Frank van der Meijden is voormalig burgemeester van Laarbeek (2016–2024) en Tiel (2024–2025). Hij is lid van het Christen-Democratisch Appèl (CDA). Hij deed de havo aan het Rythovius College en de opleiding tot chef hofmeester aan de Koninklijke Militaire School. Aansluitend studeerde hij facility management en bedrijfskunde aan de Fontys Hogescholen.

Van daaruit ontvouwde zich langzaamaan het pad naar het bestuurlijke deel van zijn loopbaan. In 2006 werd Frank namens het CDA lid van de gemeenteraad van Bergeijk en fractievoorzitter en in 2010 werd hij er wethouder van financiën, sport, verkeer, vervoer, openbare werken, natuur en publiekszaken. In 2014 volgde zijn tweede termijn, waarna hij in 2016 burgemeester van Laarbeek werd. In 2024 maakte hij tot 2025 de overstap naar Tiel. Hij maakt zich sterk voor daadkrachtig openbaar bestuur.

Het belang van verbinding stelt hij in alle rollen die hij heeft vervuld voorop, of het vanuit zijn rol als bestuurslid van de lokale voetbalvereniging was of als bestuurder van een gemeente. De samenleving polariseert sterk, observeert hij. Het is - zo vertelt hij - bij uitstek de rol van ons onderwijs en onze instituties om elkaar weer te vinden in besluitvorming die de koers van onze (lokale) samenleving(en) bepaalt en de weg die we daarin gezamenlijk afleggen.

Make sure you don't miss Sanders' written work.
https://sandersjackson.substack.com/

Sanders Jackson (1967) is an English teacher in The Netherlands and a former professional basketball player. During his formative years, he spent countless hours working to improve his basketball skills. Despite all the frustrations he maintained a mindset focused on learning from his setbacks.

Academically, it was a unique experience to face the challenge of learning something entirely new. At home, strict expectations around discipline meant he was never allowed to risk failure on tests without good reason. As a teacher in the Dutch educational system, with experience across various levels, he has often seen students fall into the trap of not putting in enough effort during class and not studying adequately for the first test.

During parent-teacher meetings, he often encountered a concerning mindset: when a student received a 4.4—technically still a failing grade—some parents would focus on the rounding that leads to a border mark of 5. For him, his indicated an acceptance of minimal performance rather than a drive to improve and learn from the previous failed tests. It is now part of his mission to help students enhance their academic career by doing more than just getting by.

Djadi Loose is een maker met een groot hart voor maatschappelijke thema's. Zo schrijft ze over bijvoorbeeld kindermishandeling, jeugdzorg, dakloos zijn, psychiatrische problematiek en leven in armoede. Deze thema's gaan haar na aan het hart. Over haar eigen ervaringen met onder andere de jeugdzorg heeft ze het boek 𝘋𝘦 𝘚𝘵𝘪𝘭𝘭𝘦 𝘚𝘤𝘩𝘳𝘦𝘦𝘶𝘸 gepubliceerd.

In haar bewogen jeugd was school een rustpunt. Als creatieve maker en gastdocent weet ze dat vele jongeren verhalen in zich dragen van eenzaamheid, verdriet en machteloosheid. Daarover gaat zij met hen in gesprek. Door onderlinge herkenning, zo vertelt zij, voelen we ons meer verbonden met elkaar en begrijpen we elkaar beter. 

Momenteel werkt Djadi als creatief producent geeft zij middels diverse initiatieven op artistiek en inhoudelijk vlak invulling aan de weerbaarheid en gezondheid van vrouwen. Daarvoor zet zij duurzame methodieken in die bottom up van aard zijn. Op die manier geeft ze ruimte aan verhalen die niet per definitie gehoord worden.

Ninah Tiemersma is docente Grieks en Latijn. Voor het schooljaar 2025-2026 is zij uitgeroepen tot Leraar van het Jaar in de categorie voortgezet onderwijs. De landelijke verkiezing wordt jaarlijks georganiseerd door de stichting Leraren van het Jaar.

De verbinding met de leerlingen, het feit dat ze leerlingen nieuwe dingen mag leren én van hen mag leren: dat vindt ze het mooiste aan haar beroep. Het zorgt ervoor dat ze 's ochtends met plezier naar haar werk gaat. Buiten het lesgeven om geeft Ninah lezingen, workshops en coaching over mentale gezondheid en de Griekse oudheid. Ook maakt ze theater: Over Griekse tragedies, trauma en herstel. Daarin koppelt ze verschillende Griekse mythes aan haar eigen verhaal om een hoopvol narratief neer te zetten.

Ninah probeert de kinderen in haar klas te helpen door haar eigen verhaal te delen. Zo vertelt ze dat voor gevoelens van pijn, verdriet en rouw het eigenlijk niet veel uitmaakt in welke eeuw je leeft. Als je iemand verliest of als iemand je pijn doet, dan laat dat per definitie littekens achter, of je nu in 500 voor Christus leeft of nu.

Duco Stuurman geeft als stedelijk directeur leiding aan het sociale cluster van de Gemeente Amsterdam. Binnen het cluster valt alle sociale dienstverlening, van publieke gezondheidszorg tot armoedevoorzieningen en van (top)sportbeleid tot jeugdhulpverlening. Het cluster bedient, al dan niet via partners in de stad, honderdduizenden Amsterdammers.

Gedreven door de ambitie om rijk te worden, stroomde hij na het voortgezet onderwijs door naar het HEAO. Gaandeweg won de publieke zaak meer aan terrein en raakte hij gefascineerd door bestuurlijke besluitvorming en de rollen daarbinnen van het openbaar bestuur, de ambtelijke organisatie en de lokale politiek. Via de gemeenten Zaanstad en Eindhoven heeft hij in Amsterdam de plek gevonden waar hij zijn missie voortzet.

Hij bouwt aan een klimaat waarin de gemeente Amsterdam de uitdagingen van de huidige tijd het hoofd kan bieden, denk hierbij aan het faciliteren van de snelle groei van de hoofdstad en het voorkomen van tweedeling in de lokale samenleving, een gevaar dat ook in het onderwijs op de loer ligt. Duco doet een krachtig pleidooi voor meer maatschappelijke betrokkenheid onder jongeren, door als volwassenen de gewenste verandering in de samenleving voor te leven.

Qian van Binsbergen is programmamaker, journalist en presentator bij Omroep ZWART. Ze staat bekend om haar scherpe, humoristische en persoonlijke manier van verhalen vertellen, waarin ze maatschappelijke urgentie met persoonlijke kwetsbaarheid verbindt.

In haar werk onderzoekt ze thema’s als adoptie, identiteit, trauma en racisme, altijd met ruimte voor menselijkheid en humor. Haar documentaires 𝘋𝘦 𝘈𝘧𝘩𝘢𝘢𝘭𝘤𝘩𝘪𝘯𝘦𝘦𝘴 en 𝘋𝘦 𝘈𝘧𝘩𝘢𝘢𝘭𝘤𝘩𝘪𝘯𝘦𝘦𝘴: 𝘛𝘩𝘶𝘪𝘴𝘣𝘦𝘻𝘰𝘳𝘨𝘥 ontvingen lovende recensies en meerdere nominaties.

Qian groeide op in West-Zeeuws-Vlaanderen. De middelbare school waar zij onderwijs genoot telde zo'n 700 leerlingen, onder wie een handjevol leerlingen met een migratieachtergrond. Ondanks het vwo-advies dat werd afgegeven op de basisschool stroomde ze door naar het vmbo.Vanuit haar eigen onderwijservaring maakt ze transfers naar de thematiek uit haar huidige werk.

Ze vertelt over uitsluitingsmechanismen, onderadvisering en racisme dat als grapje wordt verpakt. Ook gaat ze in op haar groeiende interesse voor vraagstukken die zich lenen voor verdieping vanuit de logica, iets wat in haar huidige werk goed van pas komt.

Hans Schnitzler (1968) is filosoof en publicist. Zijn essays en columns verschenen onder meer in de Volkskrant, NRC Handelsblad, De Standaard, De Groene Amsterdammer, Hard Gras en op het journalistieke platform Follow the Money. In 2015 debuteerde hij met 𝘏𝘦𝘵 𝘥𝘪𝘨𝘪𝘵𝘢𝘭𝘦 𝘱𝘳𝘰𝘭𝘦𝘵𝘢𝘳𝘪𝘢𝘢𝘵, gevolgd door 𝘒𝘭𝘦𝘪𝘯𝘦 𝘧𝘪𝘭𝘰𝘴𝘰𝘧𝘪𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘥𝘪𝘨𝘪𝘵𝘢𝘭𝘦 𝘰𝘯𝘵𝘩𝘰𝘶𝘥𝘪𝘯𝘨 (2017; heruitgegeven als 𝘋𝘪𝘨𝘪𝘵𝘢𝘭𝘦 𝘥𝘦𝘵𝘰𝘹, 2023) en 𝘞𝘪𝘫 𝘯𝘪𝘩𝘪𝘭𝘪𝘴𝘵𝘦𝘯 (2021, shortlist Socratesbeker). In zijn laatste werk 𝘍𝘪𝘭𝘰𝘴𝘰𝘧𝘪𝘦 𝘷𝘢𝘯 𝘥𝘦 𝘬𝘳𝘰𝘦𝘨 uit 2024 werpt hij een blik op het traditionele café, als sociale pleisterplaats, de plek die een menselijke maat vertegenwoordigt die in het leven daarbuiten steeds vaak afwezig lijkt.

Zijn rol als spreker voor de Bildung Academie heeft zijn visie op onderwijs verder verrijkt. Hans zet mensen onder andere aan tot kritisch denken over de rol van digitale middelen op maatschappelijke ontwikkelingen, zo ook op ons onderwijs. Wat is de impact van digitalisering op ons onderwijs? Welke rol is daarin voor ons weggelegd? Het zijn dé vragen van de huidige tijd, waar we in het gesprek op ingaan.

Loth van Veen is zeven jaar docent geweest op het voortgezet onderwijs (UniC, Utrecht) en heeft daarna vier jaar les gegeven aan het hbo (Marnix Academie, Utrecht). Loth heeft zich in die periode verdiept in studiekeuze en studie-uitval. Daarna heeft zij een programma ontwikkeld voor studiekiezers en uitvallers, dat zij aanbiedt via haar bedrijf Intermijn.

Ze voelde zich vrij recent aangetrokken tot Zweden en besloot met haar gezin naar Zweden te emigreren. Ze is studiebegeleider op de Zweedse school waar haar kinderen zitten en noemt het Zweedse onderwijs ‘onderwijs zonder ruis’.

Het eerste wat haar opviel, was dat er in het Zweedse onderwijs geen overdaad is. Niet aan activiteiten, niet aan prikkels. Er is geen fancy schoolgebouw. Er zijn geen bijzondere leermaterialen of werkvormen. Er zijn geen spectaculaire uitjes. Het voelt allemaal heel ‘lagom’. Dat is een Zweeds woord wat zoveel betekent als: precies zo goed/veel als het zou moeten zijn.

Lisa Westerveld is al geruime tijd Tweede Kamerlid voor GroenLinks-PvdA. Voordat ze in de Kamer kwam, was ze raadslid in Nijmegen, waar ze zich inzette voor onder andere sociale bijstand en een groene, fietsvriendelijke binnenstad.

Ondanks een prettige start in het voortgezet onderwijs, kwam ze in aanloop naar de bovenbouw thuis te zitten. Terugkijkend op die tijd vertelt ze dat niemand volledig gevrijwaard is van zo'n ervaring: het kan iedereen overkomen. Ze zette als eerste in de familie de stap naar de universiteit, en sindsdien is ze - ook in formele zin - betrokken gebleven bij ons onderwijs: eerst als voorzitter van de Landelijke Studentenvakbond en daarna als voorlichter van de Algemene Onderwijsbond.

Ze gelooft dat goed onderwijs de sleutel is voor een samenleving waarin iedereen kan meedoen. In de vele schoolbezoeken die ze heeft afgelegd, blijft ze onder de indruk van die scholen die keer op keer in staat zijn elk kind te zien en passend te ondersteunen.

Iliass El Hadioui is als onderwijssocioloog verbonden aan de Erasmus Universiteit en de Vrije Universiteit Amsterdam. Daarnaast is hij programmaleider van het verbetercultuur- en professionaliseringsprogramma De Transformatieve School.Het programma focust op de relatie tussen gelijke kansen en verbetering van de onderwijskwaliteit. Docenten werken gezamenlijk aan het versterken van een cultuur van hoge verwachtingen vanuit een gemeenschappelijk geloof in het eigen kunnen als team, de zogenaamde ‘collective teacher efficacy’.

Hij pleit - samen met andere impactvolle onderwijsdenkers - voor een ‘wij’-element binnen de schoolcultuur. Hij omschrijft dat als een gevoel van onderlinge verbondenheid, zonder ruimte voor individuele groei te verliezen. De verhouding tussen ik en wij vindt Iliass een belangrijk vraagstuk. Wanneer de balans tussen beide de verkeerde kant op slaat, liggen individualisme of collectivisme binnen de school als mini-samenleving op de loer. In beide ligt een sterk normatief kader besloten, of een algeheel gebrek daaraan, met als mogelijk gevolg dat het denken over een verbetercultuur en het handelen daarnaar stagneert, of mogelijk zelf ophoudt.