Samen met co-host Vries Strookman ontmoet ik dit keer Mathilde Maas Kuper van het bedrijf Entameer. Ze weet alles van pijn op de werkvloer en hoe je het gesprek daarover aanzwengelt.
Het taboe is groot.
Prachtig hoe zij een stem geeft aan pijn en zere plekken in teams en organisaties
Pijn = AU. De reflex van veel organisaties?
Wegzappen of pleisters plakken…
Ze bekent dat het uitkomen voor haar eigen pijn in haar eigen levensverhaal ook nog niet zo makkelijk is. T
Het devies van Mathilde:
1. Geen enkele innovatieve organisatie (met een langere bestaansgeschiedenis) ontkomt aan pijn.
Innovatie betekent per definitie verlies voor mensen. Afscheid nemen van het oude. Maak samen ruimte om te rouwen.
2. Noem het beestje schaamteloos bij z’n naam.
Leg de vinger op de zeerste plek en bijt samen door de zure appel heen. Daarmee wordt het psychologisch veel veiliger.
3. Durf pijn een formele plek te geven.
We moeten volgens haar niet verbaasd staan te kijken als dat we - na de Chief Happiness Officer - over een jaar of vijf ook een Chief Pain Officer hebben.
4. Herken pijngedrag van medewerkers en ga actief op zoek naar hoe het zit met pijnprikkels en pijngrenzen.
Overschreeuwende medewerkers die om pleisters vragen, collega’s die stilletjes het leed op zich nemen en alsmaar verduren.
5. Bouw op deze manier actief en bewust aan een pijncultuur. Juist nu.
Door de lockdowns is het uitkomen voor je persoonlijk pijn meer mainstream aan het worden.