Nihayet

“Kapitalizmin ruhu” hakimiyet alanını artırırken, hayatın her alanı tekdüzeleşirken, buna çıkan sanatçılar çıktı ortaya: romantikler. Onlar dünyaya sadece sefalet getirmiş olan moderniteden kurtulmak için geçmişe ve doğaya dönülmesi gerektiğini savunuyorlardı

“Boşanırsam hayat boyu nafaka ödemek istemiyorum”. Genç bir adam daha evlenmeden niye boşanmayı düşünür? Bu kaçışı aslında, çekirdek aile yuvası içinde yerleştiği konforlu hayatından vazgeçmeyi göze alamayışıyla aynı şeydi. Rahatı yerindeydi evde, odası vardı, hem emir altında çalışmayı sevmiyor, sık sık iş değiştiriyordu. Gerçi evlerindeki konforu kaybetmemek kimi genç kızlar için de evlilikten kaçınma sebebi.

Cami, sivil bir yapıdır. Sivil nitelemesini, gayriresmî anlamında da alabiliriz. Bir cami ne kadar heybetli, ne kadar görkeme bulanmış ya da temaşaya açık bir sanat eseri olsa da, aslında fonksiyon olarak bir köy camiinden hemen hiç farklılık göstermez: Kapıda ayakkabılar çıkarılır, yerlere diz çökülür, protokolden eser yoktur. İmam bir sebeple gelmemişse şayet, cemaatten birisi geçip namazı kıldırır.

Cami merkezli eski mahalleler yok, çocuklar sokaksız. Ve bizler sanat eseri klasik camilerimiz erişim güçlüğü nedeniyle ıssızlaşırken aynı camileri taklit yoluyla çoğaltmaktayız. Betonun imkânlarıyla gerçekleşen taklit, iç açıcı bir tekrar olamıyor

İnsan kendini anlatırken hem şehri şekillendiren hem şehir tarafından şekillenmiş hâliyle konuşuyor.

Konya, bozkırın tam çocuğudur. Onun gibi kendini gizleyen esrarlı bir güzelliği vardır.

Otuz beş yıldır her gün aynı enerjiyle açtığı pazar tezgâhının yanında, Erenköy’de on iki yıllık sabit bir dükkân sahibi olmanın gururu… Buna bir de Erenköy sakinlerinin ona "Minik Anne" değil de "Hanım Ağa" diyor olmaları eklenince, değmeyin Saniye Hanım’ın keyfine.

İran takviminin ilk günü olan 21 Mart yaklaşırken, ülkeye hâkim olan karamsarlık hâli yerini uçarı bir coşkuya bırakır. Orta Asya’dan Balkanlar’a farklı şekillerde kutlanan ve efsanevi hükümdar Cemşîd’den günümüze ulaştığına inanılan Nevruz öncesi, İran’ daki evlerde “hane tekâni” (evi çalkalamak, altını üstüne getirmek) dedikleri bir tür bahar temizliği başlar; gök bir pencere açıp el ederken, iç dış siyasi baskılardan bunalmış zihinlerle ruhun tozu alınarak güneşe emanet edilir.

Orada kimin tarafından konulduğunu bilmediği eski sandıklar gördüğünü, kendisine amirlerinden depoyu boşaltma emri verildiği için sandıkların bir kısmını forklift (motorlu çatallı kaldıraç) kullanarak çöp konteynerine attığını, geri kalanlarla ilgili aynı işlemi yaparken sandıklardan birinin kapağının açıldığını, içinde eski kitapların olduğunu gördüğünü, ne yapacağını bilemediğini, bu sebeple danışma gereği duyduğunu söyledi.

Oturduğumuz evler nasıl bir yatırım aracına dönüştü farkında mısınız? “Ev”, “hane” kavramları nasıl bir süreçle “konut”a dönüşerek, bir yatırım aracı hâline geldi? Oturduğumuz evler, bir rant aracına nasıl dönüştü, dönüşmeye devam ediyor?