Dragen kunnen we allemaal als de beste. Het is ons met de paplepel meegegeven, reeds van generatie op generatie. Je draagt je moeder, je vader, je zus, je broer, je partner, je kinderen, ....
Maar wie draagt jou ...?
'Juist ja, en wie draagt jou?'
Als ik deze vraag stel aan de vrouwen die ik begeleid, dan wordt het stil ... en zie ik ze slikken om de krop in hun keel zo snel mogelijk weg te krijgen.
Dus hoef ik jou te leren dragen? Nee
Maar wat ik jou wel mag leren is om het lijdend voorwerp die je draagt te vervangen door 'JIJ', jezelf. En daar wordt het lastig, want het dragen van die ander heeft je zoveel gebracht. Liefde, erkenning, waardering, veiligheid, harmonie, ...
Dus wat gebeurt daar allemaal mee als jij er nu plots mee stopt??