Yani sefer hâlinde müsait durum varsa, sünnetler terk edilmez, kılınır. Yoksa kılınmaz, terkedilir.

Hanefîlere göre, eğer seferî kişi, emniyet içinde bir

yerde konaklayıp yerleşmişse, namaz vakitlerine bağlı bulunan sünnetleri de kılar. Ama eğer korku ve kaçma durumunda ise, yani işi acele ve yolculuğuna devam etmek

zorunda ise, sünnetleri kılmaz. Muhtar olan görüş de budur.

Fukahanın bu hükümleri Edille-i Şer’iyye-i Asliyye’den

Sünnet’e istinat etmektedir. Nitekim Buharî ile Müslim’de

İbn Ömer (r.a.)’den şöyle dediği rivayet edilmiştir: “Nebî

(s.a.v.) ile beraber bulundum. Seferde nâfile namaz kıldığını görmedim.” Başka bir rivayette de şöyle demiştir:

“Resûlullâh (s.a.v.) ile beraber bulundum. O seferde iki

rek’atten fazla namaz kılmazdı. Ebû Bekir ile Ömer ve Osman (r.a.e.)’in de böyle yaptıklarını gördüm.” İmâm Nevevî

(r.âleyh) demiştir ki: “Resûlullâh (s.a.v.) vakit sünnetlerini

bineğinin yanında kılmış, İbn-i Ömer (r.a.) de onu görmemiş olabilir… Belki Nebî (s.a.v.), bazı vakitlerde terk etmenin caiz olabileceği hususunda insanları uyarmak için de

bunu yapmış olabilir.”

Maamafih Resûl-i Zîşân (s.a.v.) Mekke-i Mükerreme’nin

fethedildiği gün kuşluk namazını kılmıştır. Ayrıca sabah namazının iki rek’atını da, seferde uyuyakaldıkları ve üzerlerine güneş doğduğu zaman kılmıştır. Sünen sahiplerinin

zikrettikleri daha başka hadisler de vardır. Fukaha, mutlak

nâfilelere kıyâs ederek, seferde sıkıntılı haller müstesna,

vaziyetin müsait olduğu zamanlarda sünnet namazların aynen kılınmasının müstehap olduğu hükmüne varmışlardır.

(www.mevlanatakvimi.com)

İbn-i Abbâs (r.a.) rivâyetiyle Resûlullâh (s.a.v.): “İstiğfarı kendisine lâzım bilen kimseyi, Allâhü Teâlâ, darlıktan

kurtarır, üzüntüsünü giderir, ummadığı yerden onu rızıklandınr” buyurmuştur. İstiğfar eden kimsenin malı hattâ

evlâdı da artar. Keşşaf Tefsiri’nde şöyle açıklanmıştır: “Dedim ki Râbbinize istiğfar edin. Çünki o çok mağfiret edicidir. Size gökden yağmur indirir. Size çok mal ve evlâd

ile yardım eder. Size bağlar, bostanlar verir, ırmaklar

akıtır” (Nûh s. 10-12) Buradan, istiğfar edince mal ve evlâdın

çoğalacağı anlaşılmaktadır. Hasan-ı Basrî (r.âleyh) kendisine kıtlıktan şikâyet eden birisine, istiğfar etmesini tavsiye

etti. Başka birisi fakirlikten şikâyet etti. Ona da istiğfar etmesini tavsiye etti. Neslinin azlığından, toprağının verimsizliğinden şikâyet eden kimselere de aynı şekilde istiğfar

etmesini emretti. Nihayet Rebî’ bin Sabîh (r.âleyh), Hasan-ı

Basrî (r.âleyh) hazretlerine, “Sana çeşidli konularda birçok

kimseler gelip suâl ettiler. Hepsine istiğfar etmelerini emrettin. Bunun hikmeti nedir?” diye suâl etti. Hasan-ı Basrî

(r.âleyh) yukarıdaki âyet-i kerîmeyi okudu.

Bir kimse Ashâb-ı Kiram (r.a.e.)’den birine: “Benim malım çok, fakat çocuğum olmuyor. Bana bir şey öğret. Umulur ki Allâhü Teâlâ bana bir evlâd ihsan eder” dedi. Ashâb-ı

Kiram (r.a.e.)’den olan zât istiğfara devam etmesini söyledi.

Suâl soran istiğfarı çoğalttı. Hattâ günde yedi yüz kere istiğfar ederdi. Sonra bu şahsın on çocuğu oldu.

Resûlullâh (s.a.v.) gündüz ve gecede yüz kere istiğfar

ederdi. Huzeyfe (r.a.) anlatıyor: “Çoluk çocuğuma karşı

dilim rahat durmaz, hakaret eder, söylenirdim. Resûlullâh

(s.a.v.)’den sordum. “Nerdesin? Neden istiğfar etmiyorsun Ey Huzeyfe! Ben günde yüz kere istiğfar ederim.

Ümmetimin seçilmişleri, iyi bir şeyle karşılaştıklarında

sevinirler, kötülükle karşılaştıklarında hemen istiğfarda

bulunurlar” buyurdular.”

(Muhammed b. Ebû Bekir İmamzade, Şir’atü’l-İslâm, s.162-163)

Allah (c.c.), şeytânın, Âdem (a.s.)’a, onun neslinden

kadın ve erkek herkese apaçık düşman olduğunu Kur’an-ı

Kerim’in pek çok âyetlerinde bildirmiştir. Özellikle Adem

(a.s.) ve Havva validemize şeytânın yaptıklarını Araf

Sûresi’nin onuncu âyetinden başlayarak bizlere ibret verecek bir öğüt olmak üzere hikâye buyuruyor. Şeytânın

kimlere (kâfirlere) dost ve kimlere (hususiyle müminlere) düşman olduğunu bize duyuruyor. Bilhassa Fâtır

Sûresi’nin 5-6’ıncı âyetlerinde buyuruyor ki:

“Ey insanlar, Allâh’ın vaadi elbet olacaktır. Sakın,

sizi dünya dirliği aldatmasın, aldatıcı kuruntular sizi

mağrur etmesin. Çünkü şeytân düşmanınızdır; onu

düşman bilin. O, ancak kendi taraftarlarını cehennemlik olsunlar diye hevesata uymağa davet eder.”

İşte böyle mübarek âyet-i kerimelerle şeytânın düşman tanınması emir buyuruluyor.

“And olsun ki, sizi yarattık, sonra size suret verdik. Nihayet meleklere: “Âdem’e secde edin” dedik.

İblis’ten başkası secde ettiler. O, secde edenler içinde bulunmadı. Allâh, “Ben sana secde etmeyi emir

buyurmuşken seni ondan ne alıkoydu?” buyurdu. O

ise, “Ben ondan hayırlıyım. Sen, beni ateşten yarattın,

onu ise çamurdan yarattın” dedi.” (Ârâf s. 10-11)

(Kemaleddin Üstün, 54 Farz Şerhi, s.147)

CİMÂ DUÂSI

Nebi (s.a.v.) şöyle buyurmuşlardır: “Dikkat edin.

Bir kimse ailesiyle cinsel birleşimde bulunduğunda, “Bismillâh, Allâhümme cennibni’ş-şeytâne ve

cennibi’ş-şeytâne mâ razaktenâ (Allâh’ım şeytânı

benden (bizden) ve vereceğin çocuktan uzaklaştır)

desin. Böyle der ve bu birleşmeden çocuk takdir ve

kazâ edilirse, o çocuğa ebediyyen şeytân zarar veremez, musallat olamaz.” (Buhari)

İnsanın ilmi sınırlı olduğu için gücü de sınırlıdır. İnsan

geleceği bilemez. Bundan dolayı ortaya çıkan problemlerin çözümü için yasalar çıkarır. Göremediği ve kendisine gizli olan problemlere dikkat etmez. Daha sonra

zaman geçer ve göremediği, kendisine gizli olan bu

problemlerle karşı karşıya kalır. İşte bu yüzden beşeri

kanunlar daima yeniden düzenlenmeye ihtiyaç duyar.

Böylece toplumda ortaya çıkan sosyal hastalıklara

karşı önlem almak için yapılan yasalar tekrar tekrar

düzenlenir. Hâlbuki insanın yapması gereken bütün bu

acı tecrübeleri yaşayarak kendini mutsuzluğa sürüklenmektense, kendisini yaratan Râbbinin çizmiş olduğu

metoda ve programa uyarak dünya ve ahiret saadetini

yakalamasıdır. Çünkü Allâh (c.c.) ezeli ilmi ile yarattığı

mahlûkatı için en güzel kanunları koymuş, insanların

birbirlerine muhtaç olmalarının aksine kendisinin hiçbir

şeye muhtaç olmadığını bizlere bildirmiştir. Onun eşi,

arkadaşı ve çocuğu yoktur. Bütün mahlûkatı da O (c.c.)

yarattığı için hepsi onun katında eşittir. O (c.c.) hiç kimseye ihtiyaç duymaksızın kemâl sıfatıyla bu âlemi yaratmıştır.

Yasa yapmaya hakkı olan yalnız ve yalnız Allâh

(c.c.)’dur. O, âlimdir. Hiçbir şey onun ilminden gizli kalamaz. Şu anımızı ve geleceğimizi ezeli ilmi ile kuşatarak

mutlak adalete dayalı yasalar koyabilecek olan O’dur.

O’nun koyduğu yasalar hiçbir zaman eskimez.

Garip olan ise, insanın Allâh (c.c.)’un kendisi için

koyduğu bu yasaları uygulamaktan imtina etmesidir.

Oysa evrendeki her şeyi yaratan Allâh (c.c.) olduğuna

göre kanun koyması gereken de odur.

(Muhammed Mütevelli Şaravî, Kuran’da Kıyâmet Sahneleri, s.24-25)

Peygamber (s.a.v.) Efendimiz’in babası olup babası Abdülmuttalib (Şeybe)’dir. Annesi Fatıma binti Amr’dır. Babası

Abdülmuttalib o devirde Mekke hakimiydi. Zemzem kuyusunu yeniden ortaya çıkarıp, tamiri esnasında, on erkek çocuğa sahib olduğunda birini kurban etmeyi adamıştı. Arzusu

gerçekleştikten sonra, gördüğü bir rüya üzerine adağını hatırladı. Kurban edilecek oğlunu belirlemek maksadıyla oğulları arasında kura çekti. Kura Abdullah’a çıktı. Abdülmuttalib, Medineli bir arraf (kâhin) tarafından teklif edildiği üzere,

o günkü örfe göre diyet olarak kabul edilen on deve getirtti.

Abdullah ile develer arasında kura çekti. Kura Abdullah’a çıkınca, deve sayısını on adet arttırdı. Develerin sayısı yüze

ulaşınca, kura develere çıktı. Bunun üzerine yüz deveyi kurban ederek çok sevdiği oğlu Abdullah’ı kurtardı. Efendimiz

(s.a.v.) Hz. İsmail (a.s.)’ı ve babası Abdullah’ı kastederek;

“Ben iki kurbanlığın oğluyum.” buyurmuştur.

Abdullah bin Abdülmuttalib akranları arasında çok sevilen ve yakışıklı bir gençti. Onun alnında bir nur parlardı. Bu

nur, Hz. Peygamber (s.a.v.)’in nuruydu. Hz. Adem (a.s.)’dan

beri bütün dedelerinden ve babalarından intikâl ederek gelen bu nur en son Abdullah’a erişmişti. O nura sahib olabilmek için zamanın nice zengin ve namuslu kızları ona

evlenme teklif etmişlerdi. Bu nur, Zühreoğullarının efendisi

Vehb’in kızı Amine’ye nasib oldu. Abdullah bin Abdülmuttalib

evliliğinden kısa bir müddet sonra ticaret maksadıyla yaptığı

Şam seyahati dönüşünde Medine’de bir ay hasta yattıktan

sonra Efendimiz (s.a.v.)’in doğumundan yedi ay kadar önce

vefat etti. Orada defnedildi. Hz. Abdullah ve Amine, İbrahim

(a.s.)’ın dinine göre ibadet ederlerdi. İslâm alimlerinin ekserisinin bildirdiğine göre Allâhü Teâlâ Efendimiz (s.a.v.)’e

lütûf ve ihsan olarak veda haccında anne ve babasını diriltti.

Zaten mü’min olan anne ve babası, Peygamberimiz

Efendimiz (s.a.v.)’e imân ederek O (s.a.v.)’e ümmet oldular.

(Rehber Ansiklopedisi, c.1)

Tâbiînden Ebû Amr eş-Şeybânî (r.a.), Ashâb-ı Kirâm

(r.a.e.)’den Abdullah ibni Mes’ûd (r.a.)’ın evini eliyle gösterdi, ardından da onun şöyle dediğini söyledi:

Nebiyy-i Ekrem (s.a.v.)’e: “Allâhü Teâlâ’nın en sevdiği

amel nedir?” diye sordum. “Vaktinde kılınan namaz.”

buyurdu. “Sonra hangisidir?” diye sordum. “Ana babaya

iyilik ve itaat etmek.” buyurdu. “Ondan sonra hangisidir?” diye sordum. “Allâh (c.c.) yolunda cihâd etmek.”

buyurdu. Abdullah ibni Mes’ûd (r.a.) daha sonra şöyle

dedi: “Resûlullah (s.a.v.) Efendimiz bana bunları söyledi; şâyet kendisine sormaya devam etseydim, herhalde

daha başka şeyler de söylerdi.”

Allâhü Teâlâ’nın en çok hoşnut olduğu üç ibâdetten

biri, vaktinde kılınan namazdır. Namaz en önemli ibâdet

ve dinin direğidir. Bu sebeple namazı vaktinde kılmalıdır.

Allâhü Teâlâ’nın en çok sevdiği ikinci ibâdet, ana babaya iyilik ve itaat etmektir. Bir evlât, onların isteklerini

yerine getirmeye ve onları kendisinden râzı etmeye çalışmalıdır. Çünkü onlar, insanın dünyaya gelmesine, Allâüh

Teâlâ’yı tanımasına ve cennette ebedî bir hayatı kazanmasına aracı olmuşlardır.

Allâhü Teâlâ’nın sevip beğendiği üçüncü ibâdet, Allâh

(c.c.) yolunda cihâd etmektir. Çünkü insan, azîz dinini ve

vatanını kâfirlerden ancak cihâd ile koruyabilir ve dünyaya yayabilir. Hattâ gün gelir, Allâh (c.c.) yolunda cihâd

etmek en önemli ibâdet olur. İslâm’ın öğrenilmesi ve yaşanması için gayret etmek de bir cihattır.

Fahr-i Âlem (s.a.v.) Efendimiz, Allâh (c.c.)’un rızâsının

nasıl kazanılıp nasıl kaybedileceğini bizlere şöyle bildirmiştir: “İnsan Allâh (c.c.)’un rızâsını ana babasını hoşnut ederek kazanır. Allâh(c.c.)’un gazâbını da onları

öfkelendirerek üzerine çeker.”

(İmâm Buhârî, Edebü’l-Müfred, c.1, s.16-18)

Hâkk Teâla hazretleri; “Ölçüde ve tartıda hile yapanların vay hâline! Onlar insanlardan bir şey ölçüp

aldıkları zaman, tam ölçerler. Fakat kendileri onlara

bir şey ölçüp yahut tartıp verdikleri zaman eksik ölçüp tartarlar.” (Mutaffifîn s. 1-3) buyurmaktadır. Dolayısıyla

ölçü ve tartının tam olmasına özen gösterilmelidir. Hatta

herhangi bir hak gaspına mahâl verilmemesi için satıcının alıcı lehine fazla tartmasını tavsiye eden âlimler de

bulunmaktadır. Dürüstlüğü, insanın öncelikle kendine

karşı uygulaması gerekir. Yani bir insanın dürüst tâcir

olabilmesi için öncelikle kendini kandırmaması gerekir.

Ticarette dürüst olmak ve ne kendini ne de müşteriyi

aldatmamak İslâm’da ticaret ahlâkının en temel taşlarından biridir.

Dürüstlük konusunda İmâm-ı Buhâri (r.âleyh) hazretlerinin yaşadığı bir hadiseyi aktarmakta fayda var.

Kendisi o zaman Buhara’da yaşayan İmâm-ı Buhâri

(r.âleyh) hazretleri Mısır’da bir kişinin sahih bir hadis

bildiğini öğreniyor ve o hadis-i şerifi öğrenmek için o

zamanın imkânlarıyla Buhâra’dan ta Mısır’a kadar gidiyor. Adamı bulduğu esnada adamın bir yem torbası

ile atını çağırdığını görüyor. O yem torbasına yönelerek

kendisine gelen atı yakalayınca da o yem torbasının

boş olduğunu, adamın atı yakalamak için yem torbasını doluymuş gibi göstererek atı kandırdığını fark ediyor. “Atı boş torbayla kandıran kişide yalan söylemeye

meyil vardır. Bu adam yalan söyleyebilir. Bunun rivayet

edeceği hadisin sahihliği şüphelidir.” diyerek adamdan

o hadis-i şerifi almadan geri Buhâra’ya dönüyor. İşte

dürüstlüğün önemini en iyi bilen hakiki mânâda İslâm

âlimleri bu konuya bu kadar önem vermişlerdir.

(Ömer Muhammed Öztürk, Sohbetler-2, s.84-85)