Cin gibi bakan ateşli gözleri vardı, yanakları çökük, ağzı incecikti. Sımsıkı gerilmiş, koptu kopacak bir ipe benziyor her haliyle diye düşündü Lenny.

Şimdi yıllar sonra bu huzursuzluğun insanı yazar yapan temel dürtülerden biri olduğunu biliyorum.

“Okumak sonsuz bir uykuya dalmamı engellesin, korkudan tir tir titretsin beni diye içiyorum.”

Keşke bu, Emilia ve Julio’nun son düzüşmesi olsaydı.

Göz gözeyiz şimdi. Ter içindeyiz. Göğüslerimiz inip kalkıyor.

Sana mutluluk veren tek şey gecenin bir yarısı, koltuk altların nemlenmiş, kalbin güm güm atarken, henüz kimsenin görmediği yeni bir şey yazmak.

Siyah, tozlu kıyafetine ve gri, tozlu suratıyla çelik çerçeveli gözlüklerine bakıp “Ne tür hayvanlar?” dedim.

Cellatbaşının bana cesaret için verdiği ot yüzünden mi bilmiyorum, düğün gecesi hayal gibiydi her şey.

Asıl sorun bu: Gidecek yerin olmadıktan sonra, sıkılsan ne fayda; gitsen, nereye?

“Güvende, güvende, güvende” diye atardı evin nabzı usulca.