Tomasz Górnicki (ur. 1986) – rzeźbiarz, absolwent Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie. W swojej twórczości porusza się między figuracją a abstrakcją, koncentrując się na doświadczeniach egzystencjalnych, cielesności, traumie i emocjonalnych stanach granicznych. Był jednym z pierwszych artystów w Europie realizujących nielegalne interwencje rzeźbiarskie w przestrzeni publicznej.

Rozmawiamy o drodze do rzeźby, studiach w pracowni Janusza Antoniego Pastwy oraz działaniach realizowanych poza instytucjonalnym obiegiem sztuki. Punktem wyjścia staje się jednak przede wszystkim pytanie o relację między rzeźbą, przestrzenią i pamięcią. Tomasz opowiada o swoich realizacjach w opuszczonych budynkach, o dokumentacji fotograficznej oraz o doświadczeniu obserwowania, jak jego prace są niszczone, znikają lub zmieniają znaczenie wraz z upływem czasu.

Drugą osią rozmowy jest cielesność. Rozmawiamy o pracy z modelami, o rzeźbieniu własnych dzieci i bliskich osób, o geście jako nośniku emocji oraz o tym, dlaczego tematy przemijania, traumy, utraty i nostalgii powracają w jego twórczości. Zastanawiamy się również nad rolą odbiorcy, trwałością dzieła sztuki oraz miejscem rzeźby we współczesnym polu sztuki.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak

Wideo dzięki uprzejmości Pracowni Filmu Animowanego ASP w Krakowie

Współpraca: Risk Made in Warsaw, Varsovian Scarves

Mikołaj Rejs (ur. 1984) – artysta wizualny, muralista, ilustrator i twórca street artu. Od końca lat 90. realizuje działania w przestrzeni publicznej w Polsce i za granicą. Łączy doświadczenie graffiti z malarską narracją, w której istotną rolę odgrywają motywy natury, fantastyki i postaci organicznych. Członek kolektywów Skład Solny i CSW Wiewiórka, uczestnik międzynarodowych festiwali street artu.

Rozmawiamy o drodze od graffiti do wypracowania własnego języka wizualnego. Punktem wyjścia w jego działaniach staje się miejsce – konkretna ściana, kontekst przestrzeni i jej użytkownicy. Wracamy także do pracy w opuszczonych przestrzeniach, które traktuje jako szczególne środowisko twórcze, oraz do relacji między działaniami legalnymi i nieformalnymi.

Pojawia się wątek inspiracji naturą, ścieżki rozwijanej poza akademickim systemem kształcenia oraz znaczenia wspólnoty w środowisku street artu. Zastanawiamy się, czym dziś jest ta praktyka i dlaczego tak trudno ją jednoznacznie zdefiniować.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak
Współpraca: Pracownia Filmu Animowanego Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Łukasz Stokłosa (ur. 1986) – malarz związany z Krakowem, absolwent Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki. W swojej twórczości pracuje z motywami wnętrz, pejzażu, portretu oraz obiektów muzealnych, traktując obraz jako przestrzeń konstrukcji pamięci i wyobraźni. Jego prace znajdują się w kolekcjach instytucjonalnych, m.in. Zamku Królewskiego na Wawelu, Muzeum Narodowego w Gdańsku, Bunkra Sztuki oraz Muzeum Sztuki Współczesnej MOCAK w Krakowie.

Rozmawiamy o procesie twórczym i o tym, jak współczesne malarstwo funkcjonuje w świecie zapośredniczonych przedstawień. Punktem wyjścia stają się fotografia i film – kadry, które artysta przekształca w obrazy balansujące między dokumentem a projekcją. Zastanawiamy się nad rolą iluzji, nad statusem portretu aktora wcielającego się w postać historyczną oraz nad napięciem między obecnością i nieobecnością w obrazie.

W rozmowie pojawia się także wątek natury i muzeum jako równorzędnych bohaterów malarstwa – przestrzeni, które przechowują ślady przeszłości, a jednocześnie stają się sceną współczesnego spojrzenia.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak

Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Ada Piekarska – kuratorka, autorka tekstów o sztuce i kierowniczka zespołu programowego Galerii Bielskiej BWA w Bielsku-Białej, kuratorka wystawy Biennale Malarstwa Bielska Jesień.

Rozmawiamy o konkursach artystycznych w Polsce – o ich historii, sensie i realnym wpływie na kariery artystyczne. Ada Piekarska opowiada o przemianach Bielskiej Jesieni od lat 60. do dziś, o momentach przełomowych, które kształtowały prestiż i tożsamość tego wydarzenia.

W centrum rozmowy pojawia się pytanie o władzę werdyktu: o to, kto decyduje, według jakich kryteriów i z jakimi konsekwencjami. Mówimy o selekcji, prestiżu i widzialności – ale także o nierównościach wpisanych w model konkursowy i o alternatywach opartych bardziej na procesie niż na rywalizacji.

Osobny wątek poświęcamy malarstwu — medium, które wciąż wywołuje silne emocje, pozostaje uwikłane w rynek i kanon, a jednocześnie staje się przestrzenią konfliktu o eksperckość, status i widzialność.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag, Varsovian Scarves

Twórczość Małgorzaty Markiewicz rozwija się na styku rzeźby, obiektu i praktyk rękodzielniczych. Artystka pracuje z tkaninami, ubraniami, nićmi, szydełkowaniem i naprawianiem, sięgając po materiały blisko związane z codziennością i ciałem. W jej projektach gest reperowania, zszywania i plecenia staje się formą pamięci, troski oraz oporu wobec przyspieszenia i nadmiaru współczesnego życia.

W rozmowie opowiada o pracy domowej jako działaniu twórczym, o budowaniu relacji między kobietami, o sztuce, która rodzi się „pomiędzy” – w doświadczeniu życia, opieki i wspólnoty. Rozmawiamy także o przeszłości jako o przestrzeni poszukiwania alternatywnych historii, o feministycznym odzyskiwaniu materii i o myśleniu poprzez dotyk.

Małgorzata Markiewicz (ur. 1979) – artystka wizualna. Absolwentka Wydziału Rzeźby Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, doktora sztuki. Jej prace znajdują się w licznych kolekcjach instytucji publicznych w Polsce oraz m.in. w Berardo Collection w Lizbonie oraz Verbund Collection w Wiedniu – jednej z najważniejszych kolekcji sztuki feministycznej w Europie.

Fot. w tle: Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Twórczość Marty Niedbał rozwija się na pograniczu rysunku, tkaniny i obiektu. Jej praktyka opiera się na pracy z ruchem i cielesnością, na miękkich formach i procesualności. Sięga po taniec, rytuał i powtarzalność, podkreślając potrzebę przyjemności i odpoczynku w świecie przepełnionym bodźcami.

W rozmowie opowiada o ciele jako pierwszym domu, o cykliczności i transformacji, a także o tym, jak twórczość może stać się formą oporu wobec presji produktywności. Rozmawiamy o pracy intermedialnej, o poszukiwaniu płynnej tożsamości oraz o praktyce, która wykracza poza ramy pracowni.

Marta Niedbał (ur. 1986) – artystka wizualna, doktora sztuki, wykładowczyni Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. W 2023 roku, wraz z Pawłem Olszczyńskim, otrzymała Nagrodę Główną Fundacji Sztuki Polskiej ING podczas Warsaw Gallery Weekend.

Fot. Krzysztof Marchlak
Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Twórczość Krzysztofa Gila dotyka tematów tożsamości romskiej, pamięci zbiorowej i przemocy symbolicznej. W swojej pracy sięga on po takie media jak rysunek, malarstwo, rzeźba i grafika. Tworzy także przestrzenne instalacje oparte na badaniach historycznych i doświadczeniu osobistym.

W rozmowie opowiada o dorastaniu w Nowym Targu, o stereotypach i systemowej niewidzialności, z którymi mierzył się jako młody Rom, oraz o tym, jak edukacja artystyczna pozwoliła mu odnaleźć własny język. Rozmawiamy o sztuce jako formie oporu, o projekcie „Tajsa. Wczoraj i jutro”, o estetyzowaniu trudnych tematów oraz o potrzebie mówienia głosem tych, którzy przez wieki byli marginalizowani.

Krzysztof Gil (ur. 1987) – artysta wizualny, doktor sztuki, wykładowca Uniwersytetu Komisji Edukacji Narodowej w Krakowie. Laureat Stypendium Twórczego Miasta Krakowa (2016).

Fot. Krzysztof Marchlak

Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag, Varsovian Scarves

W podcaście rozmawiam z Arturem Wabikiem o historii komiksu w Polsce – od XIX wieku po czasy PRL-u i współczesność. Artur opowiada o pionierach medium, takich jak Artur Bartels, kultowych postaciach pokroju bezrobotnego Froncka, złotej erze wydawnictw z lat 70. i 80., a także o tym, jak wygląda dziś rynek komiksu w Polsce.

Dowiadujemy się również, jak kolekcjonerska pasja przerodziła się w Fundację Muzeum Komiksu – pierwszą tego typu instytucję w kraju, łączącą funkcje edukacyjne, archiwalne i wystawiennicze.

Artur Wabik (ur. 1982) – artysta sztuk wizualnych, kurator wystaw, publicysta i badacz popkultury. W latach 2003–2012 był wydawcą komiksu i literatury fantastycznej. Obecnie działa jako członek zarządu Krakowskiego Stowarzyszenia Komiksowego, w ramach którego od 2011 roku organizuje Krakowski Festiwal Komiksu. Od 2020 roku pełni także funkcję członka zarządu Fundacji Muzeum Komiksu w Krakowie, której celem jest utworzenie pierwszego w Polsce muzeum poświęconego temu medium.

Fot. Krzysztof Marchlak

Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag, Varsovian Scarves

Joanna Karpowicz od lat buduje własny, rozpoznawalny świat malarski, w którym centralną postacią jest Anubis – tajemniczy, melancholijny bohater jej obrazów. W swojej twórczości artystka łączy narracyjność z ilustracyjnością, budując nastrojowe, filmowe kadry. Maluje ze zdjęć, traktując aparat w telefonie jak szkicownik.

W podcaście Joanna Karpowicz opowiada o swojej artystycznej drodze, codziennej pracy i relacji z odbiorcami. Mówi o wyzwaniach zawodu artystki, niechęci do romantyzowania tej profesji i o tym, jak jej obrazy były początkowo odbierane przez galerie.

Joanna Karpowicz (ur. 1976) ukończyła studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych im. Jana Matejki w Krakowie, gdzie w 2001 roku obroniła dyplom w pracowni prof. Leszka Misiaka. Mieszka i pracuje w Krakowie. Znana jest głównie ze swojej malarskiej serii z Anubisem, dokumentowanej w artbookach wydawanych przez Timof Comics. Jej prace znajdują się w zbiorach Muzeum Historii Żydów Polskich POLIN oraz Centrum Komiksu i Narracji Interaktywnej w Łodzi.

Fot. Krzysztof Marchlak

Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag

Dla Justyny Smoleń natura – ciągły obieg materii, jej narodziny, śmierć oraz nieustanna zmiana – jest istotnym źródłem inspiracji. W swoich pracach artystka szuka analogii między funkcjonowaniem natury i kultury. Interesują ją znaczenia, które nadajemy przedmiotom, i to, jak zmieniają się one w kontekście czasu i miejsca oraz jak kształtują rzeczywistość wokół nas i myślenie o nas samych.

W podcaście Justyna Smoleń opowiada, czemu zajęła się tworzeniem porcelanowych i ceramicznych obiektów oraz rzeźb, jak powstają jej prace oraz skąd pozyskuje materiały do ich tworzenia.

Justyna Smoleń (ur. 1988) ukończyła studia na Wydziale Malarstwa Akademii Sztuk Pięknych w Krakowie, gdzie także obecnie pracuje. Zajmuje się malarstwem, rzeźbą oraz tworzeniem obiektów i instalacji. Razem z Radkiem Szlęzakiem prowadzi artist-run space Rooter. Jej prace znajdują się w kolekcjach prywatnych oraz w zbiorach publicznych instytucji kultury: Dolnośląskiego Towarzystwa Zachęty Sztuk Pięknych we Wrocławiu, Muzeum Sztuki Współczesnej w Krakowie MOCAK i Galerii Sztuki Współczesnej Bunkier Sztuki w Krakowie.

Fot. Krzysztof Marchlak

Współpraca: Solutio Medica, Risk Made in Warsaw, Pola Zag