De reden dat ik antropologie ben gaan studeren is omdat ik me heb laten meeslepen door de waanzin die zich afspeelt in Amerikaanse films. Een sexy leraar of ondeugende gay-studenten waar ik lekker een potje mee zou kunnen flirten. Maar nee, niets is minder waar. Het was een saaie boel. Behalve één iemand, die had mijn blik gevangen vanaf het eerste moment dat ik hem zag. Hij is niet net als ik student, maar hij is wel vaak op school te vinden.  Elke keer als ik hem weer zie dan bonst mijn hart in mijn keel... Het voelt hopeloos, hij ziet me niet eens staan. Of toch...?