روز شنبه ۲۰اسفند در اجلاس واشنگتن که با عنوان «حمایت از قیام ایران؛ برای ایران آزاد و جمهوری دموکراتیک» برگزار شد، شماری از برجسته‌ترین شخصیتهای سیاسی و دولتمردان ایالات متحده آمریکا (از هر دو حزب جمهوریخواه و دموکرات) در سخنرانیهای خود اهداف و ارزشهای انقلاب دموکراتیک مردم ایران در مقاومت پایدارشان علیه دیکتاتوری و برای آزادی و استقلال میهنمان را، با گواهی‌های روشن و ماندگار، ستودند. مایک پنس معاون رئیس‌جمهور آمریکا (تا سال۲۰۲۱) سخنان خود را با تأکید بر این که «امید پایدار برای ایران آزاد هرگز خاموش نمی‌شود» و این‌که آنچه در ایران می‌گذرد، نه یک اعتراض، بلکه یک انقلاب در حال تکوین است»، آغاز کرد و گفت: «یکی از بزرگترین دروغهای رژیم به‌دنیا این است که هیچ جایگزینی برای وضعیت فعلی وجود ندارد. اما یک آلترناتیو سازماندهی‌شده، کاملاً آماده، کاملاً واجد شرایط و برخودار از حمایت مردمی وجود دارد و من می‌خواهم از شما خانم رجوی، به‌خاطر رهبری و دیدگاههای فوق‌العاده‌تان تشکر کنم. شما الهام‌بخش جهان هستید». پنس در قسمت دیگری از سخنانش تصریح کرد: «مماشات با رژیم هرگز کارساز نبوده و نخواهد بود. تجدید برجام، نه به‌صلح و ثبات، بلکه به‌مرگ و نابودی و تروریسم بیشتر منجر خواهد شد و منطقه را بی‌ثبات خواهد کرد. یک توافق جدید، نه تنها مسیر رژیم ایران به‌بمب اتمی را مسدود نمی‌کند، بلکه یک مسیر طلایی را برایش هموار می‌سازد که به‌هیچ عنوان به‌نفع مردم ایران نخواهد بود». سخنران بعدی، ژنرال وسلی کلارک کاندیدای ریاست‌جمهوری (در انتخابات ۲۰۰۴) و فرمانده سابق ناتو در اروپا گفت: «آنچه در ایران به‌آن نیاز داریم قیام مردم است و شما که اکنون در اشرف۳ هستید، به‌عنوان نیروی اصلی و حیاتی، یک نمونه و سرمشق زنده برای آزادی و دموکراسی در این جهان هستید». وسلی کلارک با اشاره به‌تجارب خود افزود: «انقلاب ایران در راه است و با قیامهای مردمی که جریان دارد و با برنامه‌هایی که از جانب خانم مریم رجوی اعلام می‌شود، پیش می‌رود. انقلاب واقعی در ایران با خردمندی و با پیشتازی زنان دارد پیش می‌رود و من شکی ندارم که سرنگونی توسط مردم ایران واقع خواهد شد». سخنران بعدی کنفرانس، فرماندار گری لاک، وزیر بازرگانی آمریکا در دولت اوباما و فرماندار پیشین واشنگتن گفت: «با قیام سراسری چند ماه گذشته برای همه روشن شده که مردم ایران خواهان سرنگونی این رژیم و برقراری یک ایران آزاد و عاری از سرکوب هستند. اعتراضاتی که پس از کشته شدن مهسا امینی آغاز شد، یک جنبش عظیم است که همهٔ اقشار مختلف مردم ایران از هر قومیت و مذهب به‌آن پیوستند... این اعتراضات، نه یک امر خلق‌الساعه، بلکه نتیجه ۴۰سال مبارزه و مقاومت بود. در این مدت سازمان مجاهدین و رهبری آن بهای هنگفتی پرداخته‌اند. نقش زنان در رده‌های رهبری مقاومت در مقابله با آخوندها در خیابانهای ایران به‌وضوح مشهود است. انقلابی که شما از آن حمایت می‌کنید برای آوردن و تحقق دموکراسی و آزادی به‌ایران است نه در مورد بازگشت به‌روزهای سیاه دیکتاتوری شاه. ملت ایران بهای سنگینی در مقاومت در برابر دو دیکتاتوری پرداخته است. شعار ایرانیان این است که مرگ بر ستمگر چه شاه باشه چه رهبر».
سناتور سام براون بک سفیر آمریکا برای آزادی مذهبی (تا سال۲۰۲۱) و فرماندار آرکانزاس (تا سال۲۰۱۸) گفت: «رژیم ایران حمایت مردم و کنترل خود را بر کشور از دست داده است. این رژیم نامشروع باید سرنگون شود و لحظهٔ تاریخی رفتن این رژیم فرا رسیده است. ما باید از سازمان ملل و دولتهای غربی بخواهیم که تحریم‌های بسیار سنگینی را علیه این رژیم اعمال کنند». سناتور رابرت توریسلی از دوستان دیرین مقاومت ایران، سخنانش را با اشاره به‌تجربه طولانی خود در آشنایی با مقاومت ایران آغاز کرد و گفت: «۳۵ سال پیش که من یک نماینده جوان کنگره بودم، بسیاری از نمایندگان و سیاستمداران آمریکا سازمان مجاهدین را نمی‌شناختند، اما اکنون معاون پیشین رئیس‌جمهور آمریکا با شما ملاقات می‌کند. خانم رجوی ما را در چه مسیری طولانی هدایت کرده‌اند». وی افزود: «طی سالهای طولانی من در مناصب مختلف بوده‌ام و با ملتهای بسیاری در ارتباط بوده‌ام، اما هرگز ندیدم که یک قطعنامه با ۲۲۵ امضا از آنها حمایت کرده باشند». سناتور توریسلی افزود: «من به‌آخوندها می‌گویم اگر فکر می‌کنند می‌توانند ما را از راهی که می‌رویم، بازدارند، اشتباه می‌کنند. مردم ایران این همه سال مبارزه نکرده‌اند و خون نداده‌اند تا بار دیگر انقلابشان به‌سرقت برود. مردم ایران استبداد مذهبی را با یک دیکتاتوری دیگر جایگزین نخواهند کرد». خانم مریم رجوی طی سخنان خود در اجلاس واشنگتن خاطرنشان کرد: «حلقهٔ مفقودهٔ سیاست غرب، حذف مردم و مقاومت از معادلهٔ ایران است که آثار زیان‌بار آن علاوه بر مردم ایران متوجه مردم منطقه و جهان بوده است». رئیس‌جمهور برگزیدهٔ مقاومت هم‌چنین گفت: «از جانب مقاومت مردم ایران، ایالات متحده را فرا می‌خوانم که مبارزه مردم ایران برای سرنگونی رژیم را حق و ضروری و مشروع اعلام کند و حق دفاع از خود را برای جوانان شورشگر در برابر سپاه پاسداران تروریست را به‌رسمیت بشناسد». پس از این اجلاس، هموطنان آزاده به‌راه‌پیمایی در واشنگتن پرداختند و با خروش شعارهای «مرگ بر خامنه‌ای» و «مرگ بر ستمگر، چه شاه باشه چه رهبر»، صدای مردم ایران و عزم جزم میهنی برای انقلاب و آزادی و ریشه‌کن کردن هر گونه دیکتاتوری را طنین‌انداز کردند.

با گزارش مفتضح ستاد حقوق‌بشر قضاییهٔ جلادان و پخش صحنه‌سازیهای مشمئزکننده از اعتراف اجباری دانش‌آموزان، پردهٔ دیگری از سناریو مسموم‌سازی جنایتکارانهٔ دانش‌آموزان به‌صحنه آمد. نمایش رسوایی که شتاب‌زده سر هم شده بود تا رژیم و ولی‌فقیه ارتجاع را در ببرد، اما رسوایی دیگری بر رسواییهای پیشین افزود. این نمایش مهوع یادآور اعتراف تلویزیونی بود که در تیرماه ۷۳ پخش شد که در آن ۳دختر جوان اعتراف می‌کردند کشیشان آزادیخواه مخالف نظام را کشته و مثله کردند تا آن را به‌گردن نظام بیندازند. اینجا هم دختری که به‌عنوان دانش‌آموز یکی از مدارس شهرستان لار معرفی می‌شد، در اظهارات تکه‌پاره بی‌سر و تهی اعتراف می‌کرد که با همدستی پدرش به‌چند مدرسه در لار بمب شیمیایی پرتاب کرده تا «مردم به‌نظام بدبین شوند». این پرده از نمایش، پس از ورود خامنه‌ای به‌صحنه بالا رفت. خلیفهٔ ارتجاع پس از ۳ماه که از شروع جنایت زنجیره‌یی مسموم‌سازی دانش‌آموزان در بیش از دهها شهر و صدها مدرسه در سراسر کشور، فضایی بحرانی ایجاد کرده بود، روز ۱۵اسفند با ژست و اظهارات متناقضی در حاشیهٔ درختکاری به‌صحنه آمد و همراه با اما و اگر و ابراز تردید، در عین‌حال که می‌خواست مسموم سازی دانش‌آموزان را یک امر کم‌اهمیت جلوه دهد، اما آن را «جنایت بزرگ و غیرقابل اغماض» خواند و افزود: «اگر واقعاً دستهایی در کار باشد و افرادی، گروه‌هایی در این زمینه دخالت داشته باشند، بایستی دستگاههای مسئول سررشتهٔ این جنایت را پیدا کنند». این نحوهٔ ورود خامنه‌ای پس از صد روز، حاکی از وحشت و سراسیمگی وی از پیامدهای نقشه جنایتکارانه‌یی بود که داشت بر سر نظام آوار می‌شد؛ چرا که تظاهرات اعتراضی خانواده‌ها از روز ۱۰اسفند در تهران شروع شد و با ضرب و شتم وحشیانهٔ یک مادر معترض، ابعاد اجتماعی گسترده‌یی پیدا کرد و تظاهرات مردم در روز ۱۳اسفند در چند نقطهٔ تهران و در شهرهای مختلف با شعارهای «مرگ بر خامنه‌ای»، «اسیدپاشی، مسمومیت، هر دو یک جنایت»، «مرگ بر حکومت بچه‌کش»، «بسیجی سپاهی، داعش ما شمایید». به‌اوج رسید و خامنه‌ای وحشت‌زده دریافت این جنایت مهندسی شده که می‌بایست دانش‌آموزان و مردم را مرعوب کند و در خودشان فرو ببرد، دارد نتیجهٔ معکوس به‌بار می‌آورد؛ بنابراین تلاش کرد با ورود به‌ماجرا، خود را از این جنایت برکنار و مبرا نشان دهد، اما بالعکس بیش‌از‌پیش آشکار گردید که همهٔ این ماجرا زیر سر خودش بوده و از اول تا آخر با کارگردانی و صحنه‌گردانی خودش صورت گرفته است؛ به‌خصوص که پس از ورود خامنه‌ای، جریان مسموم‌سازی یک‌باره فروکش کرد. در حالی که از اظهارات خامنه‌ای چنین برمی‌آمد که گویا «عوامل و مسببان»، «دستور دهندگان و دستور گیرندگان» از باندهای خودسر داخلی هستند، اما به‌اصطلاح «تحقیقات» ناگهان تغییر جهت داد و روی دانش‌آموزان و والدین آنها متمرکز شد و پس از پخش اعترافات تلویزیونی یاد شده، وزارت کشور دولت رئیسی جلاد اعلام کرد: «بیش از ۱۰۰نفر از عوامل مؤثر در حوادث اخیر مدارس شناسایی، دستگیر و مورد تحقیق قرار گرفتند» (خبرگزاری سپاه پاسداران ـ۲۰ اسفند). تناقضات این نمایش جنایتکارانه، آن قدر انبوه و آن‌چنان آشکار است که حتی رسانه‌های رژیم نیز به‌کرات دربارهٔ آن سخن گفته و نوشته‌اند و نیازی به‌تکرار آنها نیست؛ اکنون کمتر کسی است که نداند هدف ضحاک ولایت و دژخیمانش از مسموم‌سازی دانش‌آموزان، به‌دست آوردن جایگزین و مکملی برای گشت ارشاد و ابزاری برای انتقام از دختران در قیام بوده است؛ اما آنچه در این میان بیش‌از‌پیش بارز شد، شدت بحران سرنگونی است که رژیم را ناگزیر از چنین جنایتهای رسوایی می‌کند؛ جنایاتی که به نوبه خود خشم و نفرت عمومی را بیشتر و بحران سرنگونی و خطر جرقه و حریق فراگیر قیام را تشدید می‌کند.

یک ماه پیش، در ۱۹بهمن ۱۴۰۱، قطعنامهٔ شمارهٔ۱۰۰ کنگرهٔ آمریکا، در حمایت از مقاومت مردم ایران برای نخستین بار توسط ۱۶۶تن از نمایندگان، به‌ثبت رسید. در کمتر از یک ماه، شمار امضاکنندگان این قطعنامهٔ دو حزبی، به‌۲۲۵نفر، یعنی اکثریت رسید. حمایت اکثریت مجلس نمایندگان آمریکا از یک قطعنامه در ۵۰روز اول کنگره، امری کم‌سابقه است. به‌خصوص که این قطعنامه دربارهٔ ایران که یکی از حساسترین موضوعات سیاست خارجی است، بوده و با صراحت و روشنی بسیار دربارهٔ آن، موضع‌گیری کرده است. اکثریت اعضای مجلس نمایندگان آمریکا در این قطعنامه دو حزبی با عنوان «حمایت از خواست مردم ایران برای یک جمهوری دموکراتیک»، تصریح می‌کنند: «قیام کنونی که توسط زنان رهبری شده و در صدها شهر در سراسر ایران ماهها ادامه داشته، ریشه در بیش از ۴دهه مقاومت سازمان‌یافته علیه دیکتاتوری در ایران» دارد و اتفاق‌نظر دارند که «مردم ایران از آزادی‌های اساسی خود محروم شده‌اند و به‌همین دلیل دیکتاتوری سلطنتی و استبداد مذهبی را هم‌چنان‌که در شعارهای تظاهرات آنها مشهود است رد می‌کنند». در میان امضاکنندگان قطعنامه، اسامی شماری از اعضای رهبری کنگره از هر دو حزب، رؤسای ۱۱کمیته از ۲۰کمیتهٴ کنگره و رؤسای ۶۰زیرکمیته و ۲۸تن اعضای کمیته خارجی به‌چشم می‌خورد. این قطعنامه، نقض حقوق‌بشر در ایران علیه مخالفان، از جمله قتل‌عام زندانیان سیاسی در سال۱۳۶۷ و سرکوب تظاهرات سیاسی در سالهای ۱۳۷۸، ۱۳۸۸ و ۱۳۹۶را محکوم می‌کند. قطعنامه خاطرنشان می‌کند که در قتل‌عام هزاران زندانی سیاسی در سال۶۷، عامل اجرای فتوای خمینی، یک کمیسیون مرگ بود که رئیس‌جمهور کنونی رژیم ایران ابراهیم رئیسی از اعضای آن بود. قطعنامهٔ ۱۰۰ کنگرهٔ آمریکا با اشاره به توطئهٔ تروریستی رژیم علیه گردهمایی ۹تیر ۱۳۹۷ در پاریس که در آن دهها هزار نفر شرکت داشتند، آمده است: «مجلس نمایندگان توطئه‌ها و حملات تروریستی رژیم ایران در گذشته و حال، علیه شهروندان و مقامات ایالات متحده و هم‌چنین مخالفان ایرانی از جمله توطئه تروریستی علیه گردهمایی «ایران آزاد ۲۰۱۸-آلترناتیو» در پاریس، را محکوم می‌کند». قطعنامه هم‌چنین تصریح می‌کند: «حق مردم ایران برای مبارزه در راستای برقراری یک جمهوری دموکراتیک بر اساس جدایی دین و دولت و یک ایران غیراتمی را به‌رسمیت می‌شناسد». در کنفرانسی که برای اعلام حمایت اکثریت نمایندگان کنگرهٔ آمریکا از قطعنامهٔ شماره۱۰۰ کنگره، برگزار شده بود، شماری از نمایندگان و امضاکنندگان این قطعنامه سخنرانی کردند و بر حمایت از مقاومت ایران تأکید نمودند. تام مک‌کلینتاک عضو کمیتهٴ قضایی کنگره آمریکا با اشاره به‌برنامهٔ خانم مریم رجوی برای ایران آینده گفت: «یک برنامه ۱۰ماده‌یی وجود دارد که آزادی مردم و انتخابات آزاد را تضمین می‌کند، مسیر آینده ایران مشخص شده، روزگار آن شروع شده، این روزگار نورانی را می‌شود در آینده نزدیک شکل داد». رندی و بر نماینده جمهوریخواه نیز گفت: ما از برنامهٔ ۱۰ماده‌یی خانم مریم رجوی استقبال می‌کنیم. بگذاریم ایران برای مردم ایران و مردم جهان پس گرفته شود». برد شرمن نماینده دموکرات آمریکا از کمیتهٴ خارجی کنگره گفت: «رژیم ایران دست به‌خشونت می‌زند چون نمی‌تواند حمایت مردم را جلب کند... ما برای حمایت از مردم ایران با نمایندگان حزب جمهوریخواه در یک‌طرف قرار گرفته‌ایم». خانم شیلا جکسون‌لی نمایندهٔ کنگره از حزب دموکرات گفت: «ما به‌خانم مریم رجوی برای محقق شدن برنامهٔ او شامل انتخابات آزاد و حقوق برابر برای همه و آزادی عقیده ادای احترام می‌کنیم». دان بیکن نماینده جمهوریخواه عضو کمیتهٴ نیروهای مسلح گفت: «من در کنار مردم ایران که خواهان آزادی و دموکراسی هستند و در کنار همهٔ آنچه خانم مریم رجوی اعلام کرد هستم». او افزود: آن چه را که این هفته شنیدیم دربارهٔ مسمومیت دختران دانش‌آموز باور نکردنی است، اما ماهیت این رژیم همین است». رابرت آدرهولت از حزب جمهوریخواه و رئیس انجمن مسائل آلبانی در کنگره گفت: «من آلبانی‌تبار هستم و از دولت آلبانی به‌خاطر حمایتش از مقاومت ایران تشکر می‌کنم». وی افزود: «ایران آزاد و شکوفا یک آرزو نیست و به‌تحقق خواهد پیوست». خانم دبورا رأس نماینده دموکرات گفت: «خوشحالم که اعلام قطعنامه اکثریت کنگره با روز جهانی زن همزمان است، زنان ایران الهام‌بخش جهان هستند». خانم مریم رجوی رئیس‌جمهور برگزیدهٔ مقاومت ایران که به‌طور آنلاین در این کنفرانس شرکت کرده بود، در پاسخ به‌سخنان نمایندگان برجستهٔ مردم آمریکا در حمایت از مقاومت مردم ایران گفت: «مایلم از اعضای اکثریت مجلس تشکر کنم که در کنار مردم ایران برای ارائه یک سیاست صحیح در مورد ایران ایستادند. از زمانی که شما این قطعنامه را از یک ماه پیش ارائه کردید، رژیم ایران تحت پوشش‌های مختلف نهایت خشم خود را نشان داده و به‌لفاظی‌های گسترده علیه اعضای کنگرهٔ آمریکا متوسل شده است؛ اما حمایت اکثریت مجلس نمایندگان از این قطعنامه، در واقع پاسخ قاطع مجلس نمایندگان آمریکا به‌رژیم ایران و کمپین اطلاعات غلط برای ممانعت از حمایت شما، از قیام مردم و مقاومت ایران است. این نشان می‌دهد که اعضای کنگره، حمایت خود را از مردم ایران که برای یک جمهوری دموکراتیک و آزاد بر اساس جدایی دین و دولت مبارزه می‌کنند، افزایش خواهند داد».

در حالی که ۱۰روز بیشتر به‌پایان سال باقی نمانده، هنوز حداقل دستمزد برای سال آینده، به‌طور رسمی اعلام نشده؛ نه از مذاکرات تعیین دستمزد برای سال۱۴۰۲، خبری هست و نه از محاسبهٔ سبد معیشت خانوارهای کارگری. روز ۱۲اسفند جلسهٔ شورای عالی کار رژیم برای تعیین دستمزد سال۱۴۰۲ کارگران با تأخیر بسیار برگزار شد، اما با بلاتکلیف گذاشتن کارگران پایان یافت. سایت حکومتی تجارت نیوز (۱۲ اسفند) در این باره نوشت: «به‌نظر می‌رسد دولتی‌ها و کارفرمایان اهتمامی برای ورود جدی به‌مبحث سبد معیشت ندارند. در واقع نمی‌خواهند ابزاری برای مطالبه‌گری مزدی در دست کارگران باشد؛ ابزاری که نشان دهد حتی صددرصد افزایش دستمزد هم جوابگوی هزینه‌های پرشتاب زندگی نیست و نمی‌تواند حداقل‌بگیران را به‌خط فقر برساند». حداقل دستمزد کنونی (تازه اگر پرداخت شود) تنها یک‌سوم نیازهای خانوار یا هزینه‌های ۱۰روز از ماه را پوشش می‌دهد. به‌اعتراف خبرگزاری حکومتی ایلنا (۱۸ اسفند): «در طول سال۱۴۰۱، هزینه‌های حداقلی زندگی کارگران حداقل ۸میلیون و ۸۶۸هزار تومان افزایش یافته؛ این در حالی است که دستمزد با مزایا به‌زحمت به‌۶میلیون و ۸۰۰هزار تومان می‌رسد؛ در واقعیت، جهش هزینه‌های زندگی در ۱۱ماه سال جاری، بیش از صددرصد دستمزد بوده است؛ دقیقاً به‌همین دلیل است که صددرصد افزایش دستمزد هم دیگر جوابگو نیست و کارگران را به‌خط فقر حداقلی بازنمی‌گرداند». سردمداران رژیم که می‌دانند اعلام حداقل دستمزد، تنشها و اعتراضات کارگران و اقشار حقوق‌بگیر را در پی دارد، می‌خواهند آن را تا آنجا که ممکن است به‌تأخیر بیندازند تا با تعطیلات عید مقارن شود و کارگران امکان تجمع و اعتراض و اعتصاب نداشته باشند. به نوشتهٔ رسانه‌های حکومتی، از آنجا که حداقل دستمزد در لایحه بودجه حدود ۸میلیون تومان تعیین شده، پیش‌بینی می‌شود که میزان دستمزدی که نهایتاً تعیین و اعلام می‌شود نیز، فراتر از این رقم نشود. حقوق ۸میلیونی در حالی مطرح می‌شود که اقتصاددانان حکومتی در خوش‌بینانه‌ترین حالت، خط فقر را ۱۵میلیون و به‌طور عام بین ۲۱ تا ۳۲میلیون تومان مطرح کرده‌اند. بنابراین با «تورم ساعتی» فقر و فلاکت کارگران و اقشار محروم حقوق‌بگیر در سال آینده، از سال۱۴۰۱هم شدیدتر و عمیق‌تر خواهد شد. این کارشناسان تورم بالای ۵۰درصد را بسیار خوش‌بینانه می‌دانند و می‌گویند: «به‌صورت واقعی ارقام بالای ۶۰ تا ۷۰درصد است. در حال حاضر ما با یک تورم ساعتی در کشور مواجه هستیم که امکان استخراج نرخ آن و اثرگذاری آن بر تورم کل قابل اندازه‌گیری نیست» (سایت حکومتی تجارت نیوز ـ ۱۲اسفند). این در حالی است که سال۱۴۰۱ از جهت تشدید فقر، سیاهترین سال در تمام سالهای سیاه حکومت آخوندهای فاسد و غارتگر بوده است. به‌گفتهٔ یک اقتصاددان حکومتی، «حداقل دستمزد نیروی کار که در ابتدای فروردین ۱۴۰۱ حدود ۲۵۳دلار بود بعد از ۱۱ماه به‌۱۲۲ دلار رسید» (روزنامهٔ حکومتی شرق ـ ۱۸اسفند). یعنی حقوق‌ها دقیقاً نصف شد که اگر تورم اسفند را هم در آن لحاظ کنیم، این میزان حتی به‌کمتر از نصف خواهد رسید. به گفتهٔ منابع حکومتی، ۴سال پیاپی است که اقتصاد ایران، تورم رسمی حدود ۵۰درصد را تجربه می‌کند، در حالی که طی این سال‌ها دستمزد به‌طور متوسط ۲۵درصد افزایش یافته است. نتیجهٔ آن افزایش فزایندهٔ فاصلهٔ درآمد و نیازهای معیشتی و کوچکتر شدن و مچاله شدن سفرهٔ کارگران و اقشار محروم است. زخم جانکاه ناشی از شلاق تورم ۵۰درصدی را شاید بتوان یک سال تحمل کرد، اما اگر سال بعد و سالهای بعد تکرار شود، هم‌چون شلاقی است که بر زخم فرود می‌آید و معنای آن نابودی زندگی است. آهنگ پرشتاب تورم، فقر و فلاکت اکثریت مطلق مردم ایران، ذوب طبقهٔ متوسط و ریزش آنها به‌زیر خط فقر و... واقعیتی است که رسانه‌ها و کارشناسان حکومتی ناگزیر به‌آن اعتراف می‌کنند و دربارهٔ نتایج انفجاری این وضعیت فاجعه‌بار هشدار می‌دهند، اما دلایل و علت‌العلل این وضعیت را مسکوت می‌گذارند. حکومت فاسد و تبهکار آخوندها که خود را در «لبهٔ پرتگاه سرنگونی» می‌بیند، برای تأمین هزینه‌های سرکوب و ساخت بمب اتمی و صدور تروریسم (به‌عنوان مکمل سرکوب) از همهٔ شیوه‌های مستقیم و غیرمستقیم غارت و مکیدن آخرین رمقهای اقتصادی و حیاتی مردم ایران استفاده می‌کند. به‌عنوان نمونه، در همین شرایط، به‌اعتراف پاسدار قالیباف رئیس مجلس ارتجاع «برای برخی از خانواده‌ها قبوض ۷میلیون تومانی صادر شده است در حالی که کل درآمد آن خانواده نیز به‌۷میلیون تومان نمی‌رسد و اگر هیچ غذایی نخورند هم نمی‌توانند این مبلغ را پرداخت کنند». با چنین رژیمی که بقایش در گرو نابودی ایران و ایرانی است تنها راه سرنگون کردن و انهدام آن است.

پس از یکصد روز که از حملات شیمیایی عوامل خامنه‌ای به‌دختران دانش‌آموز در سراسر کشور می‌گذرد و در حالی که خشم و التهاب اجتماعی از این جنایت به‌نهایت خود رسیده، خامنه‌ای ضحاک روز دوشنبه ۱۵اسفند به‌بهانهٔ روز درختکاری به‌صحنه آمد و برای اولین بار دربارهٔ این جنایت بزرگ صحبت کرد. خامنه‌ای در اظهارات خود از این مسموم‌سازی با عنوان «جنایت بزرگ و غیرقابل اغماض» یاد کرد و گفت: «یک اشاره‌یی می‌خواهم بکنم به‌این مسألهٔ رایجِ این روزها که گفته می‌شود؛ مسمومیّت دانش‌آموزان اگر واقعاً دستهایی در کار باشد و افرادی، گروه‌هایی در این زمینه دخالت داشته باشند، بایستی دستگاههای مسئول سررشتهٔ این جنایت را پیدا کنند» (تلویزیون رژیم ـ ۱۵اسفند). در کوچک نمایی و کم اهمیت جلوه دادن این جنایت، رئیسی جلاد و دستگاه تبلیغاتی رژیم ناشیانه‌تر از خامنه‌ای، روی دست او بلند شدند. تلویزیون رژیم (۱۵اسفند) در خبری که از اظهارات رئیسی پخش کرد گفت: «رئیس‌جمهور در مورد موضوع بدحال شدن برخی دانش‌آموزان، بر پیگیری این مسأله و برخورد جدی با عاملان آن تأکید کرد». در ادامهٔ خبر، رئیسی افزود: «توطئهٔ جدید دشمن برای التهاب‌آفرینی در جامعه، تشویش اذهان عمومی و ایجاد دلهره در دانش‌آموزان و والدین آنها، جنایت و اقدامی ضدبشری است». به‌گفتهٔ جلاد۶۷، اولاً مسمومیتی ظاهراً در کار نیست. تنها بدحال شدن دانش‌آموزان است که احتمالاً ناشی از القائات روانی است. ثانیاً نه خود واقعهٔ مسموم سازی، بلکه «التهاب‌آفرینی» پیرامون آن «توطئه و جنایت و اقدامی ضدبشری است». اظهارات خامنه‌ای و ژست او در اشاره به‌موضوع مسمومیت، در محتوا، مشابه رئیسی است، با پیچیدگی و دجالیت غلیظ‌تر. نخست آن‌که خلیفهٔ ارتجاع، هنگامی که پس از صد روز از تاخت و تاز مستمر عوامل تحت‌امرش در این حملات شیمیایی ناگزیر به‌صحنه آمده، به‌جای آن‌که در یک سخنرانی آن را عنوان کند و یا بیانیه و اطلاعیهٔ رسمی در این باره صادر کند و برای متوقف کردن و تعقیب و پیگرد عوامل و مسببان آن، دستور بدهد؛ در حاشیهٔ درختکاری و در اظهارات سرپایی، در این باره اظهارنظر می‌کند و با اما و اگر و ابراز تردید، آن را کم‌اهمیت جلوه می‌دهد. این بازی دجالگرانه خامنه‌ای و نحوه ورود او به‌مسألهٔ مسمومیت، عیناً مشابه ورود او به‌مسألهٔ کرونا در ۱۳ اسفند۹۸ است. آنجا هم خامنه‌ای در حاشیهٔ درختکاری گفت: «امروز می‌خواهم راجع به‌مسألهٔ جاری کشور یعنی بیماری شایعی که در کشور هست چند جمله عرض بکنم... این بلا به‌نظر ما بلای آن‌چنان بزرگی نیست... من نمی‌خواهم مسألهٔ را خیلی کوچک بگیرم، اما خیلی هم بزرگش نکنیم... این می‌تواند یک دستاورد باشد. اگر این دست‌آوردها را داشته باشیم، بلا برای ما تبدیل می‌شود به‌نعمت، تهدید تبدیل می‌شود به‌فرصت». دیدیم که خامنه‌ای از بلای کرونا، چگونه برای رژیمش نعمت و فرصت بقا خرید و جامعه را زیر آوار داغ و درد ۵۵۰هزار کشتهٔ کرونا قفل و زمینگیر کرد و دو سال، قیام را به‌عقب انداخت. اکنون هم همان سناریو با بیش و کمی اختلاف در حال اجراست. رژیم و دستگاه تبلیغاتی آن طی سه ماه گذشته با انواع دجالگریها، از انکار و تکذیب تا شیطنت دانش‌آموزان، تا جنگ روانی خواندن آن و نسبت دادن به‌دشمنان در آن سوی مرزها و به‌خصوص در هفته‌های اخیر با پر رنگ‌تر کردن فلش اتهام به‌جانب مجاهدین، با یک تیر چند نشان بزنند، هم جامعه را با فشار روانی زمینگیر کنند و به‌خصوص موتور قیام را که در آن زنان و دختران دلیر نقش پیشتاز را داشتند خاموش کنند؛ بحران معیشت و وضعیت فاجعه‌بار اقتصادی را تحت‌الشعاع قرار دهند؛ مجاهدین و مقاومت سازمان‌یافته و کانون‌های شورشی را عامل این جنایت معرفی کنند. اما این تبلیغات آن‌قدر رسوا بود که خبرگزاری سپاه پاسداران خودش آنها را پس گرفت و نوشت: «هر چند عده‌یی مسمومیت‌ها را به نیروهای خارج از کشور و از جمله منافقین منتسب می‌کنند اما با توجه به گستردگی جغرافیایی و نبود تشکیلات منسجم و باقی نگذاشتن ردپا در این ماجرا، به نظر می‌رسد این ادعا نمی‌تواند چندان جدی باشد». از همین رو سرکردگان نظام ناگزیر شدند آدرس دشمنان دیگر نظام و عوامل خودسر را بیشتر مطرح کنند و خامنه‌ای هم گفت: «اگر واقعاً دستهایی در کار باشد و افرادی، گروه‌هایی در این زمینه دخالت داشته باشند، بایستی دستگاههای مسئول سررشتهٔ این جنایت را پیدا کنند». اما این شیوه نیز لو رفته است. گروه‌های خودسر در دیکتاتوری مطلقهٔ ولایت فقیه، یک یاوه است. جریانی با این ابعاد و گستردگی جز کار سپاه و بسیج نمی‌تواند باشد. نیروهایی کارکشته در جنگ شیمیایی که به‌منابع عظیمی از گاز سمی در سراسر کشور دسترسی داشته باشند. اینها نیز جز با دستور شخص خامنه‌ای یا دست‌کم اطلاع و رضایت او، قادر به‌ارتکاب چنین جنایت دامنه‌داری نمی‌بودند. وانگهی اگر خامنه‌ای و سردمداران رژیم راست می‌گویند و دخالتی در این جنایت ندارند، هم‌چنان‌که سخنگوی مجاهدین گفت: «به‌یک دادگاه بین‌المللی بیایند، یا لااقل یک هیأت حقیقت‌یاب بین‌المللی در مورد مسمومیت‌ها را با حضور نمایندگان مجاهدین بپذیرند. در غیراین صورت کماکان در انتظار آتش کانون‌های شورشی باشند».