جنگ اول قره‌باغ،حکایت مظلومیت و نسل‌کشی تورک‌ها توسط افراطی‌های ارمنی بود. خاطره‌ی فرار خانواده‌ها، پاهای یخ زده‌ی کودکان و دریده شدن بدست همسایگانی که ایدئولوژی، انسانیتشان را کور کرده بود. ایدئولوژی ناسیونالیستی ارمنستان بزرگ.
جنگ دوم قره‌باغ،داستان قهرمانی سربازان آذربایجان و نقطه‌ی عطفی در تاریخ جنگ‌های نظامی بود. ارتش آذربایجان به ارتش‌های جهان اهمیت پهباد و نحوه‌ی استفاده از آن را نشان داد.

ناسیونالیسم قرن نوزدهمی و افراطی ارمنی، ۳۶ سال است که به تبلیغ نفرت علیه آذربایجان و آذربایجانی مشغول است. این ناسیونالیسم، طی این مدت جمعا یک میلیون آذربایجانی را قربانی پاکسازی اتنیکی کرده و ۲۰ درصد از اراضی آذربایجان را طی اشغال سه دهه‌ای خودش، تبدیل به تلی از خاک کرده است.

توجیه آنها در قبال افکار عمومی بین المللی این بوده است که آذربایجان نقشه مشابهی در سر داشته و ارمنستان تنها اقدام به پیشدستی کرده است! از اینرو نیاز مبرمی به اقدامات ضد حقوق بشری مشابه از سوی آذربایجان دارند تا تأییدی بر ادعاهای واهی خود در این ۳۶ سال پیدا کنند.

مصاحبه تلویزیون ایران اینترنشنال با رضا دقتی، شاهد عینی جنگهای قره باغ در رابطه با ارامنه و پاکسازی اتنیکی قره باغ، آوارگی یک میلیون آذربایجانی

گفتگوی فرداد فرحزاد با علیرضا اردبیلی و روبیک میناسیان در ایران اینترنشنال در رابطه با آینده بحران قره باغ بعد از آزادسازی این منطقه.

روبیک قهرمان میناسیان در پاسخ به چرایی اشغال خاک آذربایجان توسط ارمنستان، فقدان دموکراسی در آذربایجان را مطرح می نماید که حتی مورد قبول مجری برنامه نیز قرار نمی گیرد و در ادامه نیز با اشاره به حق تعیین سرنوشت به خواست ارامنه منطقه در خصوص استقلال یا خودمختاری اشاره می کند که با پاسخ منطقی علیرضا اردبیلی مواجه می گردد. سی سال بود که آذربایجان در پی دستیابی به صلح با ارمنستان و آزادسازی اراضی اشغال شده اش بود ولی طرف ارمنی که غیر از قاراباغ، بیست درصد از خاک آذربایجان را نیز اشغال کرده بود سرمست از اقتدار نظامی خود، توجهی به موضوع نکرد. آیا منطقی است که یک میلیون آذربایجانی را از قره باغ برانید و بعد از پاکسازی اتنیکی با توسل به حق تعیین سرنوشت به دنبال نظر ارامنه قره باغ در خصوص رفراندم و خودمختاری باشید؟ مثل این است که ارامنه تبریز همه ترکها را فراری دهند و قتل عام راه بیاندازند و بعد بگویند بیایید رفراندم برگزار کنیم؟ میتوانید جای تبریز را با اصفهان و ترکها را با فارسها عوض کنید.

در طول تاریخ پر فراز و نشیب ما، زنان به عنوان نيمي از جمعيت كشورمان همواره در سايه قرار گرفته اند. زنان امروز ما وارث فرهنگ و انديشه هاي بازمانده از تاريخند و اجحافاتي كه در طول تاريخ بر زنان رفته است يكباره از فرهنگ امروزي زدوده نخواهد شد، اما نباید این را به فراموشی سپرد. اعتقادات، سنتها و خرافات حاكم بر جامعه، مسائل مختلف ازدواج و عدم داشتن حق طلاق، بيوه­گي، هوو داشتن و هزاران بلاي ديگر كه دامنگير زنان جامعه­ی ماست لکه­ی ننگی بر تاریخ بشریت است. از نظر تاريخي نيز وضعيت اسف­بار مادران و خواهران ما، البته که جاي تحقيق و بررسي و حل کامل دارد؛ انگشت نهادن بر بالندگي، شرف افزائي و افتخارآفريني زنان كه در شأن مقام و منزلت آنان است ما را از پرداختن به ظلم و ستمی که بر زنان شده است مبرا نمی­ کند.

علیرضا اردبیلی در مصاحبه با بی بی سی فارسی پیرامون آزادسازی قره باغ کوهستانی توسط ارتش جمهوری آذربایجان و ادعای جمهوری ارمنستان در خصوص خطر پاکسازی اتنیکی علیه ارامنه در منطقه ی قره باغ کوهستانی (استپاناکرت) می گوید چنین خطری وجود ندارد و دولت آذربایجان ساکنان منطقه را مورد عفو عمومی قرار داده است. اردبیلی در بخشی دیگر از صحبت هایش جمهوری ارمنستان را محصول پاکسازی اتنیکی علیه آذربایجانی‌ها می داند.

در پژوهشی به بررسی و تحلیل داستان‌های کتاب فارسی کلاس اول در ایران و مقایسه آن با داستان‌های کتاب زبان کلاس اول در دو کشور شرقی و غربی یعنی چین، بعنوان نماینده فرهنگ جمع‌گرا و آلمان، بعنوان نماینده فرهنگ فردگرا پرداختیم. به این منظور کلیه داستان‌های کتاب فارسی اول ابتدایی در ایران، شامل ۵١ داستان منتشر شده در سال ١٣٩١، همچنین ۴۴ داستان از داستان‌های کتاب کلاس اول چین و ٢۶ داستان از مجموعه چهار کتاب کلاس اول آلمان به عنوان نمونه پژوهشی انتخاب شدند. در این پژوهش، تحلیل روان‌شناختی با استفاده از یکی از معتبرترین آزمون‌های فرافکن تحلیلی یعنی آزمون اندریافت موضوع که یکی از مناسب‌ترین آزمون‌ها برای تحلیل داستان است انجام گرفت تا مشخص شود چه موضوعاتی در قالب تم اصلی داستان، چه نیازها و چه فشارهای محیطی توسط این کتابهای درسی به کودکان القاء می‌شود و این موضوعات چه تفاوتی در دنیای شرق وغرب دارند.

در ایران امروز، فقدان دو مولفه بزرگ سیاسی را میتوان مشاهده کرد: فقدان احزاب سیاسی توده ای و فقدان یک مدل سیاسی برای یک کشور چند ملیتی.

خلاء وجود احزاب سیاسی، که نتیجه سرکوب و کشتار نظام سیاسی حاکم بر کشور برای حفظ موجودیت فرقه ای خود است، جامعه ایران را در برابر حوادث احتمالی بی دفاع ساخته است. چنین فضائی، زمینه ساز یک آنارشی سیاسی بالقوه و میدان مناسبی برای بازیگری هر عوام فریب داخلی و با بهره برداری قدرتهای خارجی است.

یاد و نام آیدا و حدیث و ژینا و خدانور و دهها عزیز از دسته‌رفته‌مان در سالگرد جنبش مترقی و فراگیر زن زندگی آزادی گرامی باد. این جنبش سراسری دو دستاورد تاریخی داشت که می‌تواند چراغ راه آینده باشد. دستاورد اول ریشه در کامیابی و سراسری بودن جنبش داشت و دستاورد دوم ریشه در بزرگترین ناکامی جنبش داشت.دستاورد اول در خصوص مشارکت شهرهای آذربایجان است که اتفاقی کمابیش بی‌نظیر بود. قبل از اینکه به این مسئله بپردازیم ابتدا باید یک گزاره اشتباه را نقد کرد. گفته می‌شود مناطق تُرک ایران در این جنبش فعال نبودند. چنین مدعائی علی‌الظاهر درست است. چون اعتراض در شهرهای آذربایجان مثل کردستان و بلوچستان و تهران تداوم نداشت. این اما نوع نگرش بسیاری از پارامترهای دیگر را نادیده می‌گیرد. حتی مشارکت و نقش مؤثر تبریز را به خطا تحلیل می‌کند.

در چند روز اخیر، شاهد کمپین‌ها و هشتگ‌هایی  دررسانه‌های اجتماعی از جامعه آذربایجانی در ایران هستیم که زنگ خطر دریاچه ارومیه را در حال انقراض به صدا درآورده است. با این حال، در میان شور دیجیتالی، یک سوال مبرم بی پاسخ مانده است – آیا فعالیت مجازی به تنهایی می تواند دریاچه را نجات دهد و مقامات ایرانی را مجبور به اقدام کند؟ این نوشته به نقش حیاتی کنش‌گری میدانی به‌عنوان نیرویی ضروری برای وادار کردن مقامات به تحمل هزینه‌های خشک شدن دریاچه اورمیه و تأثیر مخرب آن بر اقلیت آذربایجان می‌پردازد.