W drugim odcinku trzeciego sezonu podcastu „Moc wiatru” rozmawiamy o żeglarstwie lodowym od środka – bez bez tajemnic. To sport jednocześnie piękny i skomplikowany, w którym o wyniku decydują zarówno techniczne niuanse ustawienia sprzętu, jak i umiejętności taktyczne oraz doświadczenie.
Łukasz Zakrzewski – tegoroczny wicemistrz Europy w klasie DN, wielokrotny medalista imprez mistrzowskich opowiada Monice Bronickiej o sezonie, który określa jako „w sam raz”, zmianach sprzętowych, które pozwoliły wrócić do walki o medal, i o tym, co tak naprawdę buduje dobrego bojerowca.
Rozmawiamy także o kulisach tego wymagającego sportu:

• dlaczego bojerowcy potrzebują zamrażarek,

• po co buduje się własne buty i czemu czasem trzeba kupić dwie różne pary,

• oraz jak niewielki błąd może kosztować sprzęt, a nawet zdrowie.

Nie brakuje też historii z lodu – w tym tej o niebezpiecznej szczelinie, która przypomina, że to sport ekstremalny.
Poza lodem rozmawiamy o innych aktywnościach Łukasza – ponad 10 latach ścigania w klasie Omega oraz o wyścigach rowerowych MTB, które pomagają mu budować formę i poznawać granice własnego organizmu.
Jest też mniej oczywisty wątek: pojedynek bojera z samochodem elektrycznym na kole podbiegunowym. Kto był szybszy i jakie zasięgi osiągnęło to nietypowe wyzwanie?

Na koniec – refleksja o długowieczności w sporcie i o tym, czy po 60. roku życia nadal można zdobywać medale.
To odcinek o pasji, precyzji i odpowiedzialności – bo w bojerach, jak mówi Łukasz, jeśli coś robić, to na 100%.

W trzecim sezonie podcastu Moc Wiatru wracamy z historią, która wykracza daleko poza sport. Gościnią Moniki Bronickiej jest Anastasiya Valkevich – dziś polska zawodniczka Kadry Narodowej w klasie iQFOiL, medalistka mistrzostw Europy, reprezentantka Sopockiego Klubu Żeglarskiego. Ale zanim stanęła na podium pod biało-czerwoną flagą, jej życie zostało brutalnie przerwane przez wojnę, politykę i decyzje, na które nie miała wpływu. To rozmowa o:

• ucieczce z ogarniętej wojną Ukrainy,
• życiu „z plecakiem”, bez domu, konta bankowego i poczucia bezpieczeństwa,
• starcie jako zawodniczka neutralna i dramatycznej odmowie udziału w Igrzyskach Olimpijskich Paryż 2024, mimo zdobytej kwalifikacji,
• drodze do polskiego paszportu i odbudowie kariery od zera,
• sile środowiska żeglarskiego, które potrafiło stać się wspólnotą,
• sporcie jako jedynej stałej rzeczy w świecie chaosu.

To szczera, momentami bolesna, ale bardzo prawdziwa rozmowa o marzeniach, które nie znikają nawet wtedy, gdy wszystko inne się rozpada, a także o sile przyjaźni, o determinacji i o tym, jak łatwo jest nie doceniać tego, co mamy – dopóki tego nie stracimy.

Zapraszamy do odsłuchu!

To był rok triumfu Agaty Barwińskiej – żeglarki, która w 2025 roku nie zwolniła ani na moment. Srebrny medal mistrzostw świata w Chinach, srebro mistrzostw Europy w Szwecji – krótko mówiąc, najbardziej utytułowana polska żeglarka ostatnich miesięcy. Barwińska udowodniła, że konsekwencja, spokój i perfekcjonizm prowadzą do największych sukcesów.

Agata na co dzień tryska energią i pozytywnym nastawieniem, ale nawet w jej karierze nie brakowało momentów pełnych napięcia i stresu. Jak reaguje, gdy emocje sięgają zenitu? Jak utrzymuje koncentrację na najwyższym poziomie? I jaka jest jej recepta na silną, odporną głowę w świecie, w którym nie ma miejsca na przypadek? W zawodowym życiu sportowca nie ma przestrzeni na pełne „odpuszczenie”. Jest samodyscyplina, rozwój, treningi mentalne i fizyczne, a także codzienna refleksja – co jeszcze mogę zrobić, żeby być lepszym?

Podcast nagraliśmy w niedzielę – teoretycznie dzień wolny. Dla Agaty? To kolejny dzień działania według planu – od rana, co do minuty. W rozmowie z Karoliną Sołtaniuk usłyszycie o kulisach zdobywania medali, budowie silnego teamu ILCA 6 w Polsce, o igrzyskach olimpijskich i nowym formacie regat.

🔗 Posłuchaj i odkryj, z czego naprawdę składa się mistrzowski rok Agaty Barwińskiej.

Gościem Moniki Bronickiej w 12 odcinku drugiego sezonu podcastu Moc Wiatru jest Tomasz Holc – prezes Polskiego Związku Żeglarskiego, dwukrotny olimpijczyk, wiceprezes PZŻ w latach 1995–2004, wiceprezydent międzynarodowej federacji żeglarskiej w latach 2008 - 2012.
Jedna z osób niewątpliwie tworząca polskie i międzynarodowe żeglarstwo przez kilka dekad.

To nie jest tylko dyskusja o funkcjonowaniu PZŻ. To podróż przez świat żeglarstwa – od historii poprzedniego wieku po najnowsze wyzwania, związane ze zmianami formatów wyścigów i koniecznością dostosowania się do wymogów telewizyjnych.

• Usłyszycie o żeglowaniu w cieniu kanonierki, klasach Hornet, Tempest i Star, a także o Latającym Holendrze „pełnym wody”.
• Wracamy do czasów drewnianych masztów i bawełnianych żagli.
• Dowiecie się również którą klasę Prezes uważa za kwintesencją żeglarstwa i kto jest dla niego prawdziwym „zwierzęciem regatowym”. 

Poza opowieściami olimpijskimi i żeglarskimi anegdotami, Tomasz Holc dzieli się refleksjami o swoim pierwszym półroczu w roli prezesa PZŻ i o tym, dokąd zmierza żeglarstwo.

To odcinek dla wszystkich, którzy chcą nie tylko poczuć atmosferę regat sprzed dekad, ale też lepiej zrozumieć, jak wygląda dziś walka o przyszłość żeglarstwa.

Czy łatwiej jest przytyć czy schudnąć? Dlaczego sportowcy są w stanie zrobić absolutnie wszystko, by zdobyć medal – nawet jeśli wiąże się to z konsekwencjami zdrowotnymi? I czy w świecie dietetyki można znaleźć jedną, prostą odpowiedź na wszystkie pytania? 
Na te i wiele innych tematów w 26. odcinku podcastu Moc Wiatru Monika Bronicka rozmawia z dr Grzegorzem Prokopowiczem, dietetykiem, fizjoterapeutą, trenerem Kadry Narodowej PZŻ żeglarzy z niepełnosprawnościami i wykładowcą na Wydziale Nauk o Zdrowiu Olsztyńskiej Szkoły Wyższej. W odcinku usłyszysz m.in.:

• dlaczego diety nie są zero-jedynkowe i jak patrzeć na organizm w sposób holistyczny,
• jak odróżnić modę żywieniową od rzetelnej wiedzy naukowej i czemu codzienna nauka daje satysfakcję,
• jak wyglądają treningi żeglarzy z niepełnosprawnościami, z jakimi barierami mierzą się zawodnicy i jak szukać rozwiązań zamiast problemów,
• a także: dlaczego Grzegorz Prokopowicz zaczyna treningi… jeszcze przed wschodem słońca.

To rozmowa o sporcie, pasji, konsekwencji i poszukiwaniu równowagi w świecie, w którym skrajności i modne trendy odchodzą tak szybko, jak się pojawiają. Ten odcinek spodoba się każdemu, kto interesuje się zdrowym stylem życia, dietetyką sportową i tym, jak łączyć naukę z praktyką w sporcie wyczynowym.

Paweł Kacprowski – trener z wizją, były zawodnik klasy 49er, twórca systemu, który doprowadził Polaków do najlepszych wyników w tej klasie – szczerze opowiada o swojej drodze.

W najnowszym odcinku „Mocy Wiatru” Monika Bronicka rozmawia z nim o przełomach, emocjach i budowaniu zespołu od podstaw. Cofamy się do czasów, gdy jako młody chłopak z Giżycka, zakochany w bojerach, wybrał żeglarstwo i w wieku 15 lat opuścił dom, by iść za pasją. To opowieść o determinacji, pionierskiej pracy i tworzeniu regatowego DNA polskiej klasy 49er.

Paweł przyznaje, że dziś jest lepszym trenerem niż był zawodnikiem. Wspomina początki 49era w Polsce, pierwsze łódki, zmagania z nieznaną jeszcze techniką i marzenia, które dziś są rzeczywistością. Opowiada o roli lidera, o emocjach związanych z igrzyskami i decyzjach, które zmieniały kariery. Mówi też, jak buduje atmosferę zaufania w zespole i jaką wartość widzi w każdym zawodniku.

Czego nauczyła go klasa 49er? Jak wyglądało tworzenie systemu szkolenia, który dziś daje realne szanse na olimpijski medal? Dlaczego uważa, że każdy zawodnik wnosi coś cennego do zespołu – i jak tę wartość wydobywać? „Każda osoba będąca trenerem musi pracować również nad sobą - na koniec to ruch ręki mrugnięcie okiem, niuanse decydują o wyniku” – mówi Paweł.

To rozmowa o sporcie, który zmienia ludzi – i o człowieku, który pomógł zmienić polskie żeglarstwo. Posłuchajcie.

#PZŻ #polskizwiazekzeglarski #PYA #PolishYachtingAssociation #tworzymypolskisport #mocwiatru

Gościem 24. odcinka podcastu Moc Wiatru jest człowiek, który jak mało kto łączy skromność z profesjonalizmem, a rzetelność i szczerość to dla niego nie tylko wartości – to styl życia. Dominik Życki – medalista mistrzostw świata i Europy, olimpijczyk, żeglarz z krwi i kości, a obecnie dyrektor sportowy Polskiego Związku Żeglarskiego – opowiada o swojej niezwykłej drodze przez fale kariery.

Podczas Pucharu PZŻ w Krynicy Morskiej Dominik znalazł niekrótką chwilę (bo rozmowa bije rekordy długości!), by szczerze i bez zbędnego patosu porozmawiać z Karoliną Sołtaniuk. W tym odcinku cofamy się do początków jego przygody ze Spójnią Warszawa, zaglądamy za kulisy sportowej rywalizacji z Mateuszem Kusznierewiczem, odkrywamy realia pracy w PZŻ, rozmawiamy o dziennikarskiej pasji, planach na przyszłość i… uzależnieniu, jakim bywa żeglarstwo. Bo tak – na to naprawdę można zachorować!

Słuchając, możecie spodziewać się nie tylko inspirujących historii, ale też kilku niespodzianek. Rozmowa z Dominikiem może Was zaskoczyć – i to nie raz!

To był rok decyzji, zmian i rozpoczęcia kolejnego etapu w życiu. Szymon Wierzbicki – choć wielu wciąż kojarzy go z łódką klasy 49er – już w ten weekend, wspólnie z Agnieszką Skrzypulec-Szotą, stanie do walki o najwyższe miejsca podczas mistrzostw świata w klasie 470 w Gdyni.

W podcaście Moc Wiatru, w rozmowie z Karoliną Sołtaniuk, Szymon opowiada ze szczegółami o najtrudniejszym roku swojego życia – od niewyobrażalnej presji przed decyzją o udziale w igrzyskach (którą jako ostatnia załoga na świecie Polacy otrzymali niemal w ostatniej chwili), przez sam start i walkę o medal, po zupełnie nową życiową rolę, którą pełni od pół roku. Mówi też o przejściu do nowej klasy – 470 – i o tym, jak wygląda żeglowanie w nowej załodze.

Dlaczego rozpadła się z pozoru idealna załoga w klasie 49er? Jak Szymon wspomina igrzyska w Paryżu? Co działo się za kulisami medalowego wyścigu? Skąd pomysł na starty w klasie 470? Jak żegluje się z medalistką olimpijską i trenuje pod okiem drugiej? Co dziś jest dla Szymona największym priorytetem?

Zapraszamy do odsłuchania kolejnego odcinka podcastu, w którym zdecydowanie poznacie bliżej Szymona, jego wartości i wizję świata. 

Tytan pracy, przez trenerów chwalona za systematyczność i zaangażowanie – ta rozmowa to zapis sportowej drogi, której celem są igrzyska olimpijskie w Los Angeles.


Izabela Satrjan w rozmowie z Moniką Bronicką mówi o tym, co oznacza być kobietą w klasie Formula Kite – klasie, która wymaga nie tylko odwagi, ale i… masy. O wyrzeczeniach, ograniczaniu ulubionych treningów na rowerze, kontuzji, w której straciła kawałek palca i miesiącach powrotu do zdrowia. Ale też o tym, co daje siłę – rekordy, które bije sama dla siebie, efekty ciężkiej pracy, które wreszcie są widoczne. To rozmowa przeprowadzona w dniu wyjazdu na Mistrzostwa Europy, w których Iza zajęła wysokie 4. miejsce.
Dlaczego kobiecość nie musi znikać na rzecz sportu? - Bo na wodzie można być twardą, a poza nią – sobą.

Trenażery, ciężary, nauka, pasja i żeglarstwo z krwi i kości. Absolwentka oceanotechniki, która swoje prace dyplomowe poświęciła klasie, w której sama startuje. A po godzinach? Nauka i brak czasu wolnego. Taki jest rytm życia kogoś, kto goni marzenie o igrzyskach.
Ta rozmowa jest nie tylko o żeglowaniu, ale też o wytrwałości, poświęceniu i mierzeniu się z własnymi granicami. Jeśli chcesz wiedzieć, jak wygląda życie profesjonalnej zawodniczki, która na wodzie jest szybsza od wiatru, a w rozmowie konkretna jak kompas – ten odcinek jest dla Ciebie.
Zapraszamy do odsłuchu!

Trener, działacz, dyrektor, wiceprezes, prezes – Tomasz Chamera przechodzi do historii PZŻ jako jeden z najdłużej pełniących funkcję liderów tej organizacji. Czy był dobrym szefem? Jak sam przyznaje: „Na pewno nie byłem szefem idealnym. Ale żaden pociąg mi z peronu nie uciekł.”

W szczerej rozmowie z Karoliną Sołtaniuk i Moniką Bronicką opowiada o kulisach działania związku, roli okręgów, sytuacji majątkowej i projektach takich jak NOVA Marina czy Trzebież. Tłumaczy, na czym polega odpowiedzialność za żeglarstwo jako strukturę sportową i społeczną, dlaczego „nie ma nic gorszego niż stagnacja” i jak udało się wypracować spokój wewnętrzny i wiarygodność organizacyjną.

Nie unika trudnych tematów: mówi wprost, że jest przeciwny korupcji, a każdy związek to „sztuka dialogu i kompromisu”. Opowiada też o emocjach – tych najprawdziwszych, gdy „nie potrafił ukryć emocji podczas zdobywania medali przez polskich żeglarzy” oraz o tych, które towarzyszyły mu prywatnie: „Życie prywatne utrzymywało mnie na powierzchni przez ostatnich 12 lat.”

W odcinku wracamy do jego trenerskich początków w klasie Cadet, sportowych tradycji rodzinnych, zamiłowania do piłki nożnej oraz momentu, gdy trzeba było przyjąć krytykę: „Można dostać klapsa w kark albo w ucho, żeby nie fisiować.”

Dzieli się też złotymi radami dla nowego Zarządu, podkreśla, że „musimy inspirować kolejne pokolenia” i deklaruje chęć dalszego wspierania rozwoju żeglarstwa – z innej już roli, ale z tą samą pasją.

To rozmowa o odpowiedzialności, przemijaniu i ciągłości. Bo wszystko co ma swój początek, ma też swój koniec – ale nie musi oznaczać końca zaangażowania.