Nihayet

Halis yaşantı, “-mış gibi hayat” yerine sahiciliktir; onun antitezi yani inanmadığın sana ait olmayan bir hayatı bir giysi gibi kuşanmaktansa kendi yalın varoluşunla olduğun gibi dünyaya arzıendam etmektir.

Affetmek, akılların üstünde sultan olan kalbin hareketi olduğu gibi affedilmek de insanın bizzat kendi kalbinde inkılap yapmasıyla sunulan zafer hediyesidir. Şüphe yok ki affın fermanını hazırlayan kalptir. Hesapça akıl onu anlamasa da kalp kendi kahramanına affı bağışlıyor.

Toprak mimarlığının ortaya çıktığı ve bu hususta dünya merkezlerinden birisi sayılabilecek bir ülkede, unutulmuş olan mimari teknik ve gelenekleri öğrenmek için ne yazık ki yeterli imkân olmadığını fark ettiğimde, bakışımı Türkiye dışına yönlendirmek zorunda kaldım. Önce Fas’ta, hâlâ canlı olan toprak mimarlığını, çalışmaya devam eden yerel ustalardan öğrendim. Bir sonraki yolculuğumu ise geleneksel teknikleri, modern tekniklerle buluşturma çabasında olan ve 1989’dan bu yana, kurduğu Auroville Toprak Enstitüsü’nde çalışmalar yapan Fransız Satprem Maïni ile bir araya gelmek için Hindistan’a yapmaya karar verdim.

“Hayat bir kadının her gün sepetiyle geçtiği uzun bir caddeydi belki de . . .” Furûğ Ferruhzâd, İran’da Rıza Şah tarafından örtü yasağının uygulandığı Keşf-i Hicâb döneminde doğmuştu. Furûğ’un doğumundan yaklaşık yetmiş sene sonra, bu defa bambaşka bir coğrafyada, Fars edebiyatında öğrenci olan ben, benzer bir yasakla sınavlara giremiyor, böyle günlerde de iç sesim Hafız’dan Furûğ’a evriliyordu: Yorgun, solgun ve örselenmiş / Gidiyorum virane evime/ Sizin şehrinizden götürüyorum / Coşkun ve kırgın kalbimi Rabbime

Önce kedi vardı. Sonra internet geldi. Bu ikisinin karşılaşması ise kedilerin interneti ele geçirmesi ve bugünün genç kuşağı tarafından (X, Y, Z, İ artık hangisi ise) kedilerin internetin “tanrısı” olarak tanınması sonucunu doğurdu. Yaşı benim gibi otuzun üzerinde olanlar için belki bu süreci takip etmek kolay olmamıştır. Çünkü internet kendi dilini ve kendi dili içerisinde göstergelerini ve göndergelerini yaratırken biz sadece uzaktaki seyirciler olarak kaldık.

Katılımcıların önceden belirlenmiş üst başlıklar üzerinde tartıştıkları, bir senaryo dâhilinde, belirli karakterler tercih edilerek sahnelenen program(lar) İslam’ı bir “gerçeklik şovuna”, Müslümanlığı bir “performansa” çeviriyor.

Türkiye’de pazar gezmeyenlerin sayısı bir elin parmaklarını geçmez. Bu yüzden herkes bir şeyler bilir Türk pazarları hakkında. Ben de her hafta Fatih Çarşamba pazarında mesai harcayan biri olarak pazarları çok iyi bildiğimi düşünürdüm, hatta pazarı Doğu’ya özgü bir şey sanırdım. Bu yüzden Berlin, Viyana, Strasbourg, Paris, Zürih, Aarau ve Roma’da tevafuk eseri pazarlara denk gelince her seferinde Amerika’yı yeniden keşfediyormuşçasına şaşırdım çünkü tıpkı bizdeki gibi kurulup kaldırılan, “açık hava” pazarlarıydı bunlar. Bir pazar müdavimi olarak ayağıma gelen bu fırsatı kaçıramazdım elbette, bu yüzden her bir şehirdeki pazarları alıcı gözle inceledim. Bizim pazarlarımız ile Avrupa’daki pazarlar arasında pek çok farklılık olduğunu kabul etmenin yanı sıra hepsinde ortak bir tat yakaladım.

Benim çocukluğum Bursa Reyhan pazarında geçti. Bursa’da tek günlük pazarların yanında, belirli bölgelerde yedi gün kalkmayan pazar tezgâhları da vardır .

Mavi Balina’nın alışılageldik bir oyun olmadığı muhakkak, erişimi de doğal olarak pek kolay değil. Bu yüzden Mavi Balina oyununu oynamak isteyen “kurban”ların bir şekilde oyun yöneticilerine ulaşmaları gerekiyor. Bunun için de genellikle sosyal medyada çeşitli hashtag’ler (etiket) paylaşıyorlar.

Alelade olanı çözümlemeye niyetlenmek, neredeyse tüm sahalarda şaşırtıcı sonuçlar verir. Elektronun hareketinden tutun da kişinin hiç düşünmeden yapıp ettiklerine kadar... Peki, mahallenizde belki sizin birkaç sokak ötenizde veya tam önünüzde kurulan pazarların mimari yapısını konuşmaya başlasak ortaya nasıl bir tablo çıkar?