Kısır Döngü Nerede Biter? | Tekrar Eden Döngüler

Hayatında hiç “Bu neden hep benim başıma geliyor?” diye düşündüğün oldu mu?

Farklı insanlar, farklı ortamlar, farklı zamanlar…Ama hikâye sanki hep aynı yerden kırılıyor. İlişkiler değişiyor, sahne değişiyor, ama sonuç nedense benzer oluyor.

Bu bölümde hayatımızda tekrar eden döngüleri konuşuyoruz.

·       Neden bazen benzer insanlara çekiliriz?

·       Neden aynı tür ilişkiler, aynı çatışmalar ya da aynı hayal kırıklıkları tekrar eder?

·       Gerçekten tesadüf mü, yoksa fark etmediğimiz bir iç mekanizma mı çalışıyor?

Bazen insan kendini hayatının başrolü yerine figüranı gibi hissedebiliyor. Oysa döngüler çoğu zaman bize bir şey anlatmaya çalışır. Belki de mesele “neden benim başıma geliyor?” sorusundan çıkıp “Ben bu hikâyede nasıl bir rol oynuyorum?” sorusuna yaklaşabilmekte.

Bu bölümde konuştuğumuz şey tam olarak bu:

·       Hayatımızda tekrar eden kalıpları nasıl fark ederiz?

·       Kurban rolüne girmeden sorumluluk almak ne demektir?

·       Ve bir döngünün gerçekten kapandığını nasıl anlarız?

Bazen çözüm büyük cevaplarda değil, küçük bir farkındalıkta başlar. Belki de hayatın bize söylediği şey şudur: Aynı film tekrar oynuyorsa, senaryoyu değil de bakış açısını değiştirmek başlangıç noktasıdır. Ne dersiniz?

Keyifli dinlemeler :)

İlk bölümde pusulaya bakmayı konuşmuştuk.
Bu bölümde belki biraz daha yaklaşıyoruz.
Sadece bakmak değil, o yönü hissetmek için.

Duyguların bizi harekete geçirdiğini söyledik, ama her hareket ileriye doğru değildir. Bazen bir duygu bizi durmaya çağırır. Bazen geri adım atmaya. Bazen de sadece olduğumuz yerde kalıp daha derine inmeye. Ve belki de en zor olan, o çağrıyı duyduğumuz anda hemen bir şey yapmak yerine biraz kalabilmektir.

Çünkü hissetmek, çoğu zaman sandığımızdan daha fazla cesaret ister. Hissetmek, savunmayı gevşetmek, kontrolü biraz bırakmak ve içeride ne varsa onunla temas etmektir. O temas her zaman konforlu değildir. Ama gerçek olan genellikle oradadır.

Duygularla kurduğumuz ilişki, aslında hayatla kurduğumuz ilişkinin aynasıdır. Bastırdığımız her duygu ertelenmiş bir karar gibidir; bir süre sessiz kalır ama tamamen kaybolmaz. Görmezden gelinen bir duygu ise yönünü kaybetmiş bir sinyal gibi tekrar tekrar yanar. Ta ki biz dönüp bakana kadar.

Belki de mesele duyguları yönetmek değil, onları taşıyabilmektir. Bir kaygıyı hemen susturmaya çalışmadan dinleyebilmek, bir öfkenin altındaki ihtiyacı fark edebilmek. Bir neşenin geldiği anda tedirgin olmadan genişleyebilmek. Çünkü her duygu yüzeyde görünenin altında başka bir ihtiyacı, başka bir anlamı saklar.

Ve belki de bu bölümün en sessiz daveti şu:
Duygularla mücadele etmek yerine, onlarla temas kurabilir miyiz?
Onları değiştirmeye çalışmadan önce, bize ne söylemek istediklerini sorabilir miyiz?
Hissetmekten kaçmak yerine, biraz daha kalabilir miyiz?

Ve belki de asıl özgürlük, hiçbir duyguya mahkûm olmadan, her birine temas edebilme kapasitesidir.

Serinin sonunda belki de vardığımız yer çok basit ama derin bir soru:
“Şu an ne hissediyorum ve bu duygu beni nereye çağırıyor?”

Cevap aceleyle gelmeyebilir. Ama sorunun kendisi bile bir başlangıç olabilir.

Neşeli ve temaslı dinlemeler 🌿

Konu önerileriniz için mesajlarınızı gönderebilirsiniz.

⁠https://www.instagram.com/sermincetin.com.tr/

[email protected]

Duygular çoğu zaman kapıyı çalmadan gelir; ne zaman geldiklerini tam olarak fark edemeyiz ama odanın havasının değiştiğini anlarız. İçeride bir şey yer değiştirir, ritim bozulur ya da yavaşlar ve biz çoğu zaman bu değişimi adlandırmak yerine hızlanmayı, dikkatimizi başka yöne çevirmeyi ya da olanbiteni “geçici” diye küçültmeyi seçeriz. Oysa duygular, gelip geçen misafirler olmaktan çok, yön gösteren işaret levhaları gibidir; bakmayı seçmediğimizde kaybolan değil, görmezden geldikçe daha da belirginleşen.

Belki de bu yüzden duygularla ilişkimiz çoğu zaman mesafelidir. Hissetmek yerine anlamlandırmaya, anlamlandırmak yerine kontrol etmeye çalışırız. İyi hissettiren duygulara yaklaşırken bile temkinliyizdir; çünkü huzur tanıdık değildir, sevinç uzun sürerse bir şey olacakmış gibi gelir vemutluluk, eğer alışık olmadığımız bir zeminde belirirse, ayağımızın altındaki toprağın sağlamlığını sorgulamaya başlarız. Tanıdık olan neyse, orada kalmak daha güvenli gelir; bu bazen kaygı, bazen sürekli tetikte olma hâli, bazen deiçten içe memnun olmadığımız ama bildiğimiz bir duygusal iklimdir.

Duyguları “iyi” ve “kötü” diye ayırma eğilimimiz de tam burada devreye girer. Oysa bir duygu, tek başına ne iyi ne kötüdür; asıl mesele, o duygunun bizi nereye doğru hareket ettirdiğidir. Hafif bir korku dikkatimizi keskinleştirir, aşırı korku ise bizi olduğumuz yerde sabitler. Mutluluk genişletir, ama sınırları kaybolduğunda gerçeklikle teması zayıflatabilir.

Duygular birer pusula gibidir; doğru okumadığımızda yön şaşırtırlar, yok saydığımızda ise rotayı tamamen kaybettirirler.

Belki de asıl zor olan, duyguyla kalabilmektir. Onu hemen değiştirmeden, düzeltmeden, bir sonraki adıma geçmeden önce biraz durabilmek. “Şu an ne hissediyorum?” sorusunu gerçekten sormak ve cevabın gelmesi için alan tanımak.Çünkü çoğu zaman verdiğimiz ilk cevaplar otomatik, ezberlenmiş ve güvenlidir; asıl olan ise birkaç katman aşağıda, sessizce bekler.

Duygular aynı zamanda öğrenilmiş alanlardır. Bir duyguya ne kadar erken yaşta aşina olduysak, onu o kadar kolay sahipleniriz. Kaygıyla büyüyen biri için kaygı, bir tehditten çok tanıdık bir yol arkadaşıdır. Huzurun nasıl bir his olduğunu deneyimlememiş biri için huzur, belirsizlik demektir. Bu yüzden bazen bizi zorlayan duygular değil, bilmediğimiz duygular olur. Yeni bir his, yeni bir alan, yeni bir ihtimal… Hepsi birlikte gelir.

Bu bölüm belki de tam olarak burada duruyor. Duyguları çözmek için değil, onlara yaklaşabilmek için. Onları sınıflandırmak yerine dinlemek, bastırmak yerine anlamaya çalışmak için. Çünkü duygular sustuğunda değil,duyulduğunda yön gösterir. Ve bazen yapılacak tek şey, o yönü hemen takip etmek değil, önce pusulaya bakmayı öğrenmektir.

Neşeli dinlemeler :)

Konu önerileriniz için mesajlarınızı gönderebilirsiniz.

https://www.instagram.com/sermincetin.com.tr/

Roller: Aidiyet mi, Fedakârlık mı?

Hayat bize çoğu zaman bir sahne gibi sunuluyor. Daha çocukken başlıyor bu oyun: “uslu çocuk”, “başarılı öğrenci”, “sorumlu abi/abla”, “fedakâr evlat”… Zamanla roller çeşitleniyor, ağırlaşıyor, bazen de fark ettirmeden üzerimize yapışıyor. Ve bir gün durup şunu soruyoruz:
“Ben bu rolü ne zaman üstlendim?”

Bu bölümde konuştuğumuz roller tam olarak bunu yapıyor insana. Dinlerken bir iç ses başlıyor:
Toplumda hangi role girdim?
Kim beni bu role soktu?
Ben kime, hangi etiketi yapıştırdım?
Ve en can alıcı olanı: Bu rol hâlâ bana mı ait?

Çoğumuz farkında bile olmadan, şartların bizi yönlendirdiği rolleri “ben buyum” diye sahipleniyoruz. Aile içinde mesela… Son 10 yılda neler oldu, bir düşün. Bir hastalık, bir kayıp, bir boşluk, bir kriz… Ve bir anda “güçlü olan”, “herkesi toparlayan”, “idare eden”, “sessiz kalan” sen oldun. Kimse sana sormadı belki ama rol sana verildi. Sen de aldın. Çünkü gerekiyordu. Çünkü biri yapmalıydı. Ama şu soruyu ne zaman sordun:
“Bu rolün bedeli bana ne oldu?”

Roller bizi görünür kılar ama aynı zamanda hapseder. Güçlü rolü duyguyu bastırır. Akıllı rolü hata yapma hakkını elinden alır. İyi insan rolü sınır çizmeyi zorlaştırır. Ve biz çoğu zaman alkış aldığımız rolü sorgulamayız. Ta ki içten içe yorulana kadar.

Bu bölüm bir davet aslında. Kendine bakman için.
Hangi rol seni büyütüyor, hangisi seni yavaş yavaş küçültüyor?
Hangi rol gerçekten sana ait, hangisi fark etmeden üstlendiğin bir sorumluluk?
Rol mü oynuyorsun, yoksa gerçekten temas mı ediyorsun?

Belki de mesele rol almak ya da bırakmak değildir.
Belki mesele, hangi rolün aidiyet duygusundan, hangisinin fedakârlık adı altında kendinden vazgeçişten beslendiğini fark etmektir.
Çünkü aidiyet güç verir; fedakârlık ise bazen sessizce tüketir.

Belki de artık bazı rollerden emekli olma zamanı gelmiştir.
Belki de “Bırakırsam kim olurum?” sorusu korkutucu değil, tam tersine yeni bir alan açıyordur.
Ve belki en sahici soru şudur:
“Rollerim olmasaydı, ben kim olurdum?”

Keyifli dinlemeler…

Dinleyiciye özel mesaj:
Eğer üzerine sohbet etmemizi istediğin soruların varsa, bize yazabilirsin. Keyifli bir sohbetimizle sana eşlik etmekten mutluluk duyarız 🥰
📩 [email protected]

Önyargılar : Görmek mi, Varsaymak mı?

Hiç tanımadığın biri hakkında, daha ilk saniyede bir fikir edindiğin oldu mu?
Ya da bir cümleyi duyar duymaz, “Ben bu hikâyeyi biliyorum” diye içinden geçirdiğin?

Bu bölümde önyargılara tam da buradan bakıyoruz.

Çünkü önyargılar çoğu zaman sandığımız gibi kötü niyetlideğildir. Beynimizin bizi korumak için geliştirdiği, hızlı karar alma mekanizmalarıdır aslında. Ama işte tam da bu hız, ilişkilerde, iletişimde ve hatta kendimizle olan bağımızda görünmez yükler oluşturabilir.

Bazı zamanlarda fark ediyorum…Bazen bir bakıştan, bazenbir ses tonundan, bazen tek bir kelimeden koca bir hikâye yazabiliyorum zihnimde.
Peki bu hikâye gerçekten karşımdaki kişiye mi ait, yoksa benim geçmiş deneyimlerimin, korkularımın ya da alışkanlıklarımın bir yansıması mı?

Önyargılar nasıl oluşur ve neden bu kadar otomatik çalışır?

Birini gerçekten dinlemekle, onu kendi filtremizden dinlemek arasındaki fark nedir?

İletişimde “duymak” ile “anlamak” neden çoğu zaman aynışey değildir?

Ve belki en zor soru: Kendimize karşı da önyargılıolabilir miyiz?

Bu soruların bazıları sende hemen yankı bulabilir. Bazılarıysadinlerken yavaş yavaş açılabilir. Belki bir an durup, zihninin verdiği ilk cevabı fark edersin. Belki bir adım geri çekilip, kendi iç sesini daha dikkatle dinlersin. Hangi düşüncenin gerçekten sana ait olduğunu, hangisinin alışkanlıktan geldiğini ayırt etmeye başlarsın.

Bazen sadece bu duruş bile, iletişimde alan açar. Karşındakinidaha net duymaya, kendinle daha temaslı bir yerden bakmaya yardımcı olur.  

Bu bölüm, dinlerken eşlik edebileceğin bir ritim gibi. Cümlelerakarken, sende neyin hareket ettiğini fark edebilmen için. Belki bir bakış açısı yer değiştirir, belki bir soru seninle biraz daha kalır. Kulak verirsen cevapların sende nasıl şekillendiğini gözlemlemek için güzel bir alan da olabilir.

Neşeli dinlemeler 😊

İlişkiler hayatımızın her yerinde var. Romantik ilişkilerde, bedenimizle kurduğumuz bağda, aile içinde, işte ve arkadaşlıklarımızda…Ama çoğu zaman aynı yerlerde zorlanıyor, benzer duyguların içinde buluyoruz kendimizi.

Bu seride ilişkileri tek bir başlık altında toplamıyoruz.İlk bölümlerde romantik ilişkilerde tekrar eden döngülere ve bedenle kurduğumuz ilişkiye bakıyoruz. Son bölümde ise aile ve iş ilişkilerinde üstlendiğimiz rollerin, taşıdığımız yüklerin ve koymakta zorlandığımız sınırların izini sürüyoruz.

Temel soru hep aynı:Biz bu ilişkilerin içinde nerede duruyoruz?

Neşe’li Cevaplar – İlişkiler Serisi; “karşı taraf ne yaptı?”dan çok, “ben burada ne yaşıyorum?” diye bakmak isteyenler için.

Bu bir çözüm serisi değil. Bir fark etme alanı. Çünkü bazen bir ilişkide değişmesi gereken ilk şey, ilişkinin kendisi değil, bizim onun içindeki yerimiz oluyor.

Neşeli dinlemeler :)

İlişkiler hayatımızın her yerinde var. Romantik ilişkilerde, bedenimizle kurduğumuz bağda, aile içinde, işte ve arkadaşlıklarımızda…Ama çoğu zaman aynı yerlerde zorlanıyor, benzer duyguların içinde buluyoruz kendimizi.

Bu seride ilişkileri tek bir başlık altında toplamıyoruz.İlk bölümlerde romantik ilişkilerde tekrar eden döngülere ve bedenle kurduğumuz ilişkiye bakıyoruz.Son bölümde ise aile ve iş ilişkilerinde üstlendiğimiz rollerin, taşıdığımız yüklerin ve koymakta zorlandığımız sınırların izini sürüyoruz.

Temel soru hep aynı:Biz bu ilişkilerin içinde nerede duruyoruz?

Neşe’li Cevaplar – İlişkiler Serisi; “karşı taraf ne yaptı?”dan çok, “ben burada ne yaşıyorum?” diye bakmak isteyenler için.

Bu bir çözüm serisi değil. Bir fark etme alanı. Çünkü bazen bir ilişkide değişmesi gereken ilk şey, ilişkinin kendisi değil, bizim onun içindeki yerimiz oluyor.

Neşeli dinlemeler :)

İlişkiler hayatımızın her yerinde var. Romantik ilişkilerde, bedenimizle kurduğumuz bağda, aile içinde, işte ve arkadaşlıklarımızda…
Ama çoğu zaman aynı yerlerde zorlanıyor, benzer duyguların içinde buluyoruz kendimizi.

Bu seride ilişkileri tek bir başlık altında toplamıyoruz.
İlk bölümlerde romantik ilişkilerde tekrar eden döngülere ve bedenle kurduğumuz ilişkiye bakıyoruz.
Son bölümde ise aile ve iş ilişkilerinde üstlendiğimiz rollerin, taşıdığımız yüklerin ve koymakta zorlandığımız sınırların izini sürüyoruz.

Temel soru hep aynı:
Biz bu ilişkilerin içinde nerede duruyoruz?

Neşe’li Cevaplar – İlişkiler Serisi; “karşı taraf ne yaptı?”dan çok, “ben burada ne yaşıyorum?” diye bakmak isteyenler için.

Bu bir çözüm serisi değil. Bir fark etme alanı. Çünkü bazen bir ilişkide değişmesi gereken ilk şey, ilişkinin kendisi değil, bizim onun içindeki yerimiz oluyor.

Neşeli dinlemeler :)

Bazen durduğumuzda her şey yavaşça yerineoturur. Zorlamadan, itmeden; sadece fark ederek.

Bu bölümde değerlerle yeniden temas ettiğimizde hayatın nasıl sadeleştiğine bakıyoruz. Netliğin, kararların ve içsel dengenin daha doğal hâle gelişini konuşuyoruz.

Değerler yerine oturduğunda hayat kusursuz olmaz; ama anlamlı olur. Ne yapılacağı kadar, neyin yapılmayacağı da netleşir.

Bu sohbette; doğru olanla bize ait olan arasındaki farkın nasıl görünür hâle geldiğini, içsel neşenin neden sessiz amakalıcı olduğunu ve kendinle temas ettiğinde dünyanın neden daha dengeli hissettirdiğini birlikte keşfediyoruz.

Bu bölüm, serinin bir kapanışı değil; değerlerle birlikte yürümeye başladığımız yer. İpliklerin artık elimizde olduğu, desenin görünür hâle geldiği an...

Eğer sen de neşenle yeniden buluşmaya hazırsan, kulaklığını tak ve bize eşlik et. İç sesin yeni sorular fısıldıyorsa, onları da bizimle paylaş; belki bir başkasının neşesine giden yoluna ışık olur. ⁠ [email protected]⁠

Sevgi ve Neşeyle,Şermin Çetin & Nergis Satıcı

Bazen içimizde bir sıkışma olur; ne karar verirsek verelim, bir şeyler yerli yerine oturmaz.
Bu bölüm, değerlerle aramıza giren düğümün fark edildiği yer.

Hayatın içinde bildiklerimizle hissettiklerimiz, yapmak zorunda olduklarımızla içten gelenler arasındaki çatışmayı konuşuyoruz.
Neden bazı seçimlerin bedeni yorduğunu, zihni meşgul ettiğini ve duyguları ağırlaştırdığını birlikte inceliyoruz.

Değerlerle temas koptuğunda iplikler düğümlenir. Duygular bastırılır, iç ses yükselir, aynı sorular tekrar tekrar karşımıza çıkar. Bu sohbet, düğümü hemen çözmeye çalışmadan önce, neden orada olduğunu anlamaya davet ediyor.

Bu bölümde; bastırılan duyguların nasıl farklı alanlardan kendini gösterdiğini, “dayanmak” ile “kendine sadık kalmak” arasındaki farkı ve iç sesin neden bu kadar ısrarcı olduğunu birlikte ele alıyoruz.

Değerlerle temasın zorlaştığı, ama farkındalığın derinleştiği yer. Düğümün tam ortasında durmayı göze aldığımız an.

Eğer sen de neşenle yeniden buluşmaya hazırsan, kulaklığını tak ve bize eşlik et. İç sesin yeni sorular fısıldıyorsa, onları da bizimle paylaş; belki bir başkasının neşesine giden yoluna ışık olur. ⁠ [email protected]⁠

Sevgi ve Neşeyle,Şermin Çetin & Nergis Satıcı