ميکاه نبی، اهل يهودا و با اشعيا و هوشع هم‌عصر بود و او سقوط سامره را پيشگويی می‌کند. کتاب ميکاه حاوی تناوبی از هشدارهای هلاکت و نويدهای اميد است، يعنی هم داوری و هم رهايی به دست خدا. ميکاه بر نفرت خدا از بت‌پرستی، بی‌عدالتی و تشريفات مذهبی تأکيد می‌کند و می‌گويد که خدا از روحيۀ توبه‌کار خشنود می‌شود. ميکاه در آخر اعلام می‌دارد که صهيون در آينده از جلالی فزون‌تر از هر زمان ديگر برخوردار خواهد شد و اگرچه دودمان داوود خاتمه خواهد يافت، اما ازطريق ظهور مسيحای موعود به اوجی بی‌سابقه خواهد رسيد.‏